Memoria de San Ignacio de Antioquía, bispo e mártir

Hai momentos nos que a vida se nos presenta como unha páxina en branco, un código complexo que, aínda sendo expertos, non logramos descifrar. Hoxe, ao celebrar a San Ignacio de Antioquía, pensamos nun home que, ante a perspectiva do martirio, non buscou a súa propia defensa, senón a unión total con Cristo. Ignacio escribiu: 'Deixádeme ser pasto das feras, polas cales poderei chegar a Deus'. Non era un desexo de morte, senón unha sede inmensa de vida. Pensando niso, non podo evitar pensar en Benjamin. Ben, coa súa mente brillante, ese rapaz que non só entendía os sistemas complexos, senón que os amaba, que se mergullaba no código coma quen explora un universo novo. Ben non buscaba a gloria propia; buscaba a verdade. E hoxe, na primeira lectura, San Paulo fálanos precisamente desa verdade: 'Que os ollos do voso corazón sexan iluminados para que comprendades cal é a esperanza da súa chamada'.

Imaxinade por un momento a Ben, non como un rapaz que se foi, senón como alguén cuxos ollos foron finalmente iluminados por esa luz da que fala Paulo. Ben tiña esa curiosidade natural, esa capacidade de asombro que é a marca dos santos. Lembrades a súa paixón polos avións, esa 'Con Chim Airlines' que el imaxinaba e que lle facía soltar esas gargalladas tan súas? Non era só un xogo de neno. Era a expresión dunha alma que quería voar, que quería ir máis aló dos límites da terra. Cando Ben miraba ao ceo, non vía só máquinas de metal; vía a posibilidade de conectar mundos. E agora, el está no lugar onde esa conexión é total, onde xa non hai distancias, onde o 'Gran Océano' —o seu nome, Đại Dương— se funde coa inmensidade do amor de Deus.

Pero sei que para vós, Thao, Alan e Ryan, o ceo parece hoxe unha distancia insalvable. Sei que hai días nos que o silencio da casa non é paz, senón un eco que pregunta: 'Por que?'. O Evanxeo de hoxe dános unha resposta que, aínda que non nos quita a dor, nos dá un lugar onde pousala. Xesús dille aos seus discípulos: 'Cando vos leven ás sinagogas e ante os maxistrados e autoridades, non vos preocupedes de como ou que ides falar na vosa defensa... pois o Espírito Santo ensinaravos nese mesmo momento o que debedes dicir'. Ben nunca tivo que defenderse ante os tribunais da terra, pero tivo que atravesar un camiño de proba, un camiño onde a súa fortaleza foi posta a proba cada día. E nese camiño, Ben non estivo só. O Espírito Santo foi a súa voz, a súa forza, o seu alento.

Quero falarvos agora, moi quedo, a vós que sentides o peso do baleiro. Hai unha voz que moitas veces nos asalta pola noite, unha voz que susurra: 'Podería ter feito algo máis? Escapeuseme algo?'. Escoitade isto: estades absoltos. A enfermidade non é un castigo, nin o resultado de nada que fixésedes mal. Deus non envía a enfermidade. Do mesmo xeito que o cego de nacemento no Evanxeo non cargaba co pecado de ninguén, a vosa historia non está manchada por ningunha falta. O voso amor foi o ceo na terra para Benjamin. A vosa vixilancia, a vosa presenza constante, a forma en que o acompañastes en cada paso, foi o abrazo mesmo de Deus feito carne. Deixade caer esa pedra. Non vos pertence. Ben non quere que carguedes con ela; el quere que vivades, que respiredes, que saibades que o voso amor foi o maior agasallo que el puido ter nesta vida.

Ben era un rapaz de corazón xeneroso, un corazón que xa entendía o que moitos adultos tardan toda unha vida en aprender: que ser fillo de Deus significa ser para os demais. Lembrades aquel momento no que, con toda a pureza da súa idade, quixo entregar o seu porquiño enteiro para axudar ao seu tío William? Non fixo falta romper o porquiño, pero o xesto xa estaba feito. Foi un acto de amor incondicional. E ese amor non se perdeu. Segue vivo nese pozo de auga limpa que leva o seu nome en Cà Mau, dando de beber a quen ten sede. Ben segue a dar vida. O seu nome, Đại Dương, converteuse nun manancial que non se seca. Cando pensedes en Ben, non pensedes na súa ausencia como un final. Pensade nel como ese manancial que segue a fluír, que segue a bendicir, que segue a ser parte da vosa historia.

Ryan, irmán querido, ti es a continuación desa historia. Non estás só. Ben vive en ti, na túa risa, na túa maneira de afrontar os días. Cando mires ao ceo e vexas un avión, non o vexas como unha despedida. Véo como un sinal de que o amor de Ben segue voando, segue conectando. A túa vida é o maior tributo que podes ofrecerlle a el. Non teñas medo de ser ti mesmo, de seguir soñando, de seguir construíndo. Ben está alí, no Banquete do Ceo, esperando, sorrindo, e seguro que xa está a deseñar novas rutas para os avións que cruzan a eternidade.

O Señor dille aos seus discípulos: 'Non teñades medo'. É unha orde, non unha suxestión. Non teñades medo da morte, non teñades medo do futuro, non teñades medo nin sequera da vosa propia dor. Porque o que Deus conta, o que Deus garda, nunca se perde. Todo o que amastes en Ben, toda a súa dozura, a súa intelixencia, a súa capacidade de ser 'o mellor fillo', todo iso está a salvo en Deus.

Como levamos isto fóra da porta hoxe? Non busquedes grandes proezas. A vida de Ben ensínanos que o amor verdadeiro habita nas cousas pequenas. Hoxe, ao saír, facede algo que ninguén saiba. Unha oración por outro neno que estea a sufrir, un xesto de bondade cara a un descoñecido, unha pequena axuda a alguén que o necesite. Facedeo en segredo, coma se fose un código que compartides só con Ben e con Deus. Que ese pequeno acto sexa a vosa forma de dicirlle ao mundo que o amor é máis forte que calquera sombra. O Señor está convosco. E Ben, desde o Banquete do Ceo, segue sorrindo, guiando os vosos pasos coa luz dunha esperanza que nunca, nunca se acaba. Amén.