En nome do Pai, e do Fillo, e do Espírito Santo. Que a graza e a paz de Xesús, que limpa o noso corazón e nos convida a ser casa de oración, estean convosco.
Señor, ti que nos chamas a ser o teu templo, ten piedade de nós. Cristo, ti que es a Palabra doce como o mel e esixente como a verdade, ten piedade de nós. Señor, ti que nos buscas nos nosos desertos para levarnos á túa paz, ten piedade de nós.
Cando pensamos nun pergamiño, imaxinamos algo antigo, seco, quizais un pouco inerte. Pero na visión de Xoán no libro do Apocalipse, o pergamiño non é unha reliquia; é un alimento. 'Toma e cómeo', dille o anxo. E a experiencia de Xoán é a nosa experiencia de cada día, especialmente cando a vida nos presenta un capítulo que non quixemos escribir. 'Na miña boca sabía doce coma o mel, pero cando o comín, o meu ventre volveuse amargo'.
É unha imaxe tan física, tan real. A verdade de Deus, a súa promesa de amor, ten ese sabor a mel. É o que nos mantén en pé. É a certeza de que Ben está nas mans do Pai, de que a súa vida non foi un erro, de que o seu sorriso brillante e a súa curiosidade —aquel rapaz que viaxaba polo mundo coa súa familia e soñaba con 'Con Chim Airlines'— teñen un lugar na eternidade. Ese recordo é doce. É o mel que nos permite respirar.
Pero logo vén o amargor. O ventre, o lugar onde se procesa a vida, onde se sente a fame e a dor, volveuse amargo. Porque a realidade é que Ben xa non está sentado á mesa. A realidade é que o baleiro que deixou na casa, na vida de Alan, de Thao e de Ryan, non é unha idea abstracta. É un amargor real. É o peso de cinco meses sen a súa voz. É a dor que, ás veces, nos fai preguntar por que o pergamiño da súa vida se pechou tan pronto.
Moitos de vós, pais, irmáns, amigos que levades esta cruz, coñecedes ben ese amargor. E sei que, ás veces, ese amargor vira cara a dentro, cara ao voso propio corazón, en forma de dúbida. 'Puiden facer algo máis?', '¿Por que non vin isto antes?'. Escoitade, por favor, a verdade que o Evanxeo de hoxe nos ofrece. Xesús entra no templo e atopa un mercado, un lugar cheo de ruído que non debería estar alí. El limpa o templo porque é a casa de oración. Pero escoitade isto con atención: a vosa vida, a vosa familia, non é un lugar de culpa. A enfermidade non é un castigo, nin é o resultado de algo que deixastes de facer. Non houbo erro, non houbo falta de coidado. O que vós lle destes a Ben foi amor puro, e o amor nunca falla. Non vos acusedes a vós mesmos dunha dor que non vos pertence. Deus non vos acusa; El chora convosco no templo da vosa dor.
Ben era un rapaz que entendía o que significaba darse. Lembrade aquel momento no que, sen que ninguén llo pedise, quixo ofrecer todo o seu porquiño de aforros para axudar ao seu tío William. Non fixo falla romper o porquiño, nin facer gran rebumbio; o que quedou no aire foi a pureza dunha alma disposta a darse enteira. Ese era o verdadeiro Ben. Non o rapaz da enfermidade, senón o rapaz que quería que os demais estivesen ben, o rapaz que amaba a súa familia por riba de todo. Ese espírito de entrega, esa vontade de axudar, é o que hoxe resoa no trono de Deus. Ben non foi un rapaz que gardase a súa vida baixo chave; el foi un rapaz de arriscar, de soñar, de programar o seu futuro, de mirar ao ceo buscando avións. E esa curiosidade, esa luz, non se perdeu. Transformouse.
No Evanxeo, Xesús di: 'A miña casa será casa de oración'. O templo de Xerusalén foi o lugar onde Xesús ensinou, e a pesar de que os líderes querían matalo, o pobo 'colgaba das súas palabras'. O pobo buscaba algo máis que pedras; buscaba a Vida. Vós, hoxe, estades buscando esa mesma Vida. Non estades sós. Cando sintades o amargor da ausencia, non o fagades en solitario. Levádeo a ese templo interior que é o voso corazón, onde Deus habita. Deixade que o mel da súa promesa —a promesa da resurrección, a promesa de que Ben está vivo en Cristo— equilibre o amargor da vosa perda.
Ryan, irmán querido, ti que compartiches con Ben os xogos, os soños, a vida mesma... non te sintas soa. Ti es a testemuña da luz do teu irmán. Cando mires ao ceo e vexas un avión, cando teñas un momento de alegría, lembra que Ben está alí, non como unha ausencia, senón como unha presenza que che acompaña. Non teñas medo de vivir. O mellor xeito de honrar a Ben é vivir con plenitude, con curiosidade, con esa mesma bondade que el tiña. Non te quedes estancado na dor; camiña cara á luz, tal como el faría. Non enterres o teu propio talento, a túa propia vida, por medo á tristeza. Vive por el, vive con el.
Alan e Thao, a vosa dor é profunda, pero non é o final da historia. O pergamiño da vida de Ben, agora nas mans de Deus, é un pergamiño de doce mel. O seu legado, como o pozo de auga en Vietnam que leva o seu nome, segue dando vida, segue curando a sede dos que sofren. O seu nome, Đại Dương, significa 'Gran Océano', e hoxe, o seu amor é como un océano de graza que vos rodea. Ese amor non se seca. Ese amor non remata.
Como levamos isto fóra desta porta hoxe? Non busquedes grandes xestos. Buscade, cada día, un xeito pequeno de ser a mans de Deus para outro. Unha palabra amable, un xesto de apoio a quen está a sufrir, unha oración silenciosa por alguén que se sente esquecido. Faino en nome de Ben. Que a súa luz siga brillando a través de vós. O Señor ten a Ben na palma da súa man, e tenvos a vós tamén. Non teñades medo. O Reino de Deus non é un lugar ao que imos; é o amor que nos mantén unidos, hoxe, mañá e para sempre. Deixade que o Señor vos guíe, un paso á vez, fóra da vosa propia dor, cara á terra prometida do seu amor eterno. Ben está alí, agardando, sorrindo, dicíndovos que 'non pasa nada', que el vos observa, que el vos ama, e que a vosa historia, xunto coa súa, non rematou. Está só comezando na eternidade. Non enteredes o voso corazón. Deixádeo aberto, porque é alí onde Deus, e o voso Ben, sempre vos atoparán.
For the intentions entrusted to Ben on our prayer wall:
Cheos de confianza, segundo o mandato do Salvador, ousamos dicir:
Pai Noso que estás no ceo: santificado sexa o teu nome, veña a nós o teu Reino e fágase a túa vontade aquí na terra coma no ceo. O noso pan de cada día dánolo hoxe; e perdóanos as nosas ofensas, como tamén nós perdoamos a quen nos ten ofendido; e non nos deixes caer na tentación, mais líbranos do mal. Amén.
Que o Señor vos bendiga e vos garde, facendo brillar o seu rostro sobre vós e concedéndovos a súa paz. Ide en paz, confiando sempre no amor que nunca remata.
✝ Deus todopoderoso vos bendiga: o Pai, e o Fillo, e o Espírito Santo. Amén.