ჩვეულებრივი დროის მეოცე კვირის ხუთშაბათი

წარმოიდგინეთ ბენი იქ, თავის ოთახში, სადაც კომპიუტერის ეკრანის მკრთალი შუქი ანათებს მის სახეს. მის მაგიდაზე უამრავი კოდი და სქემაა გაშლილი — რაღაც რთული, ზუსტი ალგორითმები, რომლებსაც მხოლოდ მისი მოუსვენარი და ბრწყინვალე გონება სწვდებოდა. მაგრამ ამ ტექნიკური სიმკაცრის მიღმა, მის სამუშაო სივრცეში ყოველთვის იდგა ის პატარა მოდელები, მისი საყვარელი თვითმფრინავები და იმ ოცნების ნატეხები, რომელსაც ის თავის ძმასთან და მშობლებთან ერთად აწყობდა. ბენჯამინი არ იყო უბრალოდ ბიჭი, რომელიც ციფრებითა და ლოგიკით ცხოვრობდა; ის იყო სული, რომელიც მუდმივად ცდილობდა ეპოვა იმ ჰარმონიის ზუსტი კოორდინატები, სადაც ცა და მიწა ერთმანეთს ხვდება.

დღეს, პავლე მოციქული ეფესელთა მიმართ მიწერილ ეპისტოლეში გვეუბნება რაღაც ძალიან მძიმეს და რეალურს. ის გვიწოდებს არა რაღაც იდილიური ზღაპრის პერსონაჟებს, არამედ მეომრებს: „ჩვენი ბრძოლა არ არის ხორცსა და სისხლთან, არამედ მთავრობებთან, ხელისუფლებებთან, ამ ბნელი წუთისოფლის მპყრობელებთან, ცისქვეშეთის უკეთურების სულებთან“. პავლე გვთხოვს, შევმოსოთ ღვთის აბჯარი. „განმტკიცდით უფლით და მისი ძლიერების ძალით“, — წერს ის. და გვიჩვენებს ამ აბჯრის დეტალებს: ჭეშმარიტება, სიმართლე, მშვიდობის სახარება, რწმენის ფარი და სულის მახვილი, რომელიც ღვთის სიტყვაა.

მოდით, ვიყოთ გულახდილები და პირდაპირ ვთქვათ ის, რაც ზოგჯერ გულს გვიფორიაქებს. უკვე ოთხი თვეა, რაც ბენი ჩვენს ფიზიკურ თვალს მიეფარა. სახლში ისევ არის ისეთი სივრცეები, სადაც მისი ხმა უნდა ისმოდეს, და არის ის მძიმე, გამჭოლავი სიჩუმე, რომელიც ზოგჯერ ყოველგვარ ლოგიკაზე ძლიერად გვახსენებს მის არყოფნას. ალან, თაო, თქვენ იცით ეს სიჩუმე ყველაზე უკეთ. იცით ის საღამოებიც, როცა მოგონებები ისე მძიმედ გეწვევათ, რომ სუნთქვა გიჭირთ. არ არის ადვილი იმის მიღება, რომ ის, ვინც შენი სიცოცხლის ნაწილი იყო, შენი სიხარული და სიამაყე, ახლა მხოლოდ ფოტოებსა და სიზმრებში ცოცხლობს. ტკივილი, რომელსაც ატარებთ, არ არის რწმენის ნაკლებობა; ეს არის უბრალოდ იმ სიყვარულის ზომა, რომელიც ასე ღრმა და სუფთა იყო.

და სწორედ ამ ტკივილის შუაგულში, როცა გეჩვენებათ, რომ ძალა გლეჯებათ, სახარებისეული სიტყვები სხვანაირად გესმით. ლუკას სახარებაში ფარისევლები ეუბნებიან იესოს: „გაეთავი აქედან, რადგან ჰეროდე შენი მოკვლა სურს“. იესო კი არ გარბის პანიკაში; ის ამბობს თავის დიდებულ სიტყვებს: „წადით და უთხრით იმ მელას: აი, დევნილთ ვდევნი და მკურნალობას ვეწევი დღეს და ხვალ, და მეორედ... მაგრამ მე უნდა ვიარო დღესაც, ხვალაც და ზეგაც, რადგან არ შეეფერება წინასწარმეტყველს, რომ იერუსალიმს გარეთ დაიღუპოს“. იესო იცის თავისი გზა. ის იცის, სად მიდის და რისთვის არის მოსული. და შემდეგ ის ამბობს იმ საოცარ, გულჩვილ ფრაზას იერუსალიმზე: „რამდენჯერ ვინდომე შენი შვილების შემოკრება, როგორც დედალი იკრებს ქათმილებს ფრთათა ქვეშ, და თქვენ არ ინდომეთ!“

აი, აქ არის ის წერტილი, სადაც იესოს გული ხვდება ჩვენს გულს. წარმოიდგინეთ ეს სურათი — დედალი, რომელიც ფრთების ქვეშ აფარებს თავის პატარებს, რათა დაიცვას ისინი ყოველგვარი ქარიშხლისგან. ბენიც ხომ ასეთი იყო თავისი ოჯახისთვის — ის ცდილობდა ყველაფერი ეტვირთ, ყველაფერი ეზრუნა. გახსოვთ, როცა ის მხოლოდ თხუთმეტი წლის იყო და თავის დედ-მაპს უთხრა, რომ მზად იყო თავისი მთელი პატარა ყულაბა დაეთმო ბიძამისისთვის, უილიამისთვის, რომელსაც გაუჭირდა? მან არ დაამსხვრია ის ყულაბა, არ გატეხა; უბრალოდ შესთავაზა ყველაფერი, რაც გააჩნდა. ეს იყო სრული, უპირობო მზადყოფნა, რომ გაეცა საკუთარი თავი სხვისი გადარჩენისთვის. აი, ეს არის ნამდვილი „აბჯარი“, რომელზეც პავლე მოციქული საუბრობს — არა ცივი რკინა, არამედ სიყვარული, რომელიც არაფერს იტოვებს საკისთვის.

მინდა ძალიან ნაზად, როგორც მამამ შვილებს, შეგეხოთ და გითხრათ ის, რაც შეიძლება თქვენმა დაღლილმა გულმა ეჭვქვეშ დააყენოს: თქვენ არაფერი გამოგრჩენიათ. არ არსებობს არანაირი „შესაძლოა“, არანაირი „გამოტოვებული ნაბიჯი“. ბენის ავადმყოფობა არ იყო არც თქვენი ბრალი, არც თქვენი უყურადღებობა. ღმერთი არ არის მკაცრი ბუღალტერი, რომელიც ჩვენს შეცდომებს ითვლის და სენს გზავნის. ზოგჯერ ცხოვრებაში ხდება ისეთი რამ, რაც სცილდება ჩვენს ადამიანურ კონტროლს, ჩვენს გათვლებს, ჩვენს მზრუნველობას. ეს არ მოსულა არაფრიდან, რაც თქვენ გააკეთეთ ან არ გააკეთეთ. ნუ ადანაშაულებთ საკუთარ თავს და ნუ ატარებთ ამ მძიმე ქვას თქვენს მკერდზე. თქვენ იყავით ბენის საუკეთესო მშობლები; თქვენი სიყვარული იყო ის სინათლე, რომელშიც მან გაატარა თავისი წლები. ეს სიყვარული არ იკარგება; ის არის მარადიული კავშირი, რომელიც ბენს თქვენს გულებში ამკვიდრებს.

რაიან, ძმაო, შენ, ვინც ბენთან ერთად იზრდებოდი, იცოდე, რომ შენი ძმის სული შენს გულშია. როცა შენ თამაშობ, როცა შენს ოცნებებს მიჰყვები, გახსოვდეს, რომ ბენი შენს გვერდითაა. შენ არ ხარ მარტო. შენი ტკივილი არის იმის დასტური, თუ რამდენად ძვირფასია ის შენთვის. და უფალი, რომელიც ბეღურებსაც კი არ ივიწყებს, შენს ყოველ ცრემლს აგროვებს. შენ ხარ ბენის სიყვარულის მემკვიდრე. იცხოვრე მისთვის, იცხოვრე შენთვის, იცხოვრე ღვთისთვის.

და ბენის სიყვარული არ შეწყვეტილა. ის აგრძელებს მოქმედებას. ის, ვინც თავის დროსა და გონებას უקדჰნიდა თავის ოცნებებს, ახლა თავისი სახელით აძლევს სუფთა წყალს მათ, ვისაც წყურვილი სტანჯავს შორეულ ვიეტნამში. ეს ჭა, რომელიც მის სახელზე აშენდა, არის მისი „ConChim Airlines“ — მისი სულის ფრენა ზეცისკენ, რომელიც სიცოცხლეს ანიჭებს სხვებს.

ბევრმა თქვენგანმა, ვინც შორიდან გვისმენთ და საკუთარ მძიმე ჯვარს ატარებთ — დედებმა, მამებმა, ბავშვებმა, რომლებსაც გული სტკივათ — იცოდეთ, რომ ღმერთი არ არის შორს. ის არის იმ სიჩუმეში, სადაც სიტყვები აღარ გვყოფნის. ბენჯამინის ცხოვრება არის მტკიცებულება იმისა, რომ ღვთის მადლი ჩვენზე უფრო ძლიერია ვიდრე სიკვდილი. ნუ ეცდებით ყველაფრის ახსნას. ნუ ეძებთ პასუხს კითხვებზე, რომლებიც მხოლოდ ღმერთმა იცის. უბრალოდ, დღეს საღამოს, როცა ცა შეიცვლის ფერს, შეხედეთ მას და გაიხსენეთ ბენი — არა როგორც წარსული, არამედ როგორც ცოცხალი სული, რომელიც ღვთის მადლით არის მოცული. იცოდეთ, რომ ის მშვიდობითაა და თქვენც ღვთის ხელში ხართ. თქვენ ხართ არჩეულნი სიყვარულისთვის. ამინ.