Παρασκευή της Εικοστής Πέμπτης Εβδομάδας της Κοινής Περιόδου

Σκεφτείτε για μια στιγμή την εικόνα μιας πυξίδας. Όχι μιας ψηφιακής εφαρμογής σε ένα smartphone, αλλά μιας παλιάς, στιβαρής πυξίδας που ο Ben ίσως κρατούσε στα χέρια του, προσπαθώντας να κατανοήσει την κατεύθυνση ενός αεροπλάνου που διέσχιζε τον ουρανό. Ο Benjamin Vo, ο δικός μας Ben, ήταν ένα αγόρι που αγαπούσε να χαρτογραφεί τον κόσμο. Είτε πρόκειται για τον κώδικα ενός προγράμματος, είτε για τη διαδρομή μιας πτήσης της 'Con Chim Airlines', ο Ben αναζητούσε πάντα το νόημα μέσα στην πολυπλοκότητα. Σήμερα, καθώς στεκόμαστε εδώ, τρεις μήνες μετά την επιστροφή του στην αγκαλιά του Πατέρα, η πυξίδα της δικής μας ζωής μοιάζει να περιστρέφεται χωρίς να βρίσκει τον βορρά. Το κενό που άφησε ο Ben στο σπίτι, η σιωπή εκεί που κάποτε αντηχούσε η περιέργειά του, είναι μια πραγματικότητα που μας καλεί να αναζητήσουμε τον προσανατολισμό μας όχι στα πράγματα, αλλά στον Θεό.

Πρέπει να πούμε την αλήθεια πριν φτάσουμε στην παρηγοριά: ο πόνος σας, Alan και Thao, και ο δικός σου, Ryan, είναι αληθινός, γιατί η αγάπη σας ήταν αληθινή. Δεν είναι μια πνευματική άσκηση που μπορεί να λυθεί με ευσεβείς ευχές. Είναι το άδειο κάθισμα στο τραπέζι, είναι η μνήμη του Ben να κάθεται δίπλα στον Ryan, μοιράζοντας ένα μπολ με σούσι ή συζητώντας για τα μελλοντικά τους Cybertrucks, είναι η αίσθηση ότι η καρδιά σας κουβαλά ένα βάρος που δεν μπορεί να μοιραστεί με λόγια. Ο πόνος σας είναι η ομολογία ότι ο Ben ήταν το φως της ζωής σας. Μην προσπαθήσετε να τον νικήσετε με λογικά επιχειρήματα. Ο Θεός δεν σας ζητά να μην πονάτε. Σας ζητά να μην πονάτε μόνοι σας. Σας ζητά να επιτρέψετε στον πόνο σας να γίνει η γέφυρα που σας ενώνει με τη δική Του καρδιά, μια καρδιά που γνωρίζει τι σημαίνει να χάνεις έναν αγαπημένο Υιό.

Στο πρώτο ανάγνωσμα, ο Εκκλησιαστής μας δίνει μια λίστα που μοιάζει να περιγράφει την ίδια την ύπαρξη του Ben: «Καιρός του τεκείν και καιρός του αποθανείν… καιρός του κλαίειν και καιρός του γελάσαι». Ο Ben ήταν ένα παιδί που γνώρισε και τα δύο. Γνώρισε το γέλιο της ανακάλυψης, τη χαρά της οικογενειακής βόλτας, την αγάπη για τα αεροπλάνα. Γνώρισε όμως και τον χρόνο της σιωπής. Ο Σολομών λέει ότι ο Θεός «τα πάντα εποίησε καλά εν καιρώ αυτών». Αυτό είναι το πιο δύσκολο κομμάτι: να πιστέψουμε ότι υπάρχει ένας καιρός για όλα, ακόμα και για όσα δεν μπορούμε να καταλάβουμε. Ο Θεός έβαλε την αιωνιότητα στην καρδιά του ανθρώπου, αλλά εμείς δεν μπορούμε να δούμε το έργο Του από την αρχή ως το τέλος. Ο Ben, με τη λαμπρή του ευφυΐα, ίσως να μπορούσε να λύσει δύσκολα μαθηματικά προβλήματα, αλλά τώρα, στον ουρανό, βλέπει το «γιατί» που εμείς ακόμα ψάχνουμε.

Και εδώ, θέλω να ακουμπήσω μια πέτρα που ίσως κουβαλάτε σιωπηλά μέσα σας. Alan και Thao, αν ποτέ η ενοχή έχει ψιθυρίσει στο μυαλό σας, αν αναρωτηθήκατε αν θα μπορούσατε να είχατε κάνει περισσότερα, αν η ασθένεια ήταν κάποιο δικό σας λάθος, ακούστε με πολύ προσεκτικά. Όταν οι μαθητές ρώτησαν τον Ιησού για τον τυφλό, αν έφταιγε ο ίδιος ή οι γονείς του, ο Κύριος ήταν κατηγορηματικός: «Ούτε αυτός αμάρτησε, ούτε οι γονείς του». Η ασθένεια και ο θάνατος δεν είναι τιμωρία. Δεν είναι αποτέλεσμα κάποιας δικής σας παράλειψης. Είστε εντελώς αθώοι. Η αγάπη σας, η φροντίδα σας, η αφοσίωσή σας στον Ben ήταν απόλυτη. Κανείς δεν θα μπορούσε να είχε κάνει περισσότερα. Ο Θεός δεν σας κατηγορεί. Μην κατηγορείτε εσείς τον εαυτό σας για όσα ήταν πέρα από κάθε ανθρώπινο έλεγχο. Αφήστε αυτή την πέτρα κάτω. Δεν σας ανήκει.

Στο Ευαγγέλιο, ο Ιησούς ρωτά τους μαθητές: «Τίνα με λέγουσιν οι όχλοι είναι;». Και μετά, το κρίσιμο ερώτημα: «Υμείς δε τίνα με λέγετε είναι;». Ο Πέτρος απαντά: «Τον Χριστόν του Θεού». Ο Ιησούς, όμως, αμέσως μετά μιλά για το πάθος Του. Ο Χριστός δεν είναι ένας θριαμβευτής που αποφεύγει τον πόνο. Είναι ο Χριστός που περνά μέσα από τον πόνο για να φτάσει στην Ανάσταση. Ο Ben, με τον δικό του τρόπο, ακολούθησε αυτόν τον δρόμο. Θυμηθείτε εκείνη την κίνηση, τόσο αυθόρμητη και τόσο αγνή, όταν σε ηλικία δεκαπέντε ετών είπε στους γονείς του ότι ήθελε να δώσει όλο του το χαρτζιλίκι για να βοηθήσει τον θείο του, τον William, που υπέφερε από τα εγκεφαλικά. Δεν έσπασε τον κουμπαρά, δεν τον άδειασε, δεν τον έδωσε—αλλά η προσφορά του ήταν απόλυτη. Ήταν η κίνηση ενός αγοριού που είχε καταλάβει ότι η ζωή δεν μετριέται με αυτά που κρατάμε για τον εαυτό μας, αλλά με τη γενναιοδωρία της καρδιάς. Αυτή η προσφορά δεν χάθηκε. Είναι η πέτρα πάνω στην οποία ο Θεός συνεχίζει να χτίζει τη μνήμη του Ben.

Ryan, αγαπημένε αδελφέ, εσύ που μοιράστηκες τόσα όνειρα με τον Ben, εσύ που ξέρεις πόσο του άρεσαν τα αεροπλάνα και η ιδέα της 'Con Chim Airlines': ο αδελφός σου δεν έχει φύγει. Είναι στο φως. Μην φοβάσαι να συνεχίσεις να ονειρεύεσαι, να συνεχίσεις να χτίζεις, να συνεχίσεις να πετάς. Ο Ben πίστευε ότι «το να προσπαθείς είναι το μόνο που μετράει». Κάθε σου βήμα, κάθε σου επιτυχία, κάθε σου χαμόγελο είναι και δικό του. Ο Ben είναι ζωντανός στην αγάπη που μοιραστήκατε, και αυτή η αγάπη είναι πιο δυνατή από τον θάνατο. Μην αφήσεις τη θλίψη να σε εμποδίσει να ζήσεις τη δική σου ζωή με την ίδια τόλμη και περιέργεια που είχε ο αδελφός σου. Ο Ben σε προσέχει. Όπως είπε στο όνειρο του πατέρα του, «Δεν πειράζει, θα σας προσέχω». Αυτή η υπόσχεση είναι αληθινή.

Σκεφτείτε το πηγάδι στο Βιετνάμ, το «Giếng Gioan Baotixita», που φέρει το όνομά του. Καθαρό, ζωντανό νερό τρέχει εκεί για τους διψασμένους. Η αγάπη του Ben δεν σταμάτησε τον Ιούνιο· συνεχίζει να ξεδιψά τους άλλους μέσα από την καλοσύνη που συνεχίζει να ρέει στο όνομά του. Αυτό είναι το μυστήριο της ζωής: όταν δίνουμε τα πάντα, όπως ο Ben, γινόμαστε πηγές ζωής για τους άλλους. Ο Θεός δεν μας αφήνει ποτέ μόνους. Σας κρατά στην αγκαλιά Του, ακριβώς όπως ο πατέρας στο όνειρο, που έσφιξε τον Ben στην αγκαλιά του. Εκείνος είναι ασφαλής. Εκείνος είναι ελεύθερος. Και εσείς είστε αγαπημένοι του Θεού.

Αδελφοί μου, η πίστη μας δεν είναι μια υπόσχεση ότι δεν θα πονέσουμε, αλλά μια υπόσχεση ότι δεν θα μείνουμε στο σκοτάδι. Ο Ben μας δίδαξε τι σημαίνει να αγαπάς χωρίς όρους, να είσαι γενναιόδωρος χωρίς να περιμένεις αντάλλαγμα, να είσαι περίεργος για τη ζωή παρά τις δυσκολίες. Σήμερα, ο Κύριος σας καλεί να κάνετε το ίδιο. Σας καλεί να σηκωθείτε από το βάρος της θλίψης, όχι για να ξεχάσετε, αλλά για να συνεχίσετε να ζείτε με την ίδια αγάπη που σας δίδαξε ο Ben. Δεν είστε μόνοι. Η κοινότητα των αγίων, ο Άγιος Κάρολος Ακούτις, και ο αγαπημένος σας Ben, είναι μαζί σας. Σας περιμένουν στο φως.

Φεύγοντας σήμερα από αυτόν τον ιερό χώρο, δεν σας ζητώ να ξεχάσετε. Σας ζητώ να κρατήσετε μια μικρή, κρυφή πράξη αγάπης στο όνομά του. Ένα χαμόγελο σε έναν άγνωστο, μια προσευχή για έναν άρρωστο, μια στιγμή ειρήνης στην καρδιά σας. Ο Ben δεν χάθηκε. Είναι ασφαλής. Και εσείς είστε αγαπημένοι του Θεού. Αμήν.