Donderdag van die Nege-en-twintigste Week in Gewone Tyd

Daar is 'n sekere soort stilte wat intrek in 'n huis wanneer die middagson deur 'n venster val en op 'n ongebruikte lessenaar rus—daardie stilte wat nie leeg is nie, maar swanger met herinneringe. Ek dink vandag aan Benjamin. Ek dink aan hoe hy, met daardie skerp, analitiese verstand van hom, ure lank kon sit en kode skryf, of hoe hy saam met sy pa, Alan, met 'n byna heilige verwondering na die lug gekyk het om 'n Boeing 737 te spot. Hy het die wêreld nie as 'n reeks toevallighede gesien nie, maar as 'n ingewikkelde, pragtige stelsel wat deur logika en liefde onderlê word. Hy was 'n seun van die toekoms, iemand wat reeds in sy verbeelding 'Con Chim Airlines' laat opstyg het, sy oë altyd 'n bietjie hoër as die horison. Daardie glimlag van hom, wanneer hy oor sy drome gepraat het, was nie net 'n seun se vreugde nie; dit was 'n venster na die lig van God wat in hom geskyn het.

In vandag se eerste lesing bid Paulus vir die Efesiërs, en sy woorde is soos 'n balsem vir 'n hart wat rou: 'Ek kniel voor die Vader... dat Hy aan julle mag gee om na die rykdom van sy heerlikheid met krag versterk te word deur sy Gees in die binneste mens.' Paulus praat nie van 'n oppervlakkige krag nie. Hy praat van om 'gewortel en gegrond in liefde' te wees. Dink aan daardie beeld: 'n boom wat so diep in die grond ingaan dat geen storm dit kan ontwortel nie. Wanneer ons iemand soos Benjamin verloor—daardie helder, intelligente, sagte seun wat soos 'n stewige boom in ons lewens gestaan het—voel dit asof die storm ons heeltemal uitgeruk het. Die grond voel onstabiel. Die lewe voel onseker.

Maar Paulus herinner ons dat ons krag nie uit ons eie vermoë kom om die onverklaarbare te verstaan nie. Dit kom uit die wete dat Christus in ons harte woon deur die geloof. Benjamin het dit geweet. Hy het dit geleef in sy onselfsugtige hart. Onthou julle die oomblik toe hy, sonder dat iemand hom gevra het, sy hele spaarvarkie wou aanbied om sy oom William te help toe dié deur die swaarkry van 'n beroerte gegaan het? Hy het dit nie stukkend geslaan of uitgegee nie; hy het dit net aangebied. Dit was die gebaar van 'n seun wie se wortels reeds in die liefde van God geplant was. Hy het nie net vir homself geleef nie; hy het geweet dat ons almal deel is van 'n groter geheel, 'n groter familie in die hemel en op aarde.

Laat ons nou die waarheid in die oë kyk, want troos wat nie op die waarheid gebou is nie, is net 'n leë belofte. Die gemis na Benjamin is 'n fisiese pyn. Dit is 'n leemte wat elke dag, elke uur, sy kop uitsteek. Alan, Thao, en Ryan, ek weet dat daar oggende is wanneer die wekker lui en die werklikheid soos 'n swaar gewig op julle bors druk. Ek weet dat die vrae soms in die nag opvlam soos 'n vuur wat nie wil doodgaan nie. Soms, in die stilte, sluip die skuldgevoel soos 'n skaduwee in. Julle mag dalk dink: 'Het ons iets gemis? Kon ons sy hand sterker vasgehou het?' Luister vandag mooi na my: siekte is nooit 'n straf nie. Dit is nooit die gevolg van enige versuim van julle kant af nie. God beskuldig julle nie. Julle was sy wêreld, sy veilige hawe, sy alles. Laat daardie swaar klip van menslike skuld nou van julle harte afrol. God is geen aanklaer nie; Hy is 'n Vader wat julle in sy arms vashou. Sommige dinge in hierdie gebroke wêreld kom soos 'n storm uit die bloute, nie omdat iemand iets verkeerd gedoen het nie, maar omdat ons in 'n wêreld leef wat nog wag op die volle herstel van alles in Christus. Julle het niks gemis nie. Julle het hom liefgehad met 'n liefde wat selfs die dood oorskry.

Kyk dan na die Evangelie. Jesus sê: 'Ek het gekom om vuur op die aarde te bring, en hoe wens Ek dat dit al aangesteek was!' Dit klink dalk vreemd, selfs hard. Maar Jesus praat hier van die suiwerende vuur van die Heilige Gees. Dit is die vuur wat alles wat onbelangrik is, wegbrand, sodat net die liefde oorbly. Benjamin se lewe was so 'n vuur. Hy het nie net geleef om te neem nie; hy het geleef om te gee. Hy het sy briljantheid, sy nuuskierigheid, sy lag, en sy diepe empatie as 'n offer aan die wêreld gegee. Daardie vuur—daardie liefde—is nie gedoof nie. Dit brand nou in die hart van die Vader. Jesus sê ook dat sy koms verdeeldheid bring. Dit is die verdeeldheid tussen die ou manier van dink—waar ons dink ons kan alles beheer—en die nuwe manier van dink, waar ons ons toekoms in God se hande plaas. Dit is 'n pynlike oorgang, maar dit is die enigste pad na vrede.

Ryan, my broer, jy wat nou die stilte in die huis met jou eie drome vul: moenie bang wees om vorentoe te stap nie. Jou broer Benjamin kyk na jou met 'n glimlag. Die herinneringe van julle saam—die speletjies, die tye wat julle saam na vliegtuie gekyk het, die bondgenootskap tussen broers—is nie weg nie. Hulle leef voort in jou. Benjamin is nie 'n leemte nie; hy is 'n stille, kragtige teenwoordigheid wat jou herinner om sterk te wees, om te lewe met moed, en om jou eie drome na te jaag. Moenie dat die hartseer jou verhinder om die lig van die lewe te sien nie. Benjamin sou wou hê dat jy jou eie 'vliegtuie' met moed die lug instuur. Hy is by jou in elke stap.

Ons is almal reisigers. Ons is almal op 'n vlug na 'n tuiste wat ons nog nie ten volle kan sien nie. Benjamin het sy vlug vroeër voltooi, maar hy wag by die aankomshek. Hy is daar, saam met Saint Carlo Acutis, in die 'Banquet of Heaven', waar daar geen pyn, geen siekte en geen trane is nie. Mag julle vandag die krag vind om weer asem te haal. Mag julle die vrede ervaar wat alle verstand te bowe gaan. Benjamin Vo, mag jou 'Con Chim Airlines' nou deur die ewige hemel vlieg, vry van alle beperkings, in die teenwoordigheid van die Vader. En mag julle, sy familie, die krag vind om elke dag weer te begin, wetende dat julle nooit alleen is nie. Die Here is met julle. Hy is die Rots wat julle paleis bewaak. Dra hierdie vrede met julle uit die kerk uit: dat niks wat uit liefde gegee is, ooit verlore gaan nie. Benjamin is by God, en God is by julle. Bly in daardie liefde, en weet dat die lig wat hy in julle lewens aangesteek het, nooit sal uitdoof nie. Amen.