Четврток од триесеттата недела преку годината

Понекогаш, додека седиме во тишината на собата, погледот ни застанува на една мала ситница оставлена на масата – на пример, еден модерен контролер за игри или една тетратка испишана со прецизни математички равенки. За нашиот драг Бен, таквите предмети не беа само обични работи. Тие беа знаци на еден ум кој со леснотија и чудесна зрелост ги разбираше сложените логички системи на светот, па дури и како четиринаесетгодишен момче навлегуваше во светот на вештачката интелигенција и облачната инфраструктура, исто како неговиот татко. Во неговиот глас немаше гордост; имаше само една мирна, светла љубопитност што го допираше секој агол на неговиот дом.

И токму затоа, кога ја слушаме денешната реч на свети Павле до Ефесјаните, каде што тој не повикува да ја облечеме целата Божја опрема за да можеме да опстанеме во злобниот ден, овие зборови не ни звучат како далечна воена метафора. Тие ни звучат како секојдневна реалност на секој од нас што се бори со тежината на животот, со тишината што останува по разделбата, со неизмерната празнина што ја остави момчето чија насмевка беше како зрак сонце за неговото семејство. Павле ни вели: „Застанете цврсто, опашајте ги бедрата со вистина, облечете се во оклопот на праведноста, и во сè земете го штитот на верата“. Овој штит не е метален; тој е животот што Бен го живееше пред нас – живот исполнет со почит, со тивка радост и со длабока, неизмерна љубов кон неговите родители, Алан и Тао, и неговиот брат Рајан.

Замислете го сега Бен во еден од оние спомени што неговото семејство ги носи длабоко во срцата. На едно патување, високо на планинскиот премин, опкружен со ширниот хоризонт, Бен стои насмеан, правејќи ја онаа своја разиграна гримаса со бравици на забите, додека неговиот брат Рајан стои мирно до него. Тоа е слика на чисто братство, на детска слобода, на летот на мислите што немаат граници. Бен обожаваше авиони, особено своите омилени летала, и со насмевка знаеше да зборува за создавање на сопствена авиокомпанија, наречена со многу љубов и нежност „con chim airlines“. Тој секогаш се смееше кога зборуваше за неа, а тој чист, детски гикот сè уште е тука, жив во сеќавањата на оние што го сакаа.

Алан и Тао, знам дека овие четири месеци по неговото заминување се време на тешка, тишина што ги пара градите. Знам дека во тие моменти кога сенките паѓаат врз домот, кога ќе се сетите на неговиот глас, на неговата брилијантност, на онаа негова чиста грижа, во вас се буди онаа најтешка, најнемилосрдна мисла. Онаа тивка лага што ви шепоти во темнината: „Дали можев да направам нешто повеќе? Дали некој знак ми пројде пред очи? Дали ова е некаква моја вина?“ Ве молам, застанете овде. Слушајте ме со сета понизност и со сета сила на Христовата љубов: тој глас што ве обвинува не доаѓа од Бога. Болеста што го однесе Бен не беше казна, ниту беше последица на некој ваш пропуст или недоволна грижа. Вие бевте, и останувате, родители кои му дадоа сè што еден син може да посака – свет полн со љубов, патувања по светските метрополи, од Рим и Lourdes па сè до Сеул, и онаа чиста семејна топлина која се протега сè до вечноста. Бог не ве обвинува. Некои работи во овој свет се случуваат надвор од секаква човечка контрола, надвор од секоја будност и грижа, и никој, колку и да е внимателен, не можеше да ги спречи. Ве молам, симнете го тој тежок камен од своите гради. Вие не пропуштивте ништо. Бог го прими Бен како скапоцен дар во својот небесен дом, а вас ве повикува да живеете во слободата на Неговата прошка и милост.

Погледнете го евангелието што штотуку го слушнавме. Фарисеите му велат на Исус да бега бидејќи Ирод сака да го убие. А Исус им одговара со онаа нескршлива храброст: „Одете и кажете му на тоа лисиче: еве, јас истерувам демони и вршам исцелувања денес и утре... но јас мора да продолжам по својот пат денес, утре и задутре“. Исус не бега од својата мисија; тој ја оди до крајот, со лицето свртено кон Ерусалим, со срцето полно со жалење за оние што не знаеја да се соберат под неговите крилја како што мајката кокошка ги собира пилињата под своите крилја. Оваа слика на заштита, на крилјата што обвиткуваат и чуваат, е токму она што Бен го доживува сега во прегратките на Отецот.

Се сеќаваме на онаа длабока великодушност што живееше во срцето на Бен. Кога неговиот чичко Вилијам страдаше од мозочни удари, овој петнаесетгодишен момчaр, сосема несебично и неочекувано, им рече на своите родители дека е подготвен да ја даде целата своја заштеда од касичката за да му помогне. Тој не ја скрши касичката, не ја испразни – тоа не беше ни потребно, бидејќи имаше други средства – но самата понуда, таа подготвеност на едно момче да го понуди сето своје мало богатство за да олесни нечија болка, е вистинскиот доказ за златното срце што го носеше во градите. Тоа е љубовта што не бара ништо за возврат. Тоа е светлината што останува.

Бен сега е ослободен од секоја болка. Тој е во онаа совршена слобода на Банкетот на Небесата, заедно со свети Карло Акутис, друго младо момче кое исто така со чиста насмевка го заврши својот пат на земјата. Тие се таму, во небесната татковина, молејќи се за сите нас, за лекарите и истражувачите, за да нема друго семејство кое ќе мора да помине низ овој тежок пат. Бен гледа одозгора со онаа своја светла насмевка и им шепоти на своите родители: „Не плашете се, јас сум добро, јас ве чувам“.

Рајан, ти си оној кој ја продолжува оваа приказна овде на земјата. Твојот брат те гледа со гордост од вечноста. Не плаши се да се насмевнеш, да сонуваш, да одиш напред, знаејќи дека љубовта што ја делевте останува засекогаш врежана во твоето срце. Ти не си сам; секој чекор што го правиш е дел од тоа исто семејно патување кое има свој дом во срцето на Бога.

Браќа и сестри, кога ќе излезете од оваа молитва во секојдневниот свет, земете го со себе ова едно мало потсетување: останете во љубовта, облечете го оклопот на верата и мирот, и носејќи го во срцата споменот на Бен – момчето чија насмевка и чија чистота сè уште светат како ѕвезда на нашиот пат. Нека Мајката Марија, која стоеше под крстот и ја знае секоја човечка болка, ги спушти своите мајчински раце врз вашите раменици и ви даде длабок, непоколеблив мир. Амин.