Saterdag van die Dertigste Week in die Gewone Tyd

Daar is 'n sekere soort lig wat deur die venster val op 'n stil namiddag, net wanneer die son begin sak en die skaduwees langer word oor die vloer waar 'n kind se speelgoed pas opgeruim is. Dit is 'n lig wat nie skreeu nie; dit wag net. Ek dink vandag aan Benjamin. Ek dink aan daardie helder, nuuskierige oë wat so maklik die wêreld om hom met 'n byna kinderlike verwondering kon gadeslaan. Hy was 'n seun wat met sy gedagtes en hande so vinnig kon beweeg, altyd besig om iets te bou, te beplan, of te dink oor die groter wonders van die skepping. Onthou julle daardie oomblikke wanneer hy sy pa hoor praat het—daardie stil aandag waarmee hy geluister het, asof elke woord 'n klein skat was om te onthou? Hy het nie net geleef nie; hy het die lewe ingeasem met 'n openheid wat 'n mens se hart stilmaak.

Kyk dan vandag na die Evangelie. Jesus is genooi om te eet by die huis van 'n vooraanstaande Fariseër. Die mense daar kyk hom fyn dop, elkeen op sy eie plek aan tafel. En Jesus, wat die menslike hart deurboor met sy blik, sien hoe die gaste die ereplekke vir hul eie eer kies. Hy vertel hulle 'n gelykenis. Hy sê dat wanneer jy genooi word, moet jy nie op die belangrikste plek gaan sit nie, sodat jy nie dalk met skaamte na die laagste plek geskuif word nie. Nee, gaan sit op die laagste plek, sodat die gasheer jou kan nader roep en sê: 'Vriend, kom sit hoër.' Die wat hulself verhef, sal verneder word; maar wie hom vermoedelik verneder, sal verhoog word.

Dit is 'n vreemde les vir 'n wêreld wat ons altyd leer om die kop bo water te hou, om te stoot, om eerste te kom. Maar Jesus praat van 'n ander soort tafel. Hy praat van die koninkryk waar nederigheid die deur is waardeur die lig inkom. Benjamin het daardie onbewuste nederigheid gehad. Hy was briljant, ja—met sy verstand wat ver voor sy jare was, besig met komplekse kodes en tegnologie—maar hy was tog so sag, so heeltemal sonder aanspraak. Hy was net hy: 'n seun wat sy ouers liefgehad het, wat sy broer Ryan liefgehad het, en wat nooit sy eie belangrikheid wou bewys nie.

En dan kom Paulus in die eerste lesing en skryf woorde wat soos 'n vlam brand in die donker. Hy sê: 'Vir my is die lewe Christus en die sterwe wins.' Paulus is gevang tussen twee diep verlangens. Aan die een kant wil hy graag ontbind en by Christus wees, want dit is oneindig beter. Aan die ander kant is dit vir die gelowiges meer noodsaaklik dat hy bly. 'Vir my is die lewe Christus.' Dink daaraan. Nie sukses nie, nie gerief nie, nie net die asem in die longe nie—maar Christus. Benjamin se lewe, hoewel so kort in ons oë, was gevul met daardie selfde werklikheid. Hy het sy lewe nie vir homself gehou nie. Dink net aan daardie oomblik toe hy, sonder dat iemand hom gevra het, aan sy ouers gesê het dat hy sy hele spaarvarkie wou aanbied om sy oom William te help toe dié deur die swaarkry van 'n beroerte gegaan het. Hy het dit nooit stukkend geslaan of uitgegee nie—dit was nie nodig nie, sy oom het gehad wat hy nodig gehad het—maar die offer self, daardie onselfsugtige bereidwilligheid van 'n vyftiendjarige seun om alles wat hy gehad het te gee vir iemand anders, spreek van 'n siel wat reeds geweet het wat dit beteken om lief te hê soos Christus.

Laat ons nou stil word en die waarheid in die oë kyk. Troos wat nie die werklikheid aanraak nie, is geen troos nie. Vier maande het verloop sedert Benjamin huis toe gegaan het na die Vader, en ek weet dat die leemte in julle huis, Alan, Thao en Ryan, nog steeds soos 'n oop wond voel. Die werklikheid van sy afwesigheid is nie 'n abstrakte teologie nie; dit is die leë stoel, dit is die oggende wanneer die son opkom en die stilte soos 'n swaar vaal kombers oor julle sak. Alan, Thao, en Ryan, ek weet dat daar dae is wanneer die hartseer soos 'n brandende vlam in die bors voel. Soms, in die nag, sluip die skaduwee van skuldgevoel binne. Julle mag dalk wonder: 'Het ons iets gemis? Kon ons sy hand sterker vasgehou het?' Luister vandag mooi na my: siekte is nooit 'n straf nie. Dit is nooit die gevolg van enige versuim van julle kant af nie. God beskuldig julle nie. Julle was sy wêreld, sy veilige hawe, sy alles. Laat daardie swaar klip van menslike skuld nou van julle harte afrol. God is geen aanklaer nie; Hy is 'n Vader wat julle in sy arms vashou. Sommige dinge in hierdie gebroke wêreld kom soos 'n storm uit die bloute, nie omdat iemand iets verkeerd gedoen het nie, maar omdat ons in 'n wêreld leef wat nog wag op die volle herstel van alles in Christus. Julle het niks gemis nie. Julle het hom liefgehad met 'n liefde wat selfs die dood oorskry.

Kyk hoe daardie liefde vandag nog voortduur. In Cà Mau, ver van hier, vloei daar skoon water uit 'n bron—'n Well of Love'—wat in Benjamin se naam opgerig is. Sy middelnaam, Đại Dương, beteken 'Groot Ocean'. Daardie water bring lewe aan mense wat dors is, net soos die psalmis vandag sing: 'My siel dors na God, na die lewende God.' Die water stroom in sy naam, 'n stille bewys dat 'n lewe wat so vol liefde gegee is, nooit sterf nie. Dit bly lewe bring.

Ryan, my broer, jy wat nou langs jou ouers staan en die stilte van die huis met jou eie asem vul: moenie bang wees nie. Jou broer Benjamin kyk na jou met daardie selfde warm glimlag wat jy onthou. Die herinneringe van julle tye saam—die speletjies, die avonture, die tye wat julle hand aan hand gestap het—is nie weg nie. Hulle is vasgevleg in die mure van julle gesin se huis. Benjamin is nie 'n afwesigheid nie; hy is 'n stille, kragtige teenwoordigheid wat jou herinner om met moed te leef, om jou eie drome na te jaag, en om sterk te wees vir jou ouers. Benjamin sou wou hê dat jy met 'n vrye hart vorentoe stap. Hy is by jou in elke stap, en hy bid vir jou by die Vader.

Jesus sê dat wie hom verneder, verhoog sal word. Benjamin het gegaan na die plek van ere nie deur eie aanspraak nie, maar deur die grasie van 'n God wat liefde is. Hy is nou daar by die 'Banquet of Heaven', tuis by die Vader, vry van alle pyn en alle beperking.

Neem hierdie gedagte saam met jou out uit hierdie kerk uit: Jy is nie alleen op hierdie pad nie. Wanneer die dae swaar word en die pyn jou oorval, haal diep asem en onthou dat God se liefde groter is as ons grootste verlies. Benjamin is tuis, veilig by die Vader. Sy liefde, sy lag, daardie sagmoedige siel wat soos 'n seën in julle lewens was—dit alles is in God se bewaring. Mag die Here julle seën, julle bewaar, en julle die vrede gee wat alle verstand te bowe gaan. Benjamin Vo, mag jou siel rus in die lig van Christus, nou en tot in alle ewigheid. Amen.