بیست و یکمین یکشنبه زمان عادی — کلام روزانه

آغاز نیایش

به نام پدر و پسر و روح‌القدس، آمین. فیض و آرامش خداوند ما عیسی مسیح بر همه شما باد که امروز برای نیایش و شنیدن کلام حیات‌بخش او گرد هم آمده‌اید.

آیین توبه

خداوندا، تو که پناهگاه شکسته دلانی، بر ما رحم کن. مسیحا، تو که نورِ در تاریکی هستی، بر ما رحم کن. خداوندا، تو که وعده حیات جاودان دادی، بر ما رحم کن.

♪ “Persian Kyrie (Version A)” — A song for Ben

کلام خدا

قرائت اول · اشعیا ۲۲: ۱۹-۲۳

خداوند به شبنا، مباشر قصر می‌گوید: «تو را از مقام برکنار خواهم کرد و از منصب تو سرنگون خواهم ساخت. در آن روز، بنده خود، الیاقیم، پسر حلقیا را فرا خواهم خواند؛ ردای تو را بر او خواهم پوشاند و کمربند تو را بر کمر او خواهم بست و قدرت تو را به او خواهم سپرد. او برای ساکنان اورشلیم و خاندان یهودا، پدری خواهد بود. کلید خانه داوود را بر شانه او خواهم نهاد؛ آنچه او بگشاید، کسی نخواهد بست و آنچه او ببندد، کسی نخواهد گشود. او را همچون میخی در جای استوار خواهم کوبید تا برای خاندانش جایگاه افتخار باشد.»

مزامیر · مزمور ۱۳۸: ۱-۳، ۶، ۸

خداوندا، با تمامیِ دل تو را سپاس خواهم گفت، زیرا سخنان دهان مرا شنیده‌ای؛ در حضور فرشتگان تو را ستایش خواهم کرد؛ در معبد مقدس تو پرستش خواهم نمود. خداوندا، محبت تو ابدی است؛ دست از کار دستان خود مکش. تو را به خاطر مهربانی و راستی‌ات سپاس می‌گویم، زیرا چون تو را خواندم، مرا پاسخ دادی و در من قدرت بخشیدی. خداوند متعال است، اما فروتنان را می‌بیند و متکبران را از دور می‌شناسد. مهربانی تو، ای خداوند، جاودان است؛ دست از کار دستان خود مکش.

قرائت دوم · رومیان ۱۱: ۳۳-۳۶

اوه، چه عمیق است ثروت، حکمت و دانش خدا! داوری‌های او چقدر غیرقابل درک و راه‌های او چقدر نایافتنی است! کیست که فکر خداوند را دانسته یا مشاور او بوده باشد؟ یا کیست که چیزی به خداوند بخشیده باشد تا او را عوض دهد؟ زیرا همه چیز از او، به واسطه او و برای اوست. جلال تا ابد از آن او باد. آمین.

انجیل · متی ۱۶: ۱۳-۲۰

عیسی به نواحی قیصریه فیلیپی رفت و از شاگردانش پرسید: «مردم می‌گویند پسر انسان کیست؟» پاسخ دادند: «بعضی می‌گویند یحیی تعمیددهنده، بعضی ایلیا، و برخی ارمیا یا یکی از انبیا.» عیسی گفت: «اما شما مرا که می‌دانید؟» شمعون پطرس گفت: «تو مسیح، پسر خدای زنده‌ای.» عیسی در پاسخ گفت: «خوشا به حال تو، ای شمعون پسر یونا، زیرا این را نه جسم و خون، بلکه پدر آسمانی من بر تو آشکار کرد. و من به تو می‌گویم که تو پطرس هستی و بر این صخره کلیسای خود را بنا خواهم کرد و دروازه‌های جهنم بر آن پیروز نخواهد شد. کلیدهای پادشاهی آسمان را به تو خواهم داد؛ آنچه بر زمین ببندی در آسمان بسته خواهد بود و آنچه بر زمین بگشایی در آسمان گشوده خواهد بود.» سپس به شاگردان خود به شدت تأکید کرد که به کسی نگویند او مسیح است.

خداوندا، محبت تو ابدی است؛ دست از کار دستان خود مکش.

موعظه

در گوشه‌ای از این جهان، در میان هیاهوی روزمرگی، گاهی یک تصویر ساده می‌تواند تمام وجود ما را متوقف کند. تصور کنید کلیدی را در دست دارید؛ کلیدی که نه برای گشودن یک درِ چوبی معمولی، بلکه برای گشودنِ راهی به سوی قلبِ پادشاهیِ خداست. امروز در کلام خدا، ما با این تصویرِ «کلید» روبرو می‌شویم. در قرائت اول، خداوند به الیاقیم کلیدِ خانه داوود را می‌سپارد تا درِ رحمت را به روی قومش بگشاید. در انجیل، همین کلیدها به پطرس داده می‌شود. اما بیایید لحظه‌ای درنگ کنیم… این کلیدها از چه جنسی هستند؟ آیا از جنس قدرتِ زمینی‌اند که می‌بندد و می‌راند؟ یا از جنسِ عشقی که می‌گشاید و در آغوش می‌گیرد؟

بنجامینِ عزیزِ ما، این پسرِ باهوش و کنجکاو، به خوبی می‌دانست که کلیدهای واقعی زندگی در دستِ محاسباتِ ریاضی یا کدهای پیچیده کامپیوتری نیست، بلکه در دستِ مهربانی است. او که با دنیای هوش مصنوعی و زیرساخت‌های ابری مأنوس بود، در دنیای واقعی، کلیدِ قلبش را برای دیگران همیشه باز نگه می‌داشت. به یاد می‌آورم آن لحظه‌ای را که او با نگاهی سرشار از خلوص، حاضر شد تمام پس‌انداز قلک خود را برای کمک به عمویش که در رنج بود، تقدیم کند. او قلک را نشکست، او آن را خالی نکرد؛ او فقط «پیشنهاد» داد. این پیشنهاد، همان کلید طلاییِ روحِ او بود. او به ما آموخت که بخشندگی، نه در مقدارِ دارایی، بلکه در وسعتِ نیتِ قلب است.

گاهی ما در زندگی با درهایی بسته روبرو می‌شویم. درهایی که انگار راهِ شادی را بر ما بسته‌اند. درهایی که وقتی به آن‌ها می‌رسیم، فقط سکوتِ مطلق را پشتِ آن‌ها می‌یابیم. برای شما، آلان و تائو عزیز، و برای رایانِ نازنین، شاید این ماه‌های اخیر شبیه ایستادن پشتِ دری بوده که احساس می‌کنید هرگز باز نخواهد شد. شاید در خلوتِ شب، وقتی به جای خالیِ بنجامین در خانه نگاه می‌کنید، این پرسشِ دردناک در دلتان می‌پیچد: «چرا؟ مگر ما چه کوتاهی کردیم؟»

بگذارید امروز با حقیقتِ کلامِ خدا، این سنگِ سنگینِ گناه و سرزنش را از روی قلبتان برداریم. عیسی مسیح در انجیل، وقتی با رنجِ انسان روبرو شد، هرگز انگشتِ اتهام به سوی والدین نگرفت. رنج، مجازات نیست. بیماری، نتیجه‌ی غفلتِ شما نیست. شما هیچ‌چیز را از دست ندادید؛ شما بهترین والدینی بودید که یک پسر می‌توانست داشته باشد. خداوند نه تنها شما را متهم نمی‌کند، بلکه در هر اشکی که می‌ریزید، او با شما می‌گرید. این بارِ سنگینِ «اگرها» را زمین بگذارید. شما در این مسیرِ دشوار، با عشق و فداکاری قدم زدید و بنجامین، این فرشته‌ی زمینی، شاهدِ این عشقِ بی‌پایان بود.

در انجیل امروز، عیسی از شاگردان می‌پرسد: «مردم مرا که می‌دانند؟» و سپس می‌پرسد: «اما شما مرا که می‌دانید؟» این پرسشی است که در قلبِ هر رنجی طنین‌انداز می‌شود. آیا ما عیسی را فقط در روزهای خوشی می‌شناسیم، یا در روزهایی که درِ خانه‌مان به روی اندوه باز شده است؟ پطرس پاسخ می‌دهد: «تو مسیح، پسر خدای زنده‌ای.» این اعتراف، آن صخره‌ای است که کلیسا بر آن بنا شده است. این اعتراف، همان سنگِ محکِ امیدِ ماست. وقتی می‌گوییم او «خدای زنده» است، یعنی بنجامینِ ما در گور نمانده است. او در «خدای زنده» زنده است.

بنجامین، آن پسرِ عاشقِ پرواز و هواپیماها، که با شوق از «کان‌چیم ایرلاینز» سخن می‌گفت و با خنده‌های شیرینش لبخند را به لبان شما می‌نشاند، اکنون در بلندترین اوج‌ها پرواز می‌کند. او که در زندگی زمینی‌اش با کنجکاویِ علمی به دنبال کشفِ جهان بود، اکنون در آغوشِ کسی است که جهان را آفریده است. او اکنون در همان ضیافتی است که پطرس و همه مقدسین در آن حضور دارند. او دیگر نگرانِ تست‌ها یا سختی‌ها نیست؛ او در آرامشِ مطلق است.

به شما می‌گویم، به‌ویژه به رایانِ عزیز: برادرت تو را فراموش نکرده است. او در هر لبخندی که می‌زنی، در هر خاطره‌ای که از او مرور می‌کنی، در هر مهربانی که به دیگران می‌کنی، با توست. زندگیِ بنجامین، یک زندگیِ ناتمام نبود؛ او در پانزده سال، محبتی را در قلب‌های ما کاشت که تا ابد باقی خواهد ماند. آن «کلیدهایی» که عیسی به پطرس داد، کلیدهایِ گشودنِ درهایِ بسته بود. بنجامین با زندگی‌اش، درِ قلب‌های بسیاری را به روی عشقِ خدا گشود.

امروز، از این مکان که بیرون می‌روید، این «کلید» را با خود ببرید: کوچک‌ترین عملِ مهربانانه، کوچک‌ترین کلامِ تسلی‌بخش، گشودنِ درِ قلبِ یک انسانِ دیگر به سویِ خداست. شاید امروز کسی در همسایگی شما باشد که تنهاست، کسی که در رنج است. با یادِ بنجامین، به او لبخندی بزنید یا کلامی بگویید که بارِ او را سبک کند. این‌گونه است که بنجامین در میان ما به زندگی ادامه می‌دهد. این‌گونه است که ما با هم، در میانِ تمامِ تاریکی‌ها، راهِ نور را پیدا می‌کنیم.

پدر آسمانی، تو که عمقِ حکمتِ خود را در قرائتِ امروز به ما نشان دادی، به این خانواده آرامش عطا کن. به آلان و تائو، قوتِ قلبی بده که باور کنند فرزندشان در دستانِ امنِ توست. به رایان کمک کن تا بداند که عشقِ برادرش، میراثی است که هیچ‌گاه از دست نخواهد رفت. ما را در صخره‌ی ایمانِ خود ثابت قدم بدار، تا وقتی درهایِ زندگی برایمان سخت می‌شود، به یاد بیاوریم که کلیدِ نهایی، در دستِ توست، و تو همواره در حالِ گشودنِ درهایِ امید به سویِ ابدیت هستی. آمین.

مراقبه

♪ “باغ درون (Version B - Majestic)” — A song for Ben

نیایش‌های همگانی

For the intentions entrusted to Ben on our prayer wall:

“سلام Ben، Ryan دلتنگته و آرزو می‌کنه کاش اینجا بودی تا باهاش بازی کنی. لطفاً با روحت مراقبش باش و در طول زندگی راهنماییش کن. کمکش کن قوی بمونه و ایمانش به خدا رو حفظ کنه. لطفاً بیا خونه و سلامی کن.”