Xoves da vixésimo novena semana do tempo ordinario

Hai unha imaxe na nosa vida cotiá que a miúdo pasamos por alto, pero que hoxe, á luz da Palabra, se converte nunha porta aberta: a imaxe de alguén que se detén a observar o ceo, non porque teña présa por chegar a ningures, senón porque o seu corazón está posto na inmensidade. Pensei moito en Benjamin, en Ben, e na súa paixón polos avións. Non era só un hobby de neno; era unha forma de mirar a creación, de entender que había un mundo máis amplo, máis alto, máis profundo do que os nosos ollos poden abarcar. Ben tiña ese don: a capacidade de ver máis aló da superficie das cousas, de conectar coa lóxica do mundo e, ao mesmo tempo, coa dozura dun corazón que sempre buscaba o ben dos demais.

San Paulo, na primeira lectura, dille aos Efesios algo que me fai pensar en Ben: 'que poidades comprender con todos os santos cal é a anchura, a lonxitude, a altura e a profundidade'. Paulo non está a falar de medidas xeométricas. Está a falar de algo que supera todo coñecemento: o amor de Cristo. Ben era un rapaz brillante, capaz de mergullarse na complexidade dos sistemas de nube, de entender o código e a infraestrutura con esa facilidade que herdou do seu pai. Pero a súa verdadeira brillantez non estaba nos seus algoritmos, senón na súa capacidade de amar. Lembrades aquel momento no que, con quince anos, quixo ofrecer todo o seu porquiño de aforros para axudar ao seu tío William, que estaba a sufrir dous ictus? Non fixo falta romper o porquiño, pero o xesto xa estaba feito. Foi a oferta dun corazón que non calculaba o seu propio beneficio, senón que medía a súa vida pola capacidade de aliviar a dor do outro.

Mais, debemos dicir a verdade antes de atopar o consolo: a cadeira segue estando baleira. Thao, Alan, Ryan, sei que hai días nos que esta ausencia se sente como un peso insoportable. Non imos disfrazar a vosa dor con palabras que non a toquen. A vosa casa, o voso día a día, o voso silencio, todo fala de Ben. Esa é a realidade que habitades, e é unha realidade que dói, que corta coma o lume do Evanxeo que hoxe escoitamos. Xesús di: 'Vin traer lume á terra, e como desexo que xa estea aceso!'. Ese lume non é unha destrución, é unha purificación. É o lume do amor de Deus que entra nas nosas feridas, non para borralas, senón para transformalas en luz.

Quero falarvos agora, con toda a tenrura, dunha carga que moitos pais levan en segredo. Ás veces, na quietude da noite, cando o cansazo vos vence, unha voz susurra que quizais puidedes facer algo máis, que quizais algo se vos escapou. Deixade caer esa pedra. Estades absoltos. A enfermidade non é un castigo, non é o resultado de ningunha omisión, non é un xuízo sobre o voso amor. O amor que lle dechedes a Benjamin foi perfecto. Deus non envía a dor, e Deus non vos acusa. Vós fostes as mans de Deus para el. Non levades ningunha culpa; deixade que esa carga se disolva na misericordia de quen xa ten a Ben nos seus brazos. A súa partida non foi un erro de cálculo, nin un fallo no sistema; foi a entrada no Banquete do Ceo.

Ben, o noso 'con chim' —o noso paxaro—, agora voa libre. O seu amor segue a fluír, coma a auga que hoxe brota do pozo 'Giếng Gioan Baotixita' en Cà Mau, Vietnam. O seu nome, Đại Dương, 'Gran Océano', é agora a súa realidade: o seu amor converteuse nunha corrente que non se detén, que segue a nutrir a vida dos que sofren. Ryan, irmán querido, ti es a parte máis viva deste soño. Ben vive en ti, na túa curiosidade, na túa maneira de afrontar os días. Non teñas medo de ser ti mesmo, de seguir soñando, de seguir construíndo. O amor que vos une é máis forte que a morte; é unha ponte que non se pode derrubar.

O Evanxeo de hoxe fálanos de división, de casas divididas. Pero Xesús non nos chama á división, senón a unha unidade que só se atopa na Cruz. Ben, coa súa vida curta e intensa, ensinounos que a verdadeira medida da vida é a entrega. El non se gardou nada. Ofreceu o seu tempo, a súa intelixencia, o seu sorriso, o seu mesmo corazón. Hoxe, ao saír pola porta, non busquedes grandes xestos. Facede algo pequeno, algo que ninguén saiba, unha oración por outro neno que estea a pasar pola dor, un xesto de bondade discreta. Que cada pequeno acto sexa a vosa forma de dicirlle ao mundo que a luz de Ben segue acendida. O Señor está convosco, e Ben, dende o Banquete do Ceo, segue sorrindo, agardando o momento en que todos esteades de novo xuntos, nunha paz que xa nada poderá romper. Amén.