Jumaah Pekan ka-Dua Puluh Lima dina Waktos Biasa

Pernahkah anjeun perhatikeun kumaha saurang budak lalaki nyekel hiji barang anu kacida berhargana? Sanés ku cara nyekelna pageuh-pageuh nepi ka leungeunna kaku, tapi ku cara ngajaga éta barang kalayan ati-ati, siga éta téh bagian tina dirina sorangan. Kuring mikirkeun Benjamin, ngeunaan kumaha Ben ngajaga impian-impianna, ngeunaan kumaha anjeunna ngajaga rasa panasaran anu luar biasa ngeunaan dunya penerbangan. Aya hiji poto Ben anu tetep aya dina ingetan kuring: Ben keur di jero pesawat, condong ka jandéla, nyekel hapéna kalayan fokus pisan pikeun ngabadiakeun pamandangan di luar. Anjeunna henteu ngan ukur ningali awan atawa jangjang pesawat; anjeunna keur nyimpen hiji memori, hiji momen anu murni, hiji bukti yén dunya ieu téh tempat anu éndah pikeun dijelajah.

Dinten ieu, dina Kitab Siloka, urang ngadangukeun hiji bebeneran anu karasa pisan beuratna tapi ogé méré katengtreman: 'Aya waktosna pikeun sagala hal, sareng waktos pikeun unggal hal di handapeun langit.' Aya waktos pikeun lahir, aya waktos pikeun maot. Aya waktos pikeun ceurik, aya waktos pikeun seuri. Aya waktos pikeun ngabungahkeun, aya waktos pikeun ngarasa kasedih. Kecap-kecap ieu lain ditujukeun pikeun ngajadikeun urang pasrah kana nasib, tapi pikeun ngingetkeun urang yén kahirupan urang aya dina panangan Anu Maha Agung. Gusti parantos nempatkeun 'nu langgeng' dina haté manusa, tapi urang henteu tiasa ngartos sadayana pagawéan Gusti ti mimiti nepi ka ahir. Kasedih anu urang rasa—kasedih anjeun, Papi Alan, Mami Thao, sareng Ryan—téh mangrupikeun bagian tina misteri anu ngan Gusti anu uninga. Tilu bulan parantos kalangkung ti saprak Ben mulang ka bumi Rama, sareng kasedih éta sanés tanda yén anjeun kurang iman; éta tanda yén anjeun miboga cinta anu kacida jerona.

Urang sering nyobian ngartos dunya sapertos Ben ngartos logika matematika. Ben, anu pinter pisan, anu tiasa ngulik infrastruktur awan sareng kode komputer, tangtu resep kana pola anu pasti. Tapi hirup ieu henteu salawasna nuturkeun logika anu bisa urang baca. Dina Injil dinten ieu, Yesus naros ka para murid-Na, 'Saha saur jalma réa, Kami téh saha?' Peter ngajawab, 'Kristus ti Gusti.' Tapi teras, Yesus nyarioskeun hal anu ngareuwaskeun: yén Anjeunna kedah sangsara, ditolak, sareng dipaéhan. Ieu téh misteri salib. Yesus henteu ngajangjikeun yén urang bakal luput tina penderitaan. Anjeunna ngajangjikeun yén Anjeunna bakal aya di dinya, dina jero penderitaan éta, nyarengan urang.

Seringna, urang nyiksa diri ku patarosan: 'Naha? Naha ieu kajadian? Naha kuring luput? Naha aya anu tiasa kuring lakukeun?' Papi Alan, Mami Thao, hayu urang angkat batu anu beurat ieu tina dada anjeun dinten ieu. Panyakit anu dialami ku Ben sanés hukuman, sanés kasalahan anjeun, sareng sanés akibat tina naon anu anjeun laksanakeun atawa henteu laksanakeun. Gusti henteu ngirimkeun panyakit. Gusti henteu nyalahkeun anjeun. Anjeun parantos janten sepuh anu luar biasa, anu méré sagala kanyaah, sagala perhatian, sareng sagala kasempetan pikeun Ben ngarasa dipikanyaah. Ben terang éta. Ben henteu kantos ngarasa yén anjeun gagal. Anjeunna reueus pisan ka anjeun. Ulah ngantep rasa salah ngabajak kasedih anjeun. Kasedih anjeun téh suci, sabab éta mangrupikeun bukti kanyaah anjeun anu murni.

Bayangkeun Ben dina kaayaan anu panghadéna—seuri, pinuh ku rasa panasaran, ngimpi ngeunaan 'Con Chim Airlines'. Ben mangrupikeun budak anu miboga haté anu jembar. Émut kumaha anjeunna nawiskeun celenganana pikeun nulungan Pamanna William? Anjeunna henteu kedah ngalakukeun éta. Anjeunna henteu kedah megahkeun atanapi ngabongkar celenganana. Tawaran éta sorangan mangrupikeun cerminan haté Kristus. Ben henteu mikirkeun dirina sorangan; anjeunna mikirkeun batur. Ieu téh Ben. Ieu téh jiwa anu ayeuna nuju ngalayanan di 'Banquet of Heaven'. Ben henteu leungit. Anjeunna aya di tempat anu pinuh ku cahaya, dimana teu aya deui kanyeri, teu aya deui panyakit, ngan aya katengtreman anu abadi.

Ryan, adi anu dipikacinta, hidep gaduh lanceuk anu luar biasa. Nalika hidep ngarasa sepi, nalika hidep ngarasa yén dunya ieu karasa béda tanpa Ben, émut yén Ben salawasna aya di gigireun hidep. Anjeunna ngaping hidep, ngadoakeun hidep, sareng reueus pisan kana naon waé anu hidep lakukeun. Teruskeun hirup hidep kalayan sumanget, teruskeun impian hidep, sabab Ben bakal tetep hirup dina unggal léngkah hidep. Papi sareng Mami, kasedih anjeun sanés akhir tina carita. Gusti nuju nulis carita anu langkung ageung, carita anu henteu tiasa urang tingali ayeuna, tapi carita anu bakal kabuka dina waktosna di sawarga.

Sateuacan urang nutup ieu, kuring hoyong anjeun mawa hiji hal anu sederhana. Ben henteu kantos sieun pikeun nyobian. Anjeunna hirup kalayan kayakinan yén 'trying is all that matters'. Dinten ieu, cobian pikeun méré hiji imut, hiji kecap anu bageur, atawa hiji doa anu tulus pikeun jalma anu nuju susah. Dina unggal kalakuan welas asih, urang ngahormatan kahirupan Ben. Ben parantos ngajarkeun urang yén cinta henteu pernah maot. Cinta éta ngalir, sapertos cai anu ayeuna ngocor tina sumur 'Giếng Gioan Baotixita' di Vietnam, mawa kahirupan ka jalma anu peryogi. Ieu mangrupikeun tanda yén kahirupan Ben tetep ngalir, tetep méré, tetep ngahudang ngahudangkeun harepan.

Ulah sieun pikeun nangis, tapi ulah sieun ogé pikeun ngarepkeun. Gusti nyaah ka anjeun langkung ti anu tiasa urang bayangkeun. Ben aman dina panangan Gusti. Anjeun ogé, salawasna, aya dina panangan Gusti. Mugi Gusti ngaberkahan anjeun sadaya, nguatkeun haté anjeun, sareng maparin katengtreman anu ngaleuwihan sagala pamahaman. Amin.