ჩვეულებრივი დროის ოცდამეცხრე კვირის ხუთშაბათი

წარმოიდგინეთ ბენი, როცა ის თავის პატარა სამუშაო მაგიდასთან ზის, წინ უდევს ფურცლები და ციფრული ეკრანი, სადაც ის ახალ კოდს აწყობს ან თავისი ოცნების, „Con Chim Airlines“-ის იდეას იწერს. მისთვის ეს არ იყო უბრალოდ თამაში; ეს იყო ცნობისმოყვარეობისა და სილამაზის ძიება. მახსენდება ერთი სურათი: ბენი, თავისი ნაზი და გულწრფელი ღიმილით, ათვალიერებს თვითმფრინავების მოდელებს, თითქოს უკვე ხედავს იმ ცას, რომელიც ყველა საზღვარს ცდება. მისი ბრწყინვალე გონება და თავმდაბალი გული ისე ავსებდა სახლს, როგორც დილის სინათლე ავსებს ოთახს. ის იყო ბიჭი, რომელიც ღრმად უყურებდა სამყაროს და უყვარდა თავისი ოჯახი ისეთი სუფთა სიყვარულით, რომელიც იშვიათია ამ მიწაზე.

დღეს, ეფესელთა მიმართ ეპისტოლეში, პავლე მოციქული მუხლჩაყრებით ლოცულობს და ამბობს: „რომ ქრისტე დაემკვიდროს თქვენს გულებში რწმენით; რათა სიყვარულით ფესვგადგმულებმა და დამყარებულებმა შეძლებთ ყველა წმინდანთან ერთად შეიცნოთ, რა არის სიგანე და სიგრძე, სიმაღლე და სიღრმე, და შეიცნოთ ქრისტეს სიყვარული, რომელიც ყოველგვარ ცოდნას აღემატება“. დააკვირდით ამ სიტყვებს. პავლე არ საუბრობს მშრალ თეოლოგიაზე; ის საუბრობს სივრცეზე, ზომებზე, მაგრამ არა მიწიერზე — არამედ ღვთის სიყვარულის უსასრულობაზე. სიგანე, სიგრძე, სიმაღლე, სიღრმე… ეს არის ის სივრცე, რომელშიც ბენიც ცხოვრობდა და რომელშიც ჩვენც ვარსებობთ.

მოდით, ახლა სიმართლე ვთქვათ. უკვე ოთხი თვეა, რაც ბენი ჩვენს თვალს მიეფარა და სახლში ის სიჩუმეა, რომელიც ყოველთვის ყველაზე მძიმედ იგრძნობა მაშინ, როცა საღამოვდება. თქვენ გენატრებათ მისი ხმა, მისი ყოველდღიური ყოფნა, მისი ნათელი სახე. ტკივილი, რომელსაც ატარებთ, არ არის დანაშაული; ეს არის სიყვარულის ღრმა ფასი. როცა უყურებთ იმ კუთხეებს, სადაც მისი ნივთები დევს, გული გიჩუმდებათ. ეს არ არის ადვილი. ზოგჯერ გეჩვენებათ, რომ ეს სიცარიელე არასოდეს შეივსება.

მაგრამ სწორედ ამ სიჩუმეში მოდის ლუკას სახარების მკაცრი და ძლიერი სიტყვები. იესო ამბობს: „ცეცხლის მოსატანად მოვედი ქვეყნად და რა მინდა, რომ უკვე ენთოს!“. ცეცხლი… ეს არ არის განადგურების ცეცხლი. ეს არის სუფთა, გამწმენდი, მცხუნვარე სიყვარულის ცეცხლი, რომელიც ცვლის ყველაფერს. იესო საუბრობს იმ შფოთვაზე, იმ „ნათლობაზე“, რომელიც მას ელოდება. ის ეხება იმ გაყოფასაც კი, რომელიც ოჯახებში ხდება, როცა რწმენა და ჭეშმარიტება ადამიანის გულს ეხება. ცხოვრება არ არის მარტივი და გლუვი გზა. ცხოვრება ზოგჯერ მძიმე ჯვარია, სადაც სიყვარული და ტკივილი ერთმანეთს ერწყმის.

და სწორედ აქ, ამ ცეცხლსა და ტკივილს შორის, ბენის ცხოვრება იწყებს სხვანაირად შუქს. გახსოვთ, როცა ის მხოლოდ თხუთმეტი წლის იყო და თავის დედას და მამას უთხრა, რომ მზად იყო თავისი მთელი დანაზოგი, მთელი პატარა ყულაბა გადაეცאה ბიძამისისთვის, უილიამისთვის, როცა მას მძიმე ინსულტები ჰქონდა? მან არ დაამსხვრია ყულაბა, არ დააცარიელა ის — ფული არც დასჭირვებია, რადგან დაზღვევა ჰქონდა — მაგრამ თავად შეთავაზება, ეს სრულიად უדաշო, ბავშვური და უსაზღვროდ კეთილი სურვილი, რომ გაეცა ყველაფერი, რაც გააჩნდა სხვისი გადასარჩენად, არის ზუსტად ის „ცეცხლი“, რომელზეც იესო საუბრობს. ეს არის სიყვარული, რომელიც არ ზოგავს საკუთარ თავს.

ალან და თაო, მინდა დღეს ძალიან ნაზად, როგორც მამამ შვილებს, გითხრათ ის, რაც შეიძლება თქვენმა დაღლილმა გულმა ზოგჯერ ეჭვქვეშ დააყენოს: თქვენ არაფერი გამოგრჩენიათ. არ არსებობს არანაირი „შესაძლოა“, არანაირი „გამოტოვებული ნაბიჯი“. ბენის ავადმყოფობა არ იყო არც თქვენი ბრალი, არც თქვენი უყურადღებობა და არც რაიმე სასჯელი. ღმერთი არ არის ბუღალტერი, რომელიც ჩვენს შეცდომებს ითვლის და სენს გზავნის. ზოგჯერ ცხოვრებაში ხდება ისეთი რამ, რაც ჩვენს ადამიანურ გონებას სცილდება, რისი თავიდან აცილებაც არცერთ მზრუნველობას, არცერთ სიფრთხილეს არ შეეძლო. ეს არ მოსულა არაფრიდან, რაც თქვენ გააკეთეთ ან არ გააკეთეთ. ნუ ადანაშაულებთ საკუთარ თავს და ნუ ატარებთ ამ მძიმე ქვას თქვენს მკერდზე. თქვენ იყავით ბენის საუკეთესო მშობლები; თქვენი სიყვარული იყო ის სინათლე, რომელშიც მან გაატარა თავისი წლები. და ეს სიყვარული არ იკარგება. ის აგრძელებს ცხოვრებას.

რაიან, ძმაო, შენ, ვინც შენს ძმასთან ერთად იზრდებოდი და ახლა ამდენს ფიქრობ მასზე — გახსოვდეს, რომ ბენი შენს გულში ცხოვრობს. როცა შენ სწავლობ, როცა თამაშობ, როცა უყურებ ცას, იცოდე, რომ შენი ძმის სიყვარული შენთანაა. შენ არ ხარ მარტო. შენი ტკივილი არის იმის დასტური, თუ რამდენად ძვირფასია ის შენთვის. და უფალი, რომელიც ბეღურებსაც კი არ ივიწყებს, შენს ყოველ ცრემლს აგროვებს.

ბევრმა თქვენგანმა, ვინც შორიდან გვისმენთ და საკუთარ მძიმე ჯვარს ატარებთ — დედებმა, მამებმა, ბავშვებმა, რომლებსაც გული სტკივათ — იცოდეთ, რომ ღმერთი არ არის შორს. ის არის იმ სიჩუმეში, სადაც სიტყვები აღარ გვყოფნის. ბენჯამინის ცხოვრება არის მტკიცებულება იმისა, რომ ღვთის მადლი ჩვენზე უფრო ძლიერია ვიდრე სიკვდილი.

დღეს, როცა ამ ლოცვას დავასრულებთ და გარეთ გახვალთ, შეეცადეთ ერთი პატარა რამ წაიღოთ თან: ნუ ეცდებით ყველაფრის ახსნას და ნუ ეძებთ პასუხს იმ კითხვებზე, რომელთა პასუხიც მიწაზე არ გვაქვს. უბრალოდ, დღეს საღამოს, როცა ცა შეიცვლის ფერს, შეხედეთ მას და გაიხსენეთ ბენი — არა როგორც წარსული, არამედ როგორც ცოცხალი სული, რომელიც ღვთის მადლით არის მოცული. იცოდეთ, რომ ის მშვიდობითაა და თქვენც ღვთის ხელში ხართ. ნუ გეშინიათ. თქვენ ხართ არჩეულნი სიყვარულისთვის. ამინ.