Τρίτη της Εικοστής Ένατης Εβδομάδας της Κοινής Περιόδου

Σκεφτείτε για μια στιγμή το φως ενός φαναριού σε μια νύχτα χωρίς φεγγάρι. Δεν είναι ένας προβολέας που φωτίζει ολόκληρο τον ορίζοντα, αλλά μια μικρή, σταθερή φλόγα που επιτρέπει σε αυτόν που την κρατά να δει το επόμενο βήμα. Στο σημερινό Ευαγγέλιο, ο Ιησούς μας καλεί να έχουμε «ζωσμένες τις οσφύς και τα λυχνάρια αναμμένα». Μας ζητά να είμαστε σαν τους υπηρέτες που περιμένουν τον κύριό τους να επιστρέψει από τους γάμους. Δεν είναι μια εντολή για αγωνιώδη αναμονή, αλλά για μια ετοιμότητα γεμάτη εμπιστοσύνη.

Ο Benjamin Vo, με εκείνη την αστείρευτη περιέργεια που τον χαρακτήριζε, καταλάβαινε κάτι από αυτή την ετοιμότητα. Σκεφτείτε τον Ben, καθισμένο στο γραφείο του, να μελετά τις πολύπλοκες δομές του cloud ή να ονειρεύεται την 'Con Chim Airlines'. Δεν ήταν απλώς ένας έφηβος που αγαπούσε την τεχνολογία· ήταν ένας νέος που έβλεπε τον κόσμο ως έναν χώρο γεμάτο δυνατότητες, έναν χώρο όπου η ευφυΐα του και η καρδιά του μπορούσαν να συνυπάρξουν. Θυμάμαι εκείνη τη φωτογραφία του Ben, καθώς στέκεται με το απαλό, ζεστό του χαμόγελο, φορώντας εκείνο το καπέλο του, να κοιτάζει προς το μέλλον με μια αθωότητα που δεν είχε τίποτα το αφελές. Ήταν ένα αγόρι που είχε πάντα το «λυχνάρι» της καρδιάς του αναμμένο, έτοιμο να μοιραστεί ένα αστείο, μια ιδέα, μια χειρονομία αγάπης.

Πρέπει να πούμε την αλήθεια πριν φτάσουμε στην παρηγοριά, γιατί ο πόνος σας, Alan και Thao, δεν είναι κάτι που μπορεί να σκεπαστεί με ωραία λόγια. Είναι το άδειο κάθισμα, είναι η απουσία του ήχου από τα βήματά του στους διαδρόμους του σπιτιού, είναι εκείνη η αίσθηση του κενού που έρχεται όταν η σκέψη πηγαίνει στον Ben και η καρδιά σφίγγεται τόσο δυνατά που μοιάζει να μην μπορεί να πάρει ανάσα. Ο πόνος σας είναι βαρύς επειδή η αγάπη σας ήταν ολοκληρωτική. Ο Χριστός δεν σας ζητά να προσποιηθείτε ότι όλα είναι καλά. Στέκεται δίπλα σας μέσα στη σιωπή αυτής της απουσίας, ακριβώς όπως στάθηκε δίπλα σε εκείνους που έκλαψαν τους δικούς τους στους δρόμους της Ιουδαίας. Το βάρος που κουβαλάτε από εκείνο τον Ιούνιο είναι αληθινό, και ο Θεός το γνωρίζει μέχρι την παραμικρή του λεπτομέρεια.

Θέλω να ακουμπήσω μια πέτρα που ίσως κουβαλάτε σιωπηλά στις νύχτες της αϋπνίας σας. Alan και Thao, αν ποτέ η σκιά της ενοχής τόλμησε να ψιθυρίσει στο μυαλό σας ότι ίσως κάτι θα μπορούσε να είχε γίνει αλλιώς, ότι η ασθένεια ήταν αποτέλεσμα κάποιας δικής σας παράλειψης, ακούστε με πολύ προσεκτικά. Όταν οι μαθητές ρώτησαν τον Ιησού για τον τυφλό εκ γενετής, αν έφταιγε ο ίδιος ή οι γονείς του, ο Κύριος απάντησε: «Ούτε αυτός αμάρτησε, ούτε οι γονείς του». Η ασθένεια δεν είναι τιμωρία, δεν είναι το αποτέλεσμα κάποιας δικής σας αποτυχίας. Είστε απόλυτα αθώοι. Η αγάπη σας, η φροντίδα σας, η αφοσίωσή σας στον Ben ήταν πέρα για πέρα τέλεια. Κανείς γονιός στον κόσμο δεν θα μπορούσε να είχε κάνει περισσότερα. Αφήστε αυτή την πέτρα κάτω από τα χέρια σας. Δεν σας ανήκει. Ο Θεός δεν σας κατηγορεί· σας αγαπά με μια αγάπη άπειρη και σπλαχνική.

Στο πρώτο ανάγνωσμα, ο Απόστολος Παύλος μας λέει ότι «εμείς που κάποτε ήμασταν μακριά, γίναμε κοντά με το αίμα του Χριστού». Ο Χριστός είναι η ειρήνη μας, αυτός που γκρέμισε το τείχος της έχθρας. Ο Ben ζούσε σε αυτή την ειρήνη. Σκεφτείτε εκείνη τη στιγμή, όταν ήταν δεκαπέντε ετών, και είπε στους γονείς του ότι ήταν έτοιμος να δώσει ολόκληρο τον κουμπαρά του για να βοηθήσει τον θείο του William που υπέφερε από τα εγκεφαλικά επεισόδια. Δεν χρειάστηκε να τον σπάσει, δεν χρειάστηκε να τον αδειάσει—η προσφορά έμεινε ακέραιη, αλλά η πρόθεση της καρδιάς του ήταν ολοκληρωτική. Ένα αγόρι που, χωρίς καμία υστεροβουλία, ήταν έτοιμο να δώσει ό,τι είχε για να απαλύνει τον πόνο ενός δικού του ανθρώπου. Αυτή η αρχοντιά της ψυχής είναι ο αληθινός θησαυρός που δεν χάνεται ποτέ. Αυτό είναι το λυχνάρι που ο Ben κρατούσε αναμμένο.

Ryan, αγαπημένε αδελφέ, εσύ που μοιράστηκες τα παιχνίδια, τα γέλια, τα ταξίδια και τις πιο βαθιές στιγμές με τον Ben: μην φοβάσαι να προχωρήσεις μπροστά. Ο αδελφός σου ζει στην αγκαλιά του Θεού, και η αγάπη του δεν σε έχει αφήσει ποτέ. Κάθε φορά που θυμάσαι τη μορφή του, κάθε φορά που συνεχίζεις να ζεις με θάρρος και καλοσύνη, ο Ben είναι εκεί μαζί σου. Είσαι ο συνεχιστής της καρδιάς του σε αυτόν τον κόσμο. Όπως ο Ben ήταν έτοιμος να μοιραστεί τα πάντα, έτσι και εσύ, κρατώντας ζωντανή την αγάπη του, γίνεσαι μια πηγή ελπίδας για όλους γύρω σου.

Και δείτε πώς αυτή η αγάπη συνεχίζει να αποδίδει καρπούς στη γη. Το πηγάδι στο Βιετνάμ, το «Giếng Gioan Baotixita», που χτίστηκε στη μνήμη του, αναβλύζει καθαρό, δροσερό νερό για τους διψασμένους ανθρώπους εκείνης της κοινότητας. Ο Ben, του οποίου το μεσαίο όνομα, Đại Dương, σημαίνει «Μεγάλος Ωκεανός», έγινε πράγματι μια πηγή ζωής που δεν στερεύει. Η καλοσύνη του συνεχίζει να τρέχει, να ποτίζει τη γη, να δίνει ελπίδα σε ανθρώπους που δεν τον γνώρισαν ποτέ προσωπικά. Αυτό είναι το μυστήριο της χριστιανικής ζωής: ο θάνατος δεν είναι το τέλος, αλλά η αρχή μιας νέας, αιώνιας προσφοράς.

Στο Ευαγγέλιο σήμερα, ο Κύριος μας υπόσχεται κάτι συγκλονιστικό: «Αμήν, σας λέω, θα ζωσθεί, θα τους βάλει να καθίσουν στο τραπέζι και θα τους υπηρετήσει». Φανταστείτε τον Ben, σε αυτό το τραπέζι της Βασιλείας, να δέχεται την υπηρεσία του ίδιου του Χριστού. Εκείνος που αγαπούσε τα αεροπλάνα και ονειρευόταν να ταξιδέψει σε όλο τον κόσμο, τώρα βρίσκεται στον προορισμό του, στην αγκαλιά του Πατέρα. Δεν είναι πια κουρασμένος, δεν είναι πια σε πόνο. Είναι ελεύθερος, είναι γελαστός, είναι ο Ben που όλοι γνωρίσατε και αγαπήσατε, αλλά τώρα μέσα στην πλήρη δόξα του Θεού.

Αδελφοί μου, ας σηκώσουμε το βλέμμα μας στον Θεό του ελέους. Ο Ben αναπαύεται στο φως, μαζί με τους αγίους και τους μάρτυρες που τίμησαν τη ζωή τους με την πίστη. Μην φοβάστε τη θλίψη σας, γιατί ο Θεός την κρατά στα χέρια του. Φεύγοντας σήμερα, κρατήστε στην καρδιά σας μια μικρή πράξη αγάπης στη μνήμη του, ένα χαμόγελο για κάποιον που το έχει ανάγκη. Ο Ben δεν χάθηκε· είναι ασφαλής στο σπίτι του Πατέρα, περιμένοντάς μας όλους στην αιώνια χαρά. Όπως είπε στον πατέρα του στο όνειρο: «Δεν πειράζει, θα σας προσέχω». Αυτή η υπόσχεση είναι η ελπίδα που κρατάμε σήμερα. Αμήν.