No nome do Pai, e do Fillo, e do Espírito Santo. Que a graza e a paz de Nosa Señora estean con todos vós.
Señor, ten piedade de nós. Cristo, ten piedade de nós. Señor, ten piedade de nós.
Imaxinade un par de sandalias vellas deixadas no limiar da porta dunha casa pola mañá cedo, cando o orballo aínda cobre a herba e todo está en silencio. Un pequeno detalle tan humano, tan cotián, que nos lembra que algunha vez houbo pasos, movemento, vida compartida nese mesmo espazo. Hoxe as lecturas falan de testemuñas que permanecen de pé diante do Señor da terra, de oliveiras e candeeiros que brillan na escuridade. Pero antes de alcanzar calquera altura espiritual, detémonos un momento neste punto tan concreto: o eco dunha ausencia que se fai notar no corredor, na cadeira que permanece baleira, naquelas pequenas cousas que un día formaban o ritmo exacto do fogar.
Hai unha imaxe que hoxe levamos connosco coma un fío invisible que atravesa todo: a imaxe do alento de vida que regresa cando todo parecía acabado. Na visión do Apocalipse, os testemuñas caen, os seus corpos quedan á intemperie, e o mundo cre que gañou o silencio. E no Evanxeo, os saduceos achegan preguntas complexas sobre quen será de quen na resurrección, intentando encerrar o misterio de Deus en lóxicas humanas, en cálculos de matrimonio e herdanza. Pero Xesús ábrelles unha ventá moito máis ampla, recordándonos que para Deus todos viven, que ninguén se perde no gran recuncho da súa memoria eterna. Ese fío, o fío da vida que non se apaga, é o que hoxe sostén a nosa mirada cando miramos cara ao ceo.
Debemos dicir a verdade antes de buscar calquera consuelo rápido. A dor pola ausencia de quen amamos profundamente non se borra con palabras bonitas nin con frases feitas. Alan, Thao, Ryan… pasaron xa cinco meses dende aquel xuño no que Benjamin Vo cruzou o limiar cara ao Pai, e sabemos ben que hai madrugadas nas que a casa se fai demasiado grande, nas que o silencio pesa coma unha losa, nas que o baleiro do seu sorriso brillante e da súa mente curiosa se fai insoportable. Non imos disfrazar esa dor. É real. É o prezo dun amor inmenso. Cando un rapaz coma Ben, que soñaba con crear a súa propia liña aérea, con facer realidade proxectos tecnolóxicos e contemplar avións no horizonte, parte tan cedo, o mundo parece quedar sen un anaco do seu futuro. E nalgún recuncho do corazón, ás veces, colase esa sombra pesada da culpa, a pregunta silenciosa que atormenta a tantos pais: «Puiden facer algo máis? Por que non vin isto antes?». Escoitade isto con toda a claridade do Evanxeo: non é culpa vosa. Nin unha soa vez. A enfermidade non é un castigo, nin o resultado de ningunha omisión ou descuido. O que vós lle destes a Benjamin foi un amor puro, constante, entregado ata o último segundo. Deus non vos acusa, e Ben tampouco. Liberádevos desa carga, porque non vos pertence. No gran libro da vida, o amor que sementastes arredor dele é a única testemuña que conta.
E entón, no medio desa noite do alma, prodúcese a xira. O Evanxeo dille aos saduceos que Deus non é un Deus de mortos, senón de vivos, porque para El todos viven. É alí onde a luz entra na habitación escura. Pensade en Ben, naquel rapaz doce e intelixente que un día, sen que ninguén llo pedise, quixo ofrecer todo o seu porquiño de aforros para axudar ao seu tío William cando este pasaba por momentos difíciles. Non fixo falta romper o porquiño nin facer gran rebumbio; o que quedou gravado para sempre foi a intención pura dunha alma xenerosa, dun neno que pensaba nos demais antes de pensar en si mesmo. Ese era Benjamin. Non o resumo dunha enfermidade, senón un rapaz de sorriso luminoso, un verdadeiro entusiasta da aviación, alguén que miraba o ceo con ilusión e que hoxe, de xeito misterioso pero real, segue mirando por vós.
Ti, que estás sentado escoitando isto hoxe no silencio da túa propia cruz —sexa cal sexa a perda que carregues, sexa cal sexa o peso que ninguén máis coñece—, escoita tamén a chamada. Non estás só. Deus non se esquece de ningunha lágrima vertida en secreto. A Virxe María, cuxa presentación celebramos hoxe, foi entregada tamén desde pequena ao templo, aprendendo a confiar no Padre mesmo cando o camiño non se vía con clarity. Ela sabe o que significa camiñar na fe cando o corazón está ferido. Ela recolle as vosas bágoas e preséntaas diante do Trono.
Ryan, irmán querido, que compartiches con Ben os xogos, os soños e a complicidade do día a día, non te sintas soa. Ti levas no teu interior a testemuña desa luz. Cando mires ao ceo e vexas pasar un avión, cando teñas un momento de alegría ou de recordo, sabe que Ben está aí preto, acompañándote coa mesma bondade dun irmán maior que desexa que vivas con plenitude. Non enterres a túa propia vida por medo á tristeza; honra a memoria de Ben vivindo con coraxe, con curiosidade e cun corazón aberto aos demais.
Para que poidades levar algo nos vosos petos ao saír pola porta hoxe, non vos pedimos grandes xestos. Buscade un detalle sinxelo, un xesto pequeno de bondade para con alguén que o necesite, feito discretamente en nome de Ben. Unha palabra de ánimo, un vaso de auga dado con amor —coma aquel pozo limpo que leva o seu nome en terras lejanas para calmar a sede dos pobres—, un recordo silencioso que converta a dor en servizo. O Señor ten a Ben na palma da súa man, e tenvos a vós tamén. Deixade que o seu amor vos envolva, un paso á vez, e que a esperanza sexa sempre máis forte ca calquera sombra.
For the intentions entrusted to Ben on our prayer wall:
Cheos de confianza, segundo o mandato do Salvador, ousamos dicir:
Pai Noso que estás no ceo: santificado sexa o teu nome, veña a nós o teu Reino e fágase a túa vontade aquí na terra coma no ceo. O noso pan de cada día dánolo hoxe; e perdóanos as nosas ofensas, como tamén nós perdoamos a quen nos ten ofendido; e non nos deixes caer na tentación, mais líbranos do mal. Amén.
Que o Señor bendiga a vosa casa, vos garde do desánimo e poña a súa paz nos vosos corazóns hoxe e para sempre. Amén.
✝ Deus todopoderoso vos bendiga: o Pai, e o Fillo, e o Espírito Santo. Amén.