Maandag van die Ses-en-twintigste Week deur die Jaar

Daar is ’n oomblik in die boek Job wat ons almal se asem wegslaan. Dit is nie die oomblik van verlies nie, maar die oomblik van die stilte daarna. Job, wat alles verloor het—sy rykdom, sy herders, selfs sy kinders—staan op, skeur sy kleed, en val neer op die aarde. Hy sê: 'Naak het ek uit die skoot van my moeder gekom, en naak sal ek daarheen terugkeer. Die Here het gegee, en die Here het geneem; geprys sy die Naam van die Here!' Dit is nie die woorde van ’n man wat nie pyn voel nie. Dit is die woorde van ’n man wat die onpeilbare misterie van God se wil in die gesig staar en kies om nie sy hart te verhard nie.

Benjamin Vo was ’n seun wat die wêreld met ’n ongelooflike helderheid bekyk het. Hy het nie net na die wêreld gekyk nie; hy het dit bekyk met die nuuskierigheid van ’n ontdekkingsreisiger. Dink aan daardie beeld van Ben en Ryan, albei nog so jonk, wat in die kerk sit met die pragtige glas-in-loodvensters op die agtergrond. Ryan het sy hande gevou, maar Ben kyk direk in die kamera met daardie kenmerkende, sagte glimlag. Dit is ’n beeld van vrede. In daardie oomblik was daar geen AWS-kodes, geen wiskundige vergelykings, geen planne vir 'Con Chim Airlines' nie. Daar was net die teenwoordigheid van ’n seun wat geweet het dat hy in die huis van die Vader was. Dit is die kern van wie Ben was: ’n seun wat ten spyte van sy briljante verstand, altyd geweet het waar sy tuiste werklik was.

Alan en Thao, dit is nou drie maande sedert daardie Junie-dag. Ek weet dat die pyn soms voel soos die wind wat in die woestyn opgestaan het teen Job se huis. Dit tref onverwags, dit skud die fondamente, en dit laat ’n leemte wat so groot is dat dit onmoontlik voel om te vul. Soms, in die stilte van die nag, vra julle julleself dalk af: 'Waarom? Het ek iets gemis? Kon ek meer gedoen het?' Ek wil vandag, asseblief, hierdie steen van skuldgevoel van julle harte afrol. Die siekte wat Benjamin se lewe aangeraak het, was nie ’n straf nie. Dit was nie die gevolg van ’n fout wat julle gemaak het nie. Dit was nie die resultaat van enigiets wat julle nagelaat het nie. Sommige dinge in hierdie gebroke wêreld gebeur soos die wind wat waai—sonder menslike oorsaak, sonder menslike skuld. Julle was nie net sy ouers nie; julle was sy hele wêreld, sy veilige hawe, sy alles. Laat die Here die las van hierdie skuldgevoel van julle skouers afneem. Julle is vry. God beskuldig julle nie, en julle moet julleself ook nie meer beskuldig nie. Julle was die ouers wat Hy vir Ben gekies het, en julle liefde was sy grootste skat.

In die Evangelie sien ons Jesus wat ’n kind in die middel van die dissipels plaas. Die dissipels het gestry oor wie die grootste was. Hulle het gedink aan mag, aan status, aan die dinge van hierdie wêreld. Maar Jesus wys na die kind. Hy sê: 'Wie hierdie kind in my Naam ontvang, ontvang My.' Dit is die Hinge van ons geloof: dat die koninkryk van God nie behoort aan die magtiges nie, maar aan die kleintjies, aan diegene wat met ’n hart van verwondering leef. Benjamin het hierdie gees beliggaam. Dink aan sy aanbod om sy hele spaarvarkie te gee om sy oom William te help. Hy het nie sy spaarvarkie stukkend geslaan nie, want dit was nie nodig nie, maar in sy hart was die offer volkome. Dit is die soort liefde wat God behaag. Dit is die soort liefde wat die hemel oopmaak.

Ryan, my broer, jy wat so nou aan Ben verbonde is, weet dat jy nie alleen is nie. Jy dra die herinneringe van die pretparke, die gesprekke oor vliegtuie, die drome wat julle gedeel het. Moenie bang wees om daardie herinneringe te koester nie. Wanneer jy na die lug kyk, is Ben daar. Wanneer jy na die toekoms kyk, is sy invloed daar. Jou lewe is ’n voortsetting van die liefde wat julle saam gebou het. Jy hoef nie die lewe alleen te beplan nie; God is die een wat die koers bepaal, en Hy doen dit met ’n liefde wat nooit faal nie. Jy is die bewaker van sy glimlag, die draer van sy nalatenskap. Wees sag met jouself, net soos Ben sag was met ander.

Daar is ’n troos in die wete dat God die lewensasem terugneem na Homself. Ben is nou by die Bron van alle lewe. Hy is nie meer beperk deur die broosheid van die liggaam nie. Hy is in die 'Banquet of Heaven', in die teenwoordigheid van die Vader, by die Heilige Moeder Maria, en in die geselskap van ander heiliges soos Carlo Acutis. Hulle verstaan wat dit beteken om jonk te wees en die ewigheid in die oë te kyk. Hulle bid vir julle. Hulle vra dat julle sal aanhou lewe, aanhou liefhê, en aanhou hoop. Die lewe is ’n geskenk, selfs wanneer dit kort is. Dit is die liefde wat ons gee wat bly voortbestaan, soos die water van die 'Well of Love' in Vietnam wat in sy naam lewe bring aan die dorstiges. Sy liefde vloei steeds, en deur julle lewens sal dit aanhou vloei na almal wat dit nodig het.

Ek vra julle vandag: dra die hoop van die opstanding met julle saam. Moenie toelaat dat die hartseer julle verhinder om weer te lag nie. Ben sou wou hê dat julle lag wanneer julle aan sy 'Con Chim Airlines' dink. Hy sou wou hê dat julle die lewe geniet, want hy het dit so liefgehad. Die lewe is ’n geskenk, selfs wanneer dit kort is. Dit is die liefde wat ons gee wat bly voortbestaan. Laat ons vanaand, wanneer die stilte weer kom, nie bang wees nie. Laat ons onthou dat God die Rots is. Hy is die Een wat die gebroke hart weer heelmaak in die ewigheid. Hy is die Een wat die goue bak weer vul met die wyn van die ewige vreugde. Benjamin Vo, ons seun, ons broer, ons vriend—rus in vrede. Mag jou glimlag ons altyd herinner dat die dood nie die laaste woord is nie. Die laaste woord is liefde. En die liefde bly vir ewig. Amen.