✝
Palabra Diaria

Memoria da Presentación da Benvida Virxe María

Saturday, November 21, 2026 · in memory of Ben
Unha devoción que segue a Misa, non un substituto dela.
Inicio

No nome do Pai, e do Fillo, e do Espírito Santo. Que a graza e a paz de Nosa Señora estean con todos vós.

Acto Penitencial

Señor, ten piedade de nós. Cristo, ten piedade de nós. Señor, ten piedade de nós.

♪ “Kyrie Galego (Liturgical)” — A song for Ben
Liturxia da Palabra
Primeira Lectura · Apocalipse 11, 4-12
Eu, Xoán, oín unha voz do ceo que me falaba: Estes son os meus dous testemuñas: as dúas oliveiras e os dous candeeiros que están diante do Señor da terra. Se alguén quere facerlles mal, sae fogo da súa boca e devora aos seus enemigos; e se alguén quere facerlles mal, así debe morrer. Eles teñen o poder de pechar o ceo para que non chova durante os días da súa profecía; teñen tamén poder sobre as augas para convertelas en sangue e para ferir a terra con toda clase de pragas tantas veces como queiran. E cando rematen o seu testemuño, a fera que sobe do abismo fará guerra contra eles, venceraos e mataraos. Os seus cadáveres ficarán na praza da gran cidade, que chaman simbolicamente Sodoma e Exipto, onde tamén o seu Señor foi crucificado. E xente de tódolos pobos, tribos, linguas e nacións verán os seus cadáveres durante tres días e medio, e non permitirán que os enterren no sepulcro. Os habitantes da terra alegraranse deles, farán festa e regalaranse uns aos outros, porque estes dous profetas atormentaran aos moradores da terra. Pero despois dos tres días e medio, entrou neles un alento de vida enviado por Deus; puxéronse de pé, e un gran terror caeu sobre os que os miraban. Entón oín unha gran voz do ceo que lles dicía: «Subide aquí». E subiron ao ceo nun nube, á vista dos seus enemigos.
Salmo Responsorial · Salmo 143 (144), 1. 2. 9-10
♪ “25th Sunday of Ordinary Time, Year A” — CJM Music (cjmmusic.com)
Evanxeo · Lucas 20, 27-40
Achégronse algúns saduceos —os que negan a resurrección— e fixéronlle esta pregunta a Xesús: «Mestre, Moisés deixanos escrito: Se a alguén lle morre o irmán deixando muller e sen fillos, que o irmán tome a muller para dar descendencia ao seu irmán. Pois ben, había sete irmáns; o primeiro tomou muller e morreu sen fillos; o segundo e o terceiro tomárona, e así os sete, e morreron sen deixar fillos. Finalmente morreu tamén a muller. Por tanto, na resurrección, de quen será muller? Pois os setetiveron por muller». Xesús díxollos: «Os fillos deste mundo casan e danse en casamento; pero os que sexan xulgados dignos de alcanzar aquel mundo e a resurrección dos mortos, nin casan nin se dan en casamento. Tampouco poden xa morrer, porque son coma os anxos e son fillos de Deus, sendo fillos da resurrección. E que os mortos resucitan, xa o indicou Moisés no pasas da silveira, cando chama ao Señor «o Deus de Abraham, o Deus de Isaac e o Deus de Jacob». El non é Deus de mortos, senón de vivos, porque para el todos viven». Entón algúns dos escribas responderon: «Mestre, falaches ben». E xa non se atrevían a preguntarlle nada máis.
Bendito sexa o Señor, a miña Roca!
Homilía

Imaxinade un par de sandalias vellas deixadas no limiar da porta dunha casa pola mañá cedo, cando o orballo aínda cobre a herba e todo está en silencio. Un pequeno detalle tan humano, tan cotián, que nos lembra que algunha vez houbo pasos, movemento, vida compartida nese mesmo espazo. Hoxe as lecturas falan de testemuñas que permanecen de pé diante do Señor da terra, de oliveiras e candeeiros que brillan na escuridade. Pero antes de alcanzar calquera altura espiritual, detémonos un momento neste punto tan concreto: o eco dunha ausencia que se fai notar no corredor, na cadeira que permanece baleira, naquelas pequenas cousas que un día formaban o ritmo exacto do fogar.

Hai unha imaxe que hoxe levamos connosco coma un fío invisible que atravesa todo: a imaxe do alento de vida que regresa cando todo parecía acabado. Na visión do Apocalipse, os testemuñas caen, os seus corpos quedan á intemperie, e o mundo cre que gañou o silencio. E no Evanxeo, os saduceos achegan preguntas complexas sobre quen será de quen na resurrección, intentando encerrar o misterio de Deus en lóxicas humanas, en cálculos de matrimonio e herdanza. Pero Xesús ábrelles unha ventá moito máis ampla, recordándonos que para Deus todos viven, que ninguén se perde no gran recuncho da súa memoria eterna. Ese fío, o fío da vida que non se apaga, é o que hoxe sostén a nosa mirada cando miramos cara ao ceo.

Debemos dicir a verdade antes de buscar calquera consuelo rápido. A dor pola ausencia de quen amamos profundamente non se borra con palabras bonitas nin con frases feitas. Alan, Thao, Ryan… pasaron xa cinco meses dende aquel xuño no que Benjamin Vo cruzou o limiar cara ao Pai, e sabemos ben que hai madrugadas nas que a casa se fai demasiado grande, nas que o silencio pesa coma unha losa, nas que o baleiro do seu sorriso brillante e da súa mente curiosa se fai insoportable. Non imos disfrazar esa dor. É real. É o prezo dun amor inmenso. Cando un rapaz coma Ben, que soñaba con crear a súa propia liña aérea, con facer realidade proxectos tecnolóxicos e contemplar avións no horizonte, parte tan cedo, o mundo parece quedar sen un anaco do seu futuro. E nalgún recuncho do corazón, ás veces, colase esa sombra pesada da culpa, a pregunta silenciosa que atormenta a tantos pais: «Puiden facer algo máis? Por que non vin isto antes?». Escoitade isto con toda a claridade do Evanxeo: non é culpa vosa. Nin unha soa vez. A enfermidade non é un castigo, nin o resultado de ningunha omisión ou descuido. O que vós lle destes a Benjamin foi un amor puro, constante, entregado ata o último segundo. Deus non vos acusa, e Ben tampouco. Liberádevos desa carga, porque non vos pertence. No gran libro da vida, o amor que sementastes arredor dele é a única testemuña que conta.

E entón, no medio desa noite do alma, prodúcese a xira. O Evanxeo dille aos saduceos que Deus non é un Deus de mortos, senón de vivos, porque para El todos viven. É alí onde a luz entra na habitación escura. Pensade en Ben, naquel rapaz doce e intelixente que un día, sen que ninguén llo pedise, quixo ofrecer todo o seu porquiño de aforros para axudar ao seu tío William cando este pasaba por momentos difíciles. Non fixo falta romper o porquiño nin facer gran rebumbio; o que quedou gravado para sempre foi a intención pura dunha alma xenerosa, dun neno que pensaba nos demais antes de pensar en si mesmo. Ese era Benjamin. Non o resumo dunha enfermidade, senón un rapaz de sorriso luminoso, un verdadeiro entusiasta da aviación, alguén que miraba o ceo con ilusión e que hoxe, de xeito misterioso pero real, segue mirando por vós.

Ti, que estás sentado escoitando isto hoxe no silencio da túa propia cruz —sexa cal sexa a perda que carregues, sexa cal sexa o peso que ninguén máis coñece—, escoita tamén a chamada. Non estás só. Deus non se esquece de ningunha lágrima vertida en secreto. A Virxe María, cuxa presentación celebramos hoxe, foi entregada tamén desde pequena ao templo, aprendendo a confiar no Padre mesmo cando o camiño non se vía con clarity. Ela sabe o que significa camiñar na fe cando o corazón está ferido. Ela recolle as vosas bágoas e preséntaas diante do Trono.

Ryan, irmán querido, que compartiches con Ben os xogos, os soños e a complicidade do día a día, non te sintas soa. Ti levas no teu interior a testemuña desa luz. Cando mires ao ceo e vexas pasar un avión, cando teñas un momento de alegría ou de recordo, sabe que Ben está aí preto, acompañándote coa mesma bondade dun irmán maior que desexa que vivas con plenitude. Non enterres a túa propia vida por medo á tristeza; honra a memoria de Ben vivindo con coraxe, con curiosidade e cun corazón aberto aos demais.

Para que poidades levar algo nos vosos petos ao saír pola porta hoxe, non vos pedimos grandes xestos. Buscade un detalle sinxelo, un xesto pequeno de bondade para con alguén que o necesite, feito discretamente en nome de Ben. Unha palabra de ánimo, un vaso de auga dado con amor —coma aquel pozo limpo que leva o seu nome en terras lejanas para calmar a sede dos pobres—, un recordo silencioso que converta a dor en servizo. O Señor ten a Ben na palma da súa man, e tenvos a vós tamén. Deixade que o seu amor vos envolva, un paso á vez, e que a esperanza sexa sempre máis forte ca calquera sombra.

Meditación
♪ “O Teu Tempo (Version B)” — A song for Ben
Preces

For the intentions entrusted to Ben on our prayer wall:

“Bótote moito de menos, Ben! Papá e mamá bótante moito de menos cada día.” — Dad
… encomendamos a Ben, que a leva ao Señor.
℟ Ben, roga por nós.
“Nha Trang, 31/10/2026, Minh pensa moito en Ben. Bótote de menos e quérote!!!”
… encomendamos a Ben, que a leva ao Señor.
℟ Ben, roga por nós.
“Ola Ben - mamá e eu botámoste moito de menos. Vinte unhas cantas veces nos meus soños estas últimas semanas! Ven saudarme a diario, vale?” — Dad
… encomendamos a Ben, que a leva ao Señor.
℟ Ben, roga por nós.
“Pensando en ti, amigo! Pásate a saudar cando poidas, vale? Quérote, Ben”
… encomendamos a Ben, que a leva ao Señor.
℟ Ben, roga por nós.
“Ola Ben - Estiven soñando moito contigo. Espero que o esteas pasando ben alá no ceo. Por favor, coida da nosa familia. Lémbrate de vir saudar todos os días. Botámoste moitísimo de menos!” — Dad
… encomendamos a Ben, que a leva ao Señor.
℟ Ben, roga por nós.
“Ben, no seu sono Huy viu que o viñas visitar, dándolle unha oración para que vos poidades volver atopar. Que o Señor escoite a túa oración e che conceda a paz eterna ao seu carón. Se podes, volve visitalo nos seus vindeiros soños, aínda que só sexa cun saúdo ou cun sorriso agarimoso coma o de antes.”
… encomendamos a Ben, que a leva ao Señor.
℟ Ben, roga por nós.
“Ben, meu doce neno, estrano moito a túa falta. Grazas por visitarnos a min e a Chú Chris onte á noite. Contoume que te viu pilotar un helicóptero; tan libre, alegre e forte aí arriba. Aquí abaixo, a túa nai e mais eu choramos cada día máis. Un anaco do meu corazón séntese completamente morto sen ti, Ben. Por favor, cóidanos, reza pola túa nai, polo teu irmán Ryan e por min, e dános a forza para seguir adiante. Amámoste para sempre.” — Dad
… encomendamos a Ben, que a leva ao Señor.
℟ Ben, roga por nós.
“Ben, no seu sono Huy viu que o viñas visitar, dándolle unha oración para que vos poidades volver atopar. Que o Señor escoite a túa oración e che conceda a paz eterna ao seu carón. Se podes, volve visitalo nos seus vindeiros soños, aínda que só sexa cun saúdo ou cun sorriso agarimoso coma o de antes.”
… encomendamos a Ben, que a leva ao Señor.
℟ Ben, roga por nós.

🕯 Acende a túa propia oración no muro de oracións →

Pai Noso

Cheos de confianza, segundo o mandato do Salvador, ousamos dicir:

Pai Noso que estás no ceo: santificado sexa o teu nome, veña a nós o teu Reino e fágase a túa vontade aquí na terra coma no ceo. O noso pan de cada día dánolo hoxe; e perdóanos as nosas ofensas, como tamén nós perdoamos a quen nos ten ofendido; e non nos deixes caer na tentación, mais líbranos do mal. Amén.

Comuñón Espiritual
Creo, Xesús meu, que estás real e verdadeiramente no Santísimo Sacramento do Altar. Ámote sobre todas as cousas e desexo ardentemente recibirte dentro da miña alma. Xa que agora non podo recibirte sacramentalmente, ven polo menos espiritualmente ao meu corazón. Como se xa te houbese recibido, abrázome e únome todo a Ti; non permitas que jamás me aparte de Ti. Amén.
Canto de Comuñón
♪ “Corpo Entregado (Pipe Organ & Cello)” — A song for Ben
Bensindición Final

Que o Señor bendiga a vosa casa, vos garde do desánimo e poña a súa paz nos vosos corazóns hoxe e para sempre. Amén.

✝ Deus todopoderoso vos bendiga: o Pai, e o Fillo, e o Espírito Santo. Amén.

Canto Final
♪ “Camiño de Paz (Choir & Strings)” — A song for Ben
Días Anteriores
🌐 Languages
Questions or comments? [email protected]