Сабота од дваесет и деветтата недела низ годината

Кога ќе погледнете во една стара, запуштена овоштарник, што гледате? Гледате ли само суви гранки и тврда земја, или гледате потенцијал за живот што сè уште лежи скриен под површината? Во денешното Евангелие, Исус ни раскажува за еден градинар кој се залага за смоквата што не дала плод. „Остави ја уште оваа година“, вели тој, „јас ќе ја окопам и ќе ја наѓубрам“. Овој градинар не гледа само моментална празнина; тој гледа можност. Тој верува дека со малку повеќе грижа, со малку повеќе љубов, животот може повторно да процвета.

Бен беше како таа смоква, но во еден сосема поинаков, прекрасен контекст. Тој беше момче кое секогаш бараше како да „наѓубри“ нечиј живот со доброта. Се сеќавам на една слика од него: Бен седи со својот помал брат Рајан, двајцата сосредоточени, рамо до рамо, додека Бен го учи како да го фати ритамот на тапаните. Тој не беше момче кое се криеше во својата генијалност. Тој беше момче кое сакаше да споделува – да споделува музика, да споделува соништа за неговата „con chim airlines“, да споделува љубов. Неговиот живот, иако краткотраен, беше исполнет со плодови на љубопитност и длабока човечност.

Свети Павле во Посланието до Ефесјаните нè потсетува дека секој од нас добил дар „според мерката на Христовиот дар“. Бен ја разбра таа мерка. Тој не ја мереше љубовта со логика, иако беше мајстор за математика. Тој ја мереше со срце. Се сеќавате ли на онаа неверојатна понуда? На петнаесет години, кога неговиот чичко Вилијам страдаше, Бен му пријде на својот татко и понуди да ја даде целата своја заштеда од касичката. Тој не ја скрши, не ја испразни – не беше потребно – но самата помисла, таа подготвеност на едно момче да го понуди сè што има за да олесни нечија мака, е она што ја гради Црквата. Тоа е она што значи да се расте во „зрел човек, до мерката на полната возраст на Христовата полнота“.

Алан и Тао, знам дека овие четири месеци по разделбата со Бен се време на голема суша во вашите срца. Знам дека честопати, кога ќе се најдете во тишината на домот, се прашувате дали сте можеле да направите повеќе. Се прашувате дали постои некој скриен пропуст, некој знак што сте го пропуштиле. Ве молам, слушнете ме денес, не како свештеник, туку како човек кој ја разбира вашата болка: тој глас на самообвинување не е Божји глас. Тој е глас на вашата преголема љубов која се обидува да најде логика во една тајна што е поголема од нас. Болеста што го однесе Бен не беше казна, ниту беше резултат на некој ваш пропуст. Вие бевте, и останувате, најдобрите родители што еден син може да ги посака. Бог не ве обвинува. Бог го прими Бен како скапоцен дар, а не како товар. Не сте пропуштиле ништо. Ве молам, симнете го тој камен од градите. Не обвинувајте се себеси за нешто што беше надвор од секаква човечка контрола.

Исус во Евангелието нè предупредува да не мислиме дека страдањето е знак на нечија вина. „Мислите ли дека тие беа поголеми грешници? Во никој случај!“ – вели Исус. Тој ги отфрла нашите обиди да ја рационализираме болката преку обвинување. Бог не испраќа болест за да нè казни. Бог е оној кој нè придружува кога сè изгледа изгубено. Тој е градинарот кој стои со лопата во рацете, подготвен да ја окопа земјата околу вашето скршено срце, за да може таму, еден ден, да никне нов живот.

Рајан, ти си оној кој ја носи таа светлина понатаму. Твојот брат те гледа од вечноста со неизмерна гордост. Не плаши се да сонуваш, да се смееш, да продолжуваш напред. Кога ќе се сетиш на деновите минати заедно, на музиката, на патувањата, знај дека тој живот сè уште тече низ тебе. Ти не си сам. Твојот живот е продолжение на она што Бен го започна со својата љубов.

Браќа и сестри, кога ќе излезете од оваа молитва, не барајте сложени одговори. Погледнете ги малите работи – птиците на небото, авионите што летаат над нас, насмевката на некој што го сакате. Бен е сега во Банкетот на Небесата, ослободен од секоја болка. Тој е дома. Останете блиски до нашата Мајка Марија, која стоеше под Крстот и ја знае секоја човечка болка. Нека таа ви ја спушти својата мирна рака на рамениците и нека ви ја врати надежта. Нека Божјиот мир ги чува вашите мисли и вашиот дом денес и секогаш. Одете во мир, носејќи ја во себе таа љубов што никогаш не престанува. Амин.