Τριακοστή Δεύτερη Κυριακή της Κοινής Περιόδου

Σκεφτείτε για μια στιγμή την εικόνα μιας λάμπας που τρεμοπαίζει στην άκρη της νύχτας. Είναι μια εικόνα τόσο απλή, τόσο καθημερινή, και όμως, μέσα στην απόλυτη ησυχία του μεσονυκτίου, είναι η μόνη γραμμή οριοθέτησης ανάμεσα στο φως και το απόλυτο σκοτάδι. Στο σημερινό Ευαγγέλιο, ο Ιησούς μάς καλεί να προσέξουμε αυτή τη λάμπα. Μας μιλά για δέκα παρθένες που περιμένουν τον Νυμφίο, και η διαφορά ανάμεσα σε εκείνες που εισήλθαν στη χαρά του γάμου και σε εκείνες που έμειναν έξω, δεν ήταν η πίστη τους, ούτε ο ζήλος τους, αλλά κάτι πολύ πιο εσωτερικό, κάτι που δεν φαίνεται με την πρώτη ματιά: το λάδι στα δοχεία τους. Το λάδι που κρατά τη φλόγα ζωντανή όταν η αναμονή παρατείνεται πέρα από κάθε ανθρώπινη αντοχή.

Ο Benjamin Vo, ο δικός μας Ben, ήταν ένα αγόρι που έμοιαζε να έχει πάντα αυτό το λάδι έτοιμο. Σκεφτείτε τον, όχι μέσα από τη θλίψη της απουσίας του, αλλά μέσα από εκείνη την ακατάσχετη, σχεδόν φωτεινή περιέργεια που τον χαρακτήριζε. Θυμηθείτε τον, Alan και Thao, να κάθεται μπροστά στον υπολογιστή του, όχι απλώς για να παίξει, αλλά για να κατανοήσει τη δομή του κόσμου. Θυμηθείτε εκείνη την αγάπη του για τα αεροπλάνα, για το «Con Chim Airlines» που ονειρευόταν να δημιουργήσει. Δεν ήταν απλώς ένα χόμπι. Ήταν ο τρόπος του να κοιτάζει ψηλά, να αγγίζει τον ουρανό, να προετοιμάζει την καρδιά του για κάτι μεγαλύτερο από αυτό που έβλεπαν τα μάτια του. Ο Ben είχε μια λαμπρή διάνοια, ναι, αλλά αυτό που πραγματικά τον έκανε να ξεχωρίζει ήταν η ικανότητά του να αγαπά χωρίς όρους. Όταν, στα δεκαπέντε του, προσφέρθηκε να δώσει όλο τον κουμπαρά του για να βοηθήσει τον θείο του William, δεν έκανε μια οικονομική κίνηση. Πρόσφερε όλο του το «λάδι», όλο του το απόθεμα, για να στηρίξει κάποιον που πονούσε. Δεν χρειάστηκε να τον σπάσει τον κουμπαρά, δεν χρειάστηκε να τον αδειάσει, αλλά η πρόθεση της καρδιάς του ήταν εκεί, καθαρή και αδιαπραγμάτευτη. Αυτό είναι το λάδι που δεν τελειώνει ποτέ: η αγάπη που δίνεται χωρίς να ζητά αντάλλαγμα.

Πρέπει να πούμε την αλήθεια σήμερα, πριν προσπαθήσουμε να βρούμε την παρηγοριά. Η απουσία του Ben στο σπίτι σας είναι ένα κενό που δεν μπορεί να γεμίσει με λόγια. Είναι μια αλήθεια σκληρή, που χτυπά την πόρτα σας κάθε πρωί όταν το φως μπαίνει στο δωμάτιο και το κρεβάτι του είναι άδειο. Μην προσπαθήσετε να την καλύψετε με ψεύτικα χαμόγελα, ούτε να πείσετε τον εαυτό σας ότι πρέπει να είστε «δυνατοί» με έναν τρόπο που αποκλείει το δάκρυ. Ο πόνος σας είναι ιερός, γιατί είναι η απόδειξη της αγάπης σας. Όταν ο Απόστολος Παύλος λέει στο δεύτερο ανάγνωσμα: «Δεν θέλουμε να αγνοείτε, αδελφοί, τι συμβαίνει με εκείνους που κοιμήθηκαν», μας δίνει μια υπόσχεση που ξεπερνά τον θάνατο. Μας λέει ότι ο Ben δεν χάθηκε. Απλώς περιμένει. Ο Χριστός, που νίκησε τον θάνατο, κρατά τον Ben στην αγκαλιά Του. Ο Ben δεν είναι «κοιμισμένος» στο σκοτάδι, αλλά στο φως του Νυμφίου που ήρθε και τον κάλεσε στο δείπνο της αιώνιας χαράς.

Θέλω να αγγίξω μια πέτρα που ίσως κουβαλάτε σιωπηλά, μια πέτρα που ονομάζεται ενοχή. Αν το σκοτάδι σάς ψιθύρισε ότι ίσως κάτι θα μπορούσε να είχε γίνει διαφορετικά, ότι η ασθένεια ήταν αποτέλεσμα κάποιας δικής σας παράλειψης, ακούστε με προσεκτικά. Όταν οι μαθητές ρώτησαν τον Ιησού για τον άνθρωπο που γεννήθηκε τυφλός, αν έφταιγε ο ίδιος ή οι γονείς του, ο Κύριος απάντησε: «Ούτε αυτός αμάρτησε, ούτε οι γονείς του». Η ασθένεια δεν είναι τιμωρία, δεν είναι ποτέ το αποτέλεσμα κάποιου λάθους ή κάποιας αμέλειας. Είστε απόλυτα αθώοι. Η αγάπη σας, η φροντίδα σας, ο τρόπος που σταθήκατε δίπλα στον Ben ήταν πέρα για πέρα τέλειος. Αφήστε αυτή την πέτρα κάτω. Δεν σας ανήκει. Ο Θεός δεν σας κατηγορεί· σας κρατάει αγκαλιά μέσα στην ίδια σας τη θλίψη. Κανένας γονιός δεν θα μπορούσε να είχε κάνει περισσότερα. Είστε οι καλύτεροι γονείς που θα μπορούσε να έχει ο Ben.

Στο Ευαγγέλιο, ο Νυμφίος αργεί. Όλες οι παρθένες νύσταξαν και κοιμήθηκαν. Ακόμα και εκείνες που είχαν το λάδι. Μερικές φορές, η πίστη μας μοιάζει να νυστάζει. Μερικές φορές, η προσευχή μας μοιάζει να μην φτάνει στον ουρανό. Σκεφτείτε το όνειρο που είδες, Alan, εκείνο το βράδυ της 25ης Ιουνίου, όπου ο Ben σου είπε: «Ba ơi, test nào con cũng qua hết». Αυτό είναι το μήνυμα για σήμερα. Ο Ben πέρασε όλα τα «τεστ» της ζωής του. Δεν χρειάζεται να ανησυχείτε. Είναι στην αγκαλιά του Πατέρα, εκεί όπου το «λάδι» της αγάπης του δεν χρειάζεται πια να καίει για να φωτίσει το σκοτάδι, γιατί ο ίδιος ο Θεός είναι το Φως που δεν δύει ποτέ.

Ryan, αγαπημένε αδελφέ, εσύ που μοιράστηκες τα ταξίδια, τα παιχνίδια και τις στιγμές του Ben: μην φοβάσαι να προχωρήσεις. Ο Ben σε προσέχει. Όταν κοιτάζεις τον ουρανό, να ξέρεις ότι εκείνος είναι στο φως. Μην αφήνεις το σκοτάδι να σε φοβίζει. Η αγάπη που είχατε είναι μια γέφυρα που δεν σπάει ποτέ. Ζήσε τη ζωή σου με την ίδια περιέργεια που είχε ο αδελφός σου. Ο Ben θα ήταν τόσο περήφανος για σένα. Alan και Thao, η καρδιά σας είναι βαριά, αλλά η ελπίδα σας είναι αθάνατη. Ο Θεός δεν σας εγκαταλείπει ούτε στιγμή. Συνεχίστε να ζείτε, συνεχίστε να αγαπάτε, συνεχίστε να κουβαλάτε αυτό το φως. Ο Ben δεν χάθηκε· σας περιμένει στην άκρη του αιώνιου φωτός, εκεί όπου τα δάκρυα στεγνώνουν για πάντα και η αγκαλιά του Θεού είναι η τελική πατρίδα. Ας κρατήσουμε αυτό για σήμερα: ο Θεός δεν ζητά από εμάς να μην πονάμε, αλλά να μην απελπιζόμαστε. Κάθε πράξη καλοσύνης που κάνετε στη μνήμη του Ben, κάθε φορά που βοηθάτε κάποιον που έχει ανάγκη, είναι ένας τρόπος να κρατάτε το φως του αναμμένο. Ο Ben ζει μέσα από την αγάπη σας. Πηγαίνετε με ειρήνη, γνωρίζοντας ότι ο Κύριος κρατά τον Ben στην αγκαλιά Του και εσάς στην καρδιά Του. Αμήν.