Martes da vixésimo quinta semana do tempo ordinario

Hai momentos na vida, e quizais hoxe sexa un deses, nos que o corazón se sente como unha canle seca. Na primeira lectura de hoxe, o libro dos Proverbios dinos: 'Como unha corrente de auga é o corazón do rei na man do Señor; diríxeo cara a onde lle prace'. Imaxinade esa auga. Non é unha auga estancada, non é algo que se queda quieto. É unha corrente viva, algo que se move, algo que flúe. A vida é así, un fluír constante, e ás veces, ese fluír lévanos por camiños que non escolleriamos, por vales de sombra onde a sede se fai sentir con máis forza.

Pensade en Benjamin. Pensade na súa mente brillante, naquela curiosidade insaciable que o facía mergullarse na complexidade da nube e dos servidores, ou naquel soño tan fermoso e tan seu de crear 'Con Chim Airlines'. Ben era como esa auga corrente: sempre en movemento, sempre buscando novos horizontes, sempre mirando cara arriba, cara ao ceo. Cando o seu pai, Alan, soñou con el aquel 25 de xuño, viu a Ben forte, sen dor, intentando explicar que el superara todas as probas. 'Ba, estou ben', parecía dicir. E nese soño, o que quedou non foi a dor da separación, senón o abrazo. O abrazo que os unía máis aló das barreiras do que podemos ver.

Pero hoxe, tres meses despois de que Ben regresase á casa do Pai, sei que a vosa casa, Alan e Thao, e o corazón de Ryan, senten o baleiro. A vida, que debería ser unha corrente que leva á alegría, parece ter quedado retida nunha presa. Preguntádesvos: 'Por que esta corrente se detivo tan pronto? Por que o curso da súa vida, tan cheo de promesas, tivo que cambiar de dirección deste xeito?'. A dor é real. É tan real como a sede que sente o viaxeiro no deserto. E non quero que ninguén finxa que non dói.

Escoitade o que di o Evanxeo de hoxe. Xesús está a predicar, e dille á xente: 'A miña nai e os meus irmáns son os que escoitan a palabra de Deus e a poñen en práctica'. Estas palabras poden parecer duras se as escoitamos coa lóxica do mundo, como se Xesús estivese a afastar á súa propia familia. Pero pensade nelas de novo, desde o corazón. Xesús non está a romper os lazos de sangue; está a ampliar a familia. Está a dicirnos que, na casa de Deus, o amor non ten límites. Ben, o voso fillo, o voso irmán, xa non está 'fóra' da multitude, esperando para ver a Xesús. El está dentro. El está na fonte mesma de onde brota a auga da vida.

Quero deterne aquí, nun lugar moi concreto. Hai unha pedra que moitos pais levan no corazón, unha pedra pesada, fría, que ás veces impide que a corrente do amor flúa: a culpa. Ese pensamento que susurra: 'Se tivese feito isto, se tivese notado aquilo, se tivese sido máis rápido...'. Deixade que o Señor quite esa pedra hoxe. A enfermidade que levou a Ben non foi un castigo, non foi un erro voso, nin de ningunha omisión. Non busquedes a causa na vosa vixilancia, porque a vosa vixilancia foi perfecta. O voso amor foi o ceo baixo o que Ben creceu, a terra firme onde el se sentiu seguro. Deus non vos acusa; Deus non manda a enfermidade. Hai tormentas neste mundo que chegan sen previo aviso, máis alá de calquera esforzo humano, e ningunha vixilancia podería ter cambiado o curso do que sucedeu. Estades absoltos. Deixade caer ese peso ao pé da cruz. Non vos culpades máis.

Ryan, irmán, ti que compartiches con el os xogos e os soños, ti que sabes mellor que ninguén o que era a súa bondade... non te sintas obrigado a cargar coa súa ausencia coma se fose un luto sen fin. Vive por el. Sigue sendo curioso, segue sendo brillante, segue sendo o rapaz bo que es. Cada vez que tomas unha decisión, cada vez que buscas a verdade, Ben está alí contigo. O voso lazo é eterno. A morte non pode romper o que foi tecido con amor.

Imaxinade ese pozo de auga en Cà Mau, o 'Giếng Gioan Baotixita'. A auga que brota de alí é a vida de Ben que segue fluíndo. É o seu amor que segue a saciar a sede dos que sofren. Ben non se foi para desaparecer; foi para converterse en fonte. E vós, que hoxe estades a escoitar isto, quizais cargando con cruces que ninguén máis ve, sabede isto: a vosa dor non é o final da historia. A vosa dor é a terra que se está preparando para unha colleita que aínda non podedes ver.

Como levamos isto fóra da porta? Non busquedes grandes xestos heroicos. A vida de Ben ensínanos que a grandeza está na sinxeleza. Hoxe, ao saír, fixade a mirada no ceo. Se escoitades o ruído dun avión, non o vexades como un recordo triste, senón como unha invitación. Dicídelle: 'Ben, aquí estou. Estou a intentar vivir, estou a intentar amar, estou a intentar ser valente coma ti'. E despois, facede algo pequeno, algo escondido, algo que ninguén máis saiba. Un xesto de bondade, unha axuda secreta, un detalle de amor para alguén que estea a sufrir. Non o fagades como unha tarefa, senón como unha semente.

Non teñades medo. A vosa casa non está construída sobre a area, aínda que ás veces o pareza. Está construída sobre o amor de Cristo, que é a rocha máis firme. Ben está no Banquete do Ceo, xunto a outros rapaces como Carlo Acutis, intercedendo por vós, sorrindo, vixiando. El non se foi; el cambiou de lugar. E vós, amados seus, estades sostidos polo mesmo Deus que o acolleu. Levade esta paz convosco. A cruz xa non é un poste de morte; é a escada cara ao ceo. E Ben está alí, agardando, chamándovos polo nome, cun sorriso que nunca se apaga. Que a Virxe María, que soubo estar ao pé da cruz e que agora celebra a gloria do seu Fillo, vos acompañe. Que ela vos seque as bágoas, que vos cubra co seu manto de tenrura e que vos ensine a confiar, como Ben confiaba, na bondade inesgotable de Deus. Amén.