Κυριακή ΙΔ' της Κοινής Περιόδου

Σκεφτείτε για μια στιγμή την εικόνα ενός παιδιού που κρατά έναν χάρτη, όχι έναν συνηθισμένο χάρτη δρόμων, αλλά έναν χάρτη πτήσεων. Ο Benjamin, με εκείνο το λαμπρό μυαλό του και το πάθος του για την αεροπλοΐα, δεν έβλεπε απλώς γραμμές πάνω στο χαρτί. Έβλεπε συνδέσεις. Έβλεπε τον κόσμο ως έναν χώρο όπου οι άνθρωποι μπορούν να συναντηθούν, όπου οι αποστάσεις μπορούν να καλυφθούν. Θυμάμαι εκείνη τη φωτογραφία όπου ο μικρός Ben, καθισμένος στους ώμους του πατέρα του, απλώνει το χέρι του για να αγγίξει το φτερό ενός μοντέλου αεροπλάνου στον τοίχο. Εκείνη η κίνηση, εκείνο το άγγιγμα, δεν ήταν απλή περιέργεια. Ήταν η επιθυμία του να αγγίξει το μεγάλο, να καταλάβει το θαυμαστό. Σήμερα, ο Ιησούς μας καλεί να αγγίξουμε κάτι πολύ πιο δύσκολο από ένα φτερό αεροπλάνου: μας καλεί να αγγίξουμε την καρδιά του αδελφού μας με τη συγχώρεση.

Αγαπημένοι μου Alan, Thao και Ryan, πρέπει να πούμε την αλήθεια πριν φτάσουμε στην παρηγορία: η απουσία του Ben από αυτόν τον κόσμο είναι μια πραγματικότητα που σας συνοδεύει κάθε στιγμή, τρεις μήνες τώρα. Δεν είναι μια θεωρία. Είναι το κενό στο κάθισμα του αυτοκινήτου, είναι η σιωπή που ακολουθεί τον ήχο της πόρτας, είναι το βάρος της μνήμης όταν βλέπετε ένα αεροπλάνο να διασχίζει τον ουρανό. Ο πόνος σας είναι βαθύς, γιατί η αγάπη σας ήταν και παραμένει αληθινή. Μην προσπαθήσετε να την κρύψετε. Μην προσπαθήσετε να την «τακτοποιήσετε» με λόγια λογικά. Ο Θεός δεν ζητά από εσάς να είστε δυνατοί με την έννοια της απάθειας. Σας ζητά να είστε αληθινοί μέσα στο δάκρυ σας. Ο πόνος σας είναι η τιμή που πληρώνουμε για την αγάπη που μας δόθηκε.

Στο Ευαγγέλιο σήμερα, ο Πέτρος ρωτά τον Ιησού: «Πόσες φορές πρέπει να συγχωρήσω; Επτά;». Και ο Ιησούς απαντά με τον αριθμό «εβδομήντα επτά φορές». Αυτό δεν είναι ένας μαθηματικός υπολογισμός. Για τον Ben, που λάτρευε τα μαθηματικά, που μπορούσε να λύσει προβλήματα 8ης τάξης ενώ ήταν στην 4η, ο αριθμός αυτός θα είχε νόημα. Αλλά ο Ιησούς δεν μας δίνει έναν αλγόριθμο. Μας δίνει μια καρδιά. Μας λέει ότι η συγχώρεση δεν είναι μια λογική συναλλαγή, αλλά ένας τρόπος ύπαρξης.

Και εδώ, θέλω να ακουμπήσω μια πέτρα που ίσως κουβαλάτε σιωπηλά μέσα σας. Alan και Thao, αν ποτέ η ενοχή έχει ψιθυρίσει στο μυαλό σας ότι κάτι χάσατε, ότι ίσως η ασθένεια ήταν κάποιο δικό σας λάθος ή παράλειψη, σας παρακαλώ, αφήστε αυτή την πέτρα κάτω. Όταν ο Ιησούς ρωτήθηκε για τον τυφλό, αν έφταιγε ο ίδιος ή οι γονείς του, απάντησε καθαρά: «Ούτε αυτός αμάρτησε ούτε οι γονείς του». Η ασθένεια, ο πόνος, η απώλεια, δεν είναι τιμωρία. Δεν είναι αποτέλεσμα κάποιας δικής σας αποτυχίας. Είστε αθώοι. Η φροντίδα σας για τον Ben, η αγάπη σας, τα ταξίδια σας, οι στιγμές που καθόσασταν μαζί του, ήταν απόλυτα. Κανείς δεν θα μπορούσε να είχε κάνει περισσότερα. Ο Θεός δεν σας κατηγορεί· σας αγκαλιάζει μέσα στην ίδια την καρδιά του πόνου σας. Μην κατηγορείτε τον εαυτό σας για όσα δεν μπορούσατε να ελέγξετε. Είστε αγαπημένοι, είστε αρκετοί, είστε παιδιά του Θεού που έδωσαν τα πάντα.

Ο Ben ήταν ένα αγόρι που ήξερε τι σημαίνει να δίνεις. Θυμηθείτε εκείνη τη στιγμή, τόσο αυθόρμητη και τόσο αγνή, όταν σε ηλικία δεκαπέντε ετών, είπε στους γονείς του ότι ήταν πρόθυμος να δώσει όλο του το χαρτζιλίκι για να βοηθήσει τον θείο του, τον William, που υπέφερε από τα εγκεφαλικά. Δεν έσπασε τον κουμπαρά, δεν τον άδειασε, δεν τον έδωσε—αλλά η προσφορά του ήταν απόλυτη. Ήταν η κίνηση ενός αγοριού που είχε καταλάβει ότι ο πλούτος δεν είναι αυτό που κρατάμε, αλλά αυτό που είμαστε πρόθυμοι να προσφέρουμε. Αυτή η προσφορά δεν χάθηκε. Είναι η πέτρα πάνω στην οποία ο Θεός συνεχίζει να χτίζει τη μνήμη του Ben.

Ο Παύλος μας λέει σήμερα: «Κανείς από εμάς δεν ζει για τον εαυτό του και κανείς δεν πεθαίνει για τον εαυτό του. Αν ζούμε, για τον Κύριο ζούμε, και αν πεθαίνουμε, για τον Κύριο πεθαίνουμε». Αυτό είναι το μυστικό της «Con Chim Airlines», της δικής σας οικογενειακής πτήσης προς την αιωνιότητα. Ο Ben δεν έφυγε από την οικογένειά σας. Απλώς άλλαξε το ύψος της πτήσης του. Είναι τώρα σε εκείνο το «Συμπόσιο του Ουρανού» μαζί με τον Άγιο Κάρλο Ακούτις, τον άλλον νεαρό που αγάπησε τον Θεό με τόση ζωντάνια.

Ryan, αγαπημένε αδελφέ, εσύ που μοιράστηκες μαζί του τα όνειρα, τα παιχνίδια, και εκείνη την ιδιαίτερη σχέση που μόνο δύο αδέλφια μπορούν να καταλάβουν: ο Ben σε κοιτάζει από το φως. Μην φοβάσαι να συνεχίσεις να ονειρεύεσαι, να συνεχίσεις να χτίζεις, να συνεχίσεις να πετάς. Ο Ben πίστευε στο να προσπαθείς. Κάθε σου βήμα είναι και δικό του βήμα. Μην αφήνεις τη θλίψη να σου κλέψει τη χαρά της δημιουργίας. Ο αδελφός σου είναι ζωντανός στην αγάπη που μοιραστήκατε.

Σκεφτείτε τον Ben να χαμογελά, εκείνο το χαμόγελο που φώτιζε κάθε δωμάτιο. Αυτό το χαμόγελο δεν είναι ανάμνηση του παρελθόντος· είναι μια υπόσχεση για το μέλλον. Ο Θεός, που είναι «πλούσιος σε ευσπλαχνία», δεν μας αφήνει ποτέ μόνους στο σκοτάδι. Όταν νιώθετε το βάρος της απουσίας του, θυμηθείτε το πηγάδι στο Βιετνάμ, το «Giếng Gioan Baotixita». Εκεί, το νερό ρέει για τους διψασμένους. Η αγάπη του Ben συνεχίζει να ρέει, να δίνει ζωή, να ξεδιψά τους φτωχούς. Αυτή είναι η κληρονομιά του. Μια κληρονομιά που δεν χτίστηκε στην άμμο, αλλά στον βράχο της αιώνιας αγάπης του Θεού.

Φεύγοντας σήμερα, δεν σας ζητώ να ξεχάσετε. Σας ζητώ να κρατήσετε μια μικρή, κρυφή πράξη αγάπης στο όνομά του. Μπορεί να είναι ένα χαμόγελο σε έναν άγνωστο, μια προσευχή για κάποιον που υποφέρει, μια στιγμή σιωπής όπου θα αφήσετε τον Θεό να σας πει: «Δεν φταίτε, είστε αγαπημένοι μου». Ο Ben δεν χάθηκε. Είναι ασφαλής στην αγκαλιά του Πατέρα. Μέχρι να συναντηθείτε ξανά, βαδίστε με θάρρος. Ο Κύριος είναι μαζί σας, και ο Ben σας περιμένει στο φως. Αμήν.