Во името на Отецот, и Синот, и Светиот Дух. Мирот и благодатта на нашиот Господ Исус Христос, кој нè повикува во Својот вечен живот, нека бидат со сите вас.
Господи, Ти си наш вечен живот, помилуј нè. Христе, Ти си воскресението и надежта на сите што веруваат, помилуј нè. Господи, Ти си Бог на живите, а не на мртвите, помилуј нè.
Застанете со мене за момент во тишината на едно утро, кога светлината полека се пробива низ прозорецот, осветлувајќи ги оние ситни, секојдневни предмети што останале на работната маса на едно момче – некој дел од компјутер, некоја скица на авион, или можеби само некоја книга што чека да биде прочитана. Помислете на Бен – нашиот драг Benjamin Vo – како седи таму, со онаа своја карактеристична сосредоточеност, со умот што веќе патуваше низ облаците, планирајќи го својот следен лет со „con chim airlines“. Тој беше момче кое не само што го набљудуваше светот, туку го бараше неговиот поредок, неговата логика, неговата убавина. Се сеќавате ли на онаа негова насмевка, онаа тивка, искрена радост што му ги осветлуваше очите кога зборуваше за нештата што ги сакаше? Таа насмевка беше како прозорец кон една душа која беше создадена за многу повеќе од она што овој свет може да го понуди.
Денес, во првото читање од книгата Откровение, свети Јован ни ја опишува визијата за двајцата сведоци – две маслинови дрвја и два свеќника кои стојат пред Господарот на земјата. Тие се сведоци, тие се глас, тие се присуство. Иако нивната приказна на земјата завршува во страдање, свети Јован ни ја открива големата тајна: „Но по три и пол дена, здив на живот од Бога влезе во нив“. Тие не останаа во правта. Тие слушнаа глас од небото: „Качете се овде“. Ова е слика на преминот, слика на она што го нарекуваме вечен живот. Замислете ги тие сведоци како се креваат во облак, пред очите на сите, враќајќи се таму каде што припаѓаат – во прегратката на Создателот.
Колку често, Алан и Тао, во овие пет месеци од тој 13 јуни, сте посакале и вие да слушнете таков глас? Колку често сте посакале да го видите Бен како се крева, како се враќа во собата, како ја продолжува својата приказна токму таму каде што застана? Знам дека празнината што ја остави Бен е како отворена рана, како тишина што одекнува низ целиот дом. Знам дека во тие часови кога ноќта е најтешка, кога сеќавањето на неговиот глас што ве поздравува наутро ве преплавува, знае да се провлече онаа тивка, мачна мисла: „Дали можев да направам нешто повеќе? Дали нешто пропуштив? Дали ова е некако мое дело?“… Слушнете ме добро денес, со сета вистина на нашата вера и со сета нежност на Христа: симнете го тој камен од градите. Болеста што го однесе Бен не беше казна, ниту беше резултат на некој ваш пропуст или недоволна грижа. Вие бевте, и останувате, родители кои му дадоа свет полн со раскошна љубов, патувања, раце што го држеа кога беше најтешко. Има работи во овој паднат свет кои се наоѓаат целосно надвор од секаква човечка контрола. Ниту една будност на овој свет не можеше да го спречи она што се случи. Бог не ве обвинува. Бог не го гледа вашиот живот низ призмата на она што се случило, туку низ призмата на таа неизмерна љубов со која го опкруживте од првиот до последниот ден. Вие не пропуштивте ништо. Вие бевте верни. Вие сте ослободени од секаква лажна вина; Бог не ве обвинува, па немојте ни самите себе.
Погледнете го Евангелието што штотуку го слушавме. Садукеите, кои не веруваат во воскресението, доаѓаат кај Исус со едно логично, но студено прашање. Тие сакаат да ја сведат вечноста на човечките закони, на човечките врски. Но Исус, со Својата божествена мудрост, им ја отвора вратата кон нешто поголемо. Тој вели: „Оние кои ќе се удостојат да го достигнат идниот век... не можат повеќе да умрат, зашто се како ангели“. И тогаш, Исус ја кажува онаа клучна реченица која треба да ни биде сидро во секоја бура: „Бог не е Бог на мртвите, туку на живите, зашто за Него сите се живи“. Замислете го тоа. За Бога, Бен не е во минато време. Бен не е „тој што беше“. Бен е жив. Тој е жив во Божјата прегратка, во онаа светлина што не познава зајдисонце. Ако за Бога сите се живи, тогаш врската меѓу вас и Бен не е прекината; таа само се променила, преселувајќи се во вечноста каде што нема повеќе болка, нема повеќе солзи, нема повеќе леукемија, нема повеќе слабост.
Бен живееше со срце што знаеше што значи да се подари себеси. Се сеќавате ли на онаа негова неверојатна епизода, која ни кажува толку многу за неговата душа? Тој, петнаесетгодишно момче, сосема неочекувано и без да биде поттикнат од никого, им рече на родителите дека е подготвен да ја даде целата своја заштеда од касичката за да му помогне на својот чичко Вилијам кога тој страдаше од мозочни удари. Тој не ја скрши касичката – тоа не беше ни потребно, други луѓе се погрижија за тоа, а неговиот чичко имаше осигурување – но самата понуда, фактот што едно момче сакаше да го понуди сè што има за да му олесни на друг човек, е вистинскиот портрет на неговата душа. Тоа беше срце кое не мислеше само на себе, кое беше подготвено да го даде секое свое богатство за да избрише туѓа солза. И таа љубов не умре на 13 јуни. Таа продолжува да тече, како онаа чиста вода од „Бунарот на љубовта“ во Виетнам што сега гаси жед во далечни места во негово име, носејќи живот онаму каде што имало суша. Тоа е Бен. Тоа е неговото наследство. Тој не е заминат; тој само нè учи како да продолжиме да сакаме.
Рајан, ти си тука. Ти си братот на Бен, неговиот сопатник во толку многу игри, во онаа убава насмевка со Star Wars лајнхардите и Millennium Falcon кутиите кога бевте помлади. Знам дека ти недостасуваат неговите разговори, неговото присуство, онаа рамнотежа што ја имавте кога бевте заедно. Но знај дека Бен те сака од вечноста. Кога ќе го погледнеш небото, кога ќе видиш некој авион што минува, тоа е мала покана да се насмееш, знаејќи дека тој е таму горе, ослободен од секаква болка, здрав и силен. Живеј храбро, Рајан. Живеј со радоста што твојот брат би сакал да ја види во тебе. Твојот татко го сонуваше здрав и силен – тоа не е случајно. Тоа е прозорец што Бог ви го отвора за да ви покаже дека животот не завршува во гробот.
Денес, на денот кога ја славиме Пресвета Богородица, која како мала девојка беше принесена во храмот, се потсетуваме дека секој живот е принос. Бен беше принос. Неговиот краток, но блескав живот беше дар за овој свет, дар за вас, дар за сите нас. И како што Марија го принесе својот живот на Бога, така и Бен сега е принесен во небесниот храм. Тој сега е во онаа небесна литургија, во Банкетот на Небото, заедно со свети Карло Акуцис, млади кои заминаа од овој свет прерано, но чии срца останаа целосно предадени на Бога. Тие се наши застапници. Тие се нашите пријатели на небото.
Затоа, кога ќе излезете денес од ова свето место, земете со себе само една мала работа. Не носете ја вината што не ви припаѓа; оставете ја на олтарот на милосрдието. Земете ја со себе надежта. Кога ноќта повторно ќе се спушти и празнината ќе се почувствува тешка, затворете ги очите и замислете го Бен онака како што живееше – насмеван, со своите очи полни љубопитност, како ви вели дека сè е во ред, дека тој чека на вас во светлината каде што нема повеќе солзи. Бог не е Бог на мртвите, туку на живите. За Него, Бен е жив. И за вас, тој е жив. Нека Господ ве благослови, нека ја чува вашата мајчинска и татковска болка во Своето срце, и нека ви даде мир што го надминува секој човечки разум. Амин.
For the intentions entrusted to Ben on our prayer wall:
At the Savior’s command and formed by divine teaching, we dare to say:
Оче наш, Кој си на небесата, да се свети името Твое, да дојде царството Твое, да биде волјата Твоја, како на небото, така и на земјата. Лебот наш насушен дај ни го денес и прости ни ги долговите наши, како и ние што им ги простуваме на нашите должници, и не воведувај нè во искушение, но избави нè од лукавиот. Амин.
Господ нека ве благослови и нека ве чува во Својот мир, сега и во вечни векови. Амин.
✝ Ве благословил Семоќниот Бог: Отецот, Синот и Светиот Дух. Амин.