წლის ოცდამეორე კვირა

წარმოიდგინეთ ბენჯამინი, რომელიც აეროპორტის ღობესთან დგას, თვალები ცისკენ აქვს მიპყრობილი და ელოდება იმ დიდ, მეტალის ფრთებს, რომლებიც ღრუბლებს შორის იკვლევენ გზას. მას არ აინტერესებს მხოლოდ თვითმფრინავის მოდელი ან მისი ტექნიკური მონაცემები; მას აინტერესებს ის, რაც ცაში ხდება — ის უსაზღვრო სივრცე, სადაც ფრენა შესაძლებელი ხდება. ბენისთვის სამყარო იყო ადგილი, რომელიც შესწავლას, გააზრებას და სიყვარულს მოითხოვდა. როცა ის თავის „Con Chim Airlines“-ზე ოცნებობდა, ეს არ იყო მხოლოდ ბავშვური გატაცება; ეს იყო მისი სულის სწრაფვა იმისკენ, რაც ამქვეყნიურს აღემატება. ის იყო ბიჭი, რომელიც მუდმივად „ფხიზლად“ იყო — არა შფოთვით, არამედ იმ ცნობისმოყვარეობით, რომელიც სილამაზეს ეძებს.

დღეს, სახარებაში, იესო გვიყვება ათ ქალწულზე, რომლებიც ლამპრებით ხელში ელიან ნეფეს. ხუთი მათგანი გონიერია, ხუთი კი — უგუნური. განსხვავება მათ შორის ერთი შეხედვით უმნიშვნელოა: ზეთით სავსე ჭურჭელი. „უგუნურებმა აიღეს ლამპრები, მაგრამ ზეთი არ წაუღიათ“. ზეთი — ეს არის ის შინაგანი მარაგი, ის რწმენის სიმტკიცე, რომელიც მაშინ გჭირდება, როცა ღამე გრძელდება და ნეფე აყოვნებს. ბენჯამინი, თავისი ხანმოკლე, მაგრამ ნათელი ცხოვრებით, სწორედ ასეთი „ზეთით“ იყო სავსე. მისი გული არ იყო ცარიელი; ის სავსე იყო იმ სიკეთით, იმ მზადყოფნით, რომ სხვებისთვის გაეცა ყველაფერი, რაც გააჩნდა.

გახსოვთ ის მომენტი, როცა ბენმა, სულ რაღაც თხუთმეტი წლისამ, თავის მშობლებს შესთავაზა თავისი მთელი დანაზოგი ბიძამისის, უილიამის დასახმარებლად? მან არ დაამსხვრია ყულაბა, არ გატეხა ის, რადგან არც იყო საჭირო — მაგრამ მან შესთავაზა. ეს შეთავაზება იყო მისი „ზეთი“. ეს იყო მისი სულის სიმდიდრე, რომელიც არ ელოდებოდა მოთხოვნას, არამედ თავად ეძებდა გზას სიყვარულის გასავრცელებლად. ეს იყო ბიჭი, რომელმაც იცოდა, რომ ცხოვრებაში ყველაზე მნიშვნელოვანი არა ისაა, რასაც ინახავ, არამედ ის, რასაც სხვებს უნაწილებ. ბენი არ იყო უბრალოდ „ჭკვიანი“; ის იყო „გონიერი“ სახარებისეული გაგებით — ის, ვინც მზად იყო შეხვედროდა უფალს ნებისმიერ დროს.

მაგრამ მოდით, შევჩერდეთ. ჩვენ ვიცით, რომ ღამე ზოგჯერ ძალიან გრძელია. უკვე ოთხი თვეა, რაც ბენი ჩვენს თვალს მიეფარა. ალან, თაო, ვიცი, რომ თქვენს სახლში არის კუთხეები, სადაც მისი სიცილი ჯერ კიდევ ეხმიანება კედლებს, და არის ის სიჩუმე, რომელიც ზოგჯერ ყოველგვარ სიტყვაზე მძიმეა. ტკივილი, რომელსაც ატარებთ, არ არის ნაკლოვანება რწმენისა; ეს არის იმ სიყვარულის სიმძიმე, რომელიც ისეთივე ღრმაა, როგორც ზღვა. როცა ღამით გაღვიძებთ მოგონებები, ნუ იფიქრებთ, რომ ღმერთმა მიგატოვათ. ღმერთი არის იქ, სადაც ცრემლია. ის არის ის ნეფე, რომელიც თუმცა აყოვნებს, არასდროს ტოვებს თავის საყვარელთ.

მინდა ძალიან ნაზად, როგორც მამა ეფერება თავის დაღლილ შვილებს, შევახო ერთი დიდი ქვა, რომელსაც ზოგჯერ თქვენი გული საიდუმლოდ ატარებს. ნუ ეძებთ ბრალს იქ, სადაც ბრალი არ არის. ბენის ავადმყოფობა არასდროს ყოფილა თქვენი შეცდომა. არანაირი გამოტოვებული ნაბიჯი, არანაირი „შესაძლოა“. ღმერთი არ არის მკაცრი მსაჯული, რომელიც ჩვენს ნაბიჯებს ზომავს და სენს გზავნის. ზოგჯერ ცხოვრებაში ხდება ისეთი რამ, რაც სცილდება ყოველგვარ ადამიანურ კონტროლს — ეს არ მოსულა არაფრიდან, რაც თქვენ გააკეთეთ ან არ გააკეთეთ. თქვენ იყავით ბენის საუკეთესო მშობლები; თქვენი სიყვარული იყო ის სინათლე, რომელშიც მან გაატარა თავისი წლები. აიღეთ ეს მძიმე ტვირთი თქვენი მკერდიდან და დაუტოვეთ უფალს. თქვენ სრულიად თავისუფალნი ხართ ამ ტკივილის დამატებითი ბრალდებისგან.

რაიან, ძმაო, შენ, ვინც მასთან ერთად იზრდებოდი, იცოდე, რომ შენი ძმის კვალი არ წაშლილა. როცა შენ წინ მიიწევ, გახსოვდეს, რომ შენში ცოცხლობს მისი სიკეთე. შენ არასდროს ხარ მარტო. შენი ძმა გყავს ზეცაში, როგორც ყველაზე მტკიცე მფარველი. როცა შენ იღიმი, როცა შენს ოცნებებს მიჰყვები, ბენი შენთანაა. ის არის ის ნათელი, რომელიც შენს გზას ანათებს.

ბენის სიყვარული არ დასრულებულა მის მიწიერ დღეებთან ერთად. ის დღესაც მოძრაობს ამ სამყაროში. იქ, შორეულ ვიეტნამში, სუფთა წყლის ჭა, რომელიც მის სახელზე აშენდა კა მაუში, აგრძელებს სიცოცხლის ნათებას thirsty ადამიანებისთვის. ეს არის მისი ნამდვილი „Con Chim Airlines“ — სულის ფრენა სიკეთისკენ, რომელიც არასოდეს წყდება. ეს არის ნიშანი იმისა, რომ სიყვარული, რომელიც ბენმა დათესა, დღესაც ნაყოფს იძლევა. ეს არის ჩვენი იმედი: რომ ჩვენც, ისევე როგორც ბენი, ვიქნებით მზად, როცა ნეფე მოვა.

დღეს, როცა სახლში დაბრუნდებით, შეხედეთ ცას. გაიხსენეთ ბენის ღიმილი, მისი ცნობისმოყვარე მზერა. ნუ შეგეშინდებათ სიჩუმის, რადგან სწორედ ამ სიჩუმეში გვესმის უფლის ხმა: „მე თქვენთან ვარ“. გააკეთეთ ერთი პატარა, ჩუმი სიკეთე ბენის სახელით — ისე, რომ არავინ გაიგოს. ეს იქნება თქვენი „ზეთი“, თქვენი მზადყოფნა. და როცა ამას იზამთ, გაიღიმეთ, რადგან იცით, რომ სიყვარული არასდროს კვდება. ბენი გელოდებათ, და უფალი გიყვართ. ამინ.