بیست و چهارمین یکشنبه زمان عادی — کلام روزانه

آغاز

به نام پدر، و پسر، و روح‌القدس. فیض و آرامش خداوند ما عیسی مسیح با همه‌ی شما باشد.

توبه و آمرزش

خداوندا، بر ما رحم کن. مسیحا، بر ما رحم کن. خداوندا، بر ما رحم کن.

♪ “Persian Kyrie (Version A)” — A song for Ben

کلام خدا

قرائت اول · Sirach 27:30—28:7

خشم و غضب، چیزهایی منفورند و گناهکار آن‌ها را سخت در آغوش می‌گیرد. انتقام‌جو، انتقام خداوند را خواهد چشید، زیرا او گناهانش را به دقت به یاد می‌آورد. بی‌عدالتیِ همسایه‌ات را ببخش؛ آنگاه وقتی دعا می‌کنی، گناهانِ خودت نیز آمرزیده خواهد شد. آیا کسی می‌تواند نسبت به دیگری کینه به دل گیرد و از خداوند انتظار شفا داشته باشد؟ آیا کسی می‌تواند از بخششِ دیگری دریغ کند و خود، آمرزشِ گناهانش را بطلبد؟ اگر کسی که تنها گوشت و خون است، خشم را می‌پروراند، چه کسی گناهانِ او را خواهد بخشید؟ روزهایِ آخرِ خود را به یاد آور و دشمنی را کنار بگذار؛ مرگ و زوال را به یاد آور و از گناه دست بکش! احکام را به یاد داشته باش و از همسایه‌ات نفرت مکن؛ عهدِ خدایِ متعال را به یاد آور و از خطاهایِ دیگران درگذر.

مزمور · Psalm 103:1-2, 3-4, 9-10, 11-12

خداوند مهربان و رحیم است، دیرخشم و سرشار از محبت. ای جانِ من، خداوند را متبارک بدان، و تمامِ وجودم، نامِ قدوسِ او را متبارک باد. ای جانِ من، خداوند را متبارک بدان و همه‌یِ بخشش‌هایِ او را فراموش مکن. او همه‌یِ گناهانت را می‌آمرزد و همه‌یِ بیماری‌هایت را شفا می‌بخشد. او جانِ تو را از نابودی بازمی‌خرد و تو را با مهربانی و رحمت تاج‌گذاری می‌کند. او همیشه سرزنش نمی‌کند و خشمِ خود را برای همیشه نگاه نمی‌دارد. او نه مطابقِ گناهانمان با ما رفتار می‌کند و نه بر حسبِ خطاهایمان به ما جزا می‌دهد. زیرا به همان اندازه که آسمان‌ها برتر از زمین هستند، محبتِ او نسبت به ترسندگانِ او عظیم است. به همان دوری که شرق از غرب است، او نافرمانی‌هایِ ما را از ما دور ساخته است.

قرائت دوم · Romans 14:7-9

ای برادران و خواهران: هیچ‌یک از ما برای خود زندگی نمی‌کند و هیچ‌کس برای خود نمی‌میرد. زیرا اگر زندگی می‌کنیم، برای خداوند زندگی می‌کنیم و اگر می‌میریم، برای خداوند می‌میریم؛ پس چه زنده باشیم و چه بمیریم، از آنِ خداوند هستیم. زیرا مسیح به همین دلیل مرد و زنده شد تا هم بر مردگان و هم بر زندگان خداوند باشد.

انجیل · Matthew 18:21-35

پطرس نزد عیسی آمد و پرسید: «خداوندا، اگر برادرم به من گناه کند، چند بار باید او را ببخشم؟ آیا هفت بار کافی است؟» عیسی پاسخ داد: «به تو می‌گویم، نه هفت بار، بلکه هفتاد و هفت بار. از این رو، پادشاهیِ آسمان به پادشاهی می‌ماند که تصمیم گرفت حساب‌هایِ خادمانش را تسویه کند. وقتی شروع به حسابرسی کرد، خادمی را نزد او آوردند که مبلغی کلان به او بدهکار بود. چون راهی برای پرداخت نداشت، اربابش دستور داد او را به همراهِ همسر و فرزندانش و تمامِ دارایی‌اش بفروشند تا بدهی‌اش پرداخت شود. در آن لحظه، خادم به خاک افتاد و با التماس گفت: «بر من صبر کن تا همه را به تو بازگردانم.» اربابِ آن خادم، با دیدنِ او دلش به رحم آمد، او را رها کرد و بدهی‌اش را بخشید. اما همان خادم وقتی بیرون رفت، یکی از همکارانش را دید که مبلغِ کمی به او بدهکار بود. او را گرفت و شروع به خفه کردنش کرد و گفت: «آنچه بدهکاری بپرداز.» همکارش به زانو افتاد و التماس کرد: «بر من صبر کن تا بدهی‌ام را بپردازم.» اما او نپذیرفت. در عوض، او را به زندان انداخت تا بدهی‌اش را بپردازد. وقتی همکارانش این صحنه را دیدند، سخت ناراحت شدند و نزد ارباب رفته، ماجرا را گزارش دادند. ارباب او را فراخواند و گفت: «ای خادمِ شرور! من تمامِ بدهی‌ات را بخشیدم چون التماس کردی. آیا نباید به همکارت رحم می‌کردی، همان‌طور که من به تو رحم کردم؟» سپس ارباب در خشم، او را به شکنجه‌گران سپرد تا تمامِ بدهی‌اش را بپردازد. پدرِ آسمانیِ من نیز با شما چنین خواهد کرد، مگر آنکه هر یک از شما برادرِ خود را از صمیمِ قلب ببخشید.»

خداوند مهربان و رحیم است، دیرخشم و سرشار از محبت.

موعظه

تصور کنید در یک غروب آرام، در حیاط خانه‌ای نشسته‌اید و به آسمان می‌نگرید. هواپیمایی در ارتفاع بالا، همچون نقطه‌ای نقره‌ای در میان ابرها می‌گذرد. شاید برای بسیاری، این تنها یک وسیله‌ی پرنده باشد، اما برای بنجامینِ عزیز ما، این یک جهانِ کامل از احتمالات، مهندسی و رویا بود. او، همان پسرِ باهوش و کنجکاوی که با اشتیاق از «کان چیم ایرلاینز» (Con Chim Airlines) سخن می‌گفت و در چشمانش برقی از کشفِ افق‌های نو می‌درخشید، به ما یاد داد که نگاه کردن به جهان، یعنی دیدنِ دستِ خداوند در هر جزئیات.

امروز، حدود سه ماه از سیزدهم ژوئن ۲۰۲۶ می‌گذرد. سه ماه از آن روزی که بنجامینِ عزیز، آن پسرِ باهوش و خندان، سفرِ زمینی‌اش را به پایان رساند و به مقصدِ نهایی، یعنی آغوشِ خداوند، پر کشید. وقتی به قرائتِ اولِ امروز گوش می‌دهیم، سِیرِ حکمت به ما هشداری تکان‌دهنده می‌دهد: «خشم و غضب، چیزهایی منفورند... کسی که از دیگری کینه به دل می‌گیرد، آیا می‌تواند از خداوند شفا بخواهد؟» این کلمات، شاید در ابتدا سخت به نظر برسند، اما راهی به سویِ آزادیِ روح هستند. این کلمات درباره‌یِ «رها کردن» است. رها کردنِ باری که ما را از پرواز باز می‌دارد.

آلان و تائویِ عزیز، رایانِ قهرمان… می‌دانم که این سه ماه، چه شب‌هایِ طولانی و چه صبح‌هایِ سنگینی بوده است. می‌دانم که گاهی وقتی به وسایلِ هواپیمایی که با هم جمع کرده بودید نگاه می‌کنید، یا وقتی در سکوتِ خانه جایِ خالیِ لبخندِ بنجامین را حس می‌کنید، دردی در سینه می‌پیچد که کلمات از توصیفش عاجزند. گاهی در این سکوت، نجواهایِ تاریکِ «گناه» به سراغِ انسان می‌آیند. نجواهایی که می‌گویند: «آیا من می‌توانستم کارِ بیشتری بکنم؟ آیا من مقصرم؟» امروز، می‌خواهم با اقتدارِ کلامِ مسیح، این سنگِ ناعادلانه را از روی سینه شما بردارم. بیماریِ بنجامین، هرگز مجازاتِ خدا نبود. هیچ اندازه از مراقبتِ بشری، هیچ هوشیاریِ پدرانه و مادرانه‌ای نمی‌توانست تقدیری را که فراتر از دستانِ خاکیِ ماست تغییر دهد. شما بهترین پدر و مادری بودید که بنجامین می‌توانست داشته باشد. او در آغوشِ شما رشد کرد، در کنارِ شما جهان را دید، و با عشقِ بی‌نظیرِ شما به سویِ خداوند پرواز کرد. شما هیچ‌چیزی را کم نگذاشتید. خداوند شما را متهم نمی‌کند؛ او شما را در آغوش می‌گیرد. هیچ‌کس در این ماجرا مقصر نیست. این‌ها دردهایی هستند که در دنیایِ شکسته ما وجود دارند، اما خداوند در میانِ این دردها، شما را تنها نگذاشته است. بگذارید این بارِ گناهِ ساختگی، همان‌طور که مسیح در انجیلِ امروز ما را به بخشش فرا می‌خواند، از شانه‌هایتان برداشته شود. خودتان را ببخشید، همان‌طور که خدا شما را بخشیده و در آغوش گرفته است.

در انجیلِ امروز، پطرس از عیسی می‌پرسد: «چند بار باید ببخشم؟» و عیسی پاسخ می‌دهد: «نه هفت بار، بلکه هفتاد و هفت بار.» این یعنی همیشه. این یعنی بخشش، یک عملِ یک‌باره نیست، بلکه یک سبکِ زندگی است. بنجامین، آن پسرِ پانزده‌ساله‌ای که در دوازده‌سالگی، بدون اینکه کسی از او بخواهد، پیشنهاد کرد تمامِ پس‌اندازِ قلکش را برای کمک به عمو ویلیام که دچار سکته شده بود، تقدیم کند، این حقیقتِ بخشش و سخاوت را در جانِ خود داشت. او قلک را نشکست، پول را تحویل نداد چون نیاز نبود، اما آن «نیت»، آن بخششِ بی‌دریغ، تمامِ حقیقتِ وجودِ او را آشکار کرد. او «قانونِ عشق» را کامل درک کرده بود. او به ما یاد داد که زندگی، به طولِ آن نیست، بلکه به عمقِ آن است. او در همان قامتِ پانزده‌سالگی، عظمتِ روحِ الهی را در خود داشت.

رایانِ عزیز، تو اکنون برادرت را در قلبت حمل می‌کنی. می‌دانم که دلت برای بازی‌ها و آن لحظاتِ آرامِ کنارِ هم بودن تنگ شده است. اما بدان که بنجامین هرگز از تو دور نیست. او اکنون در آن «ضیافتِ آسمانی» در کنارِ کارلو آکوتیس مقدس ایستاده است. دو روحِ جوان، دو عاشقِ تکنولوژی، دو فرشته که اکنون برای شما شفاعت می‌کنند. آن‌ها برای پزشکان، برای دانشمندان، و برای تمامِ خانواده‌هایی که در این مسیرِ سخت حرکت می‌کنند، دعا می‌کنند تا هیچ خانواده‌ای دیگر این درد را تجربه نکند. او در خواب‌هایتان، در خاطراتتان، و در هر بار که به آسمان نگاه می‌کنید و هواپیمایی را می‌بینید، با شماست. او به شما لبخند می‌زند.

پولس در قرائتِ دوم به ما یادآوری می‌کند: «هیچ‌یک از ما برای خود زندگی نمی‌کند و هیچ‌کس برای خود نمی‌میرد. اگر زندگی می‌کنیم، برای خداوند زندگی می‌کنیم و اگر می‌میریم، برای خداوند می‌میریم.» این یعنی بنجامین متعلق به خداست، و شما نیز متعلق به خدایید. این پیوند، پیوندی است که مرگ نمی‌تواند آن را بگسلد. بنجامین اکنون در آن جایی است که هواپیماها دیگر نیازی به سوخت ندارند، جایی که کنجکاویِ بی‌پایانِ او، در برابرِ عظمتِ بیکرانِ خالقِ هستی سیراب می‌شود.

امروز، وقتی از این محراب بیرون می‌روید، نگذارید بارِ سنگینِ «چراها» شما را متوقف کند. به جای آن، «چگونه» را انتخاب کنید. چگونه می‌توانم امروز به یادِ بنجامین، لبخندی به کسی هدیه دهم؟ آن «چاهِ آبِ پاک» در کامائو که به نامِ او برایِ نیازمندان برپا شده، نشان می‌دهد که عشقِ بنجامین هنوز در زمین جریان دارد. او نرفته است؛ او در هر عملِ خیری که به نامش انجام می‌شود، زنده است. او در هر کدِ موفقی که نوشته می‌شود، در هر پروازِ هواپیمایی که در آسمان می‌بینید، در هر لبخندی که به یادِ او به لب می‌آورید، حضور دارد.

یک گامِ کوچک برای امروز: امشب، وقتی همه چیز در سکوت فرو می‌رود، به جای فکر کردن به فقدان، به آن لبخندِ درخشانِ بنجامین فکر کنید. چشمانتان را ببندید و تصور کنید او در جایی امن، در جایی که دیگر هیچ دردی نیست، در حالِ پرواز است. از او بخواهید که برای شما آرامش بیاورد. بگویید: «بنجامین، تو اکنون در نورِ خدایی، برای ما دعا کن.» خداوند شما را در آغوش می‌گیرد. او پدرِ یتیمان و تسلی‌بخشِ سوگواران است. شما تنها نیستید. بنجامین، آن فرشته‌ی پانزده‌ساله، اکنون در ضیافتِ ابدی است، و روزی، در روشناییِ بی‌کران، دوباره یکدیگر را ملاقات خواهید کرد. تا آن زمان، با ایمان ادامه دهید. آمین.

مراقبه

♪ “باغ درون (Version B - Majestic)” — A song for Ben

دعاهای مؤمنان

For the intentions entrusted to Ben on our prayer wall:

“سلام Ben، Rafael Rizzo و برادر کوچکش Ben واقعاً الان به کمکت نیاز دارند. لطفاً بهشون سلامتی ببخش و بهشون قدرت بده تا با هم از این عبور کنند. لطفاً مواظب سلامتی Brandon و Flor هم باش. یک دنیا دلم برات تنگ شده. می‌دونم اون بالا توی بهشتی و مواظب همه‌مون هستی. هر وقت تونستی، یه سری بهمون بزن، باشه؟ خیلی دوستت دارم و دلم خیلی برات تنگ شده!” — Dad