Donderdag van die Vier-en-twintigste Week in Gewone Tyd

Daar is ’n oomblik in die lewe van elke mens wanneer ons probeer om die onmeetbare te meet. Ons sit met ons rekeninge, ons logiese verstand en ons skerp analise, en ons probeer om sin te maak uit die pad wat voor ons uitgestrek lê. Ons dink aan Benjamin. Ons dink aan daardie briljante seun wat op so ’n jong ouderdom reeds die ingewikkelde wêreld van wolk-infrastruktuur en AWS-omgewings bemeester het. Ons dink aan die seun wat saam met sy pa, Alan, na vliegtuie gesoek het, wat gedroom het van sy eie lugredery, 'con chim airlines', en wat altyd soos ’n klein sonstraal gegiggel het wanneer hy daaroor gepraat het. Ons dink aan die seun wat so onvoorwaardelik liefgehad het dat hy sy hele spaarvarkie wou aanbied om sy oom William te help toe hy siek was. Hy het dit nooit gebreek nie—dit was nie nodig nie—maar die offer was daar, in die hart van ’n seun wat geweet het dat liefde meer werd is as enige bedrag geld.

In die Evangelie van vandag sien ons ’n vrou wat die onmeetbare doen. Sy kom na Jesus toe met ’n albasterfles vol kosbare salf. Sy vra nie vir toestemming nie. Sy maak nie ’n berekening van die koste nie. Sy val by sy voete neer en begin hulle met haar trane te was. Sy vee hulle met haar hare af. Sy soen hulle. Simon die Fariseër kyk na haar met die koue oog van iemand wat alles in terme van skuld en verdienste sien. Hy dink: 'As hierdie man ’n profeet was, sou hy geweet het watter soort vrou dit is.' Hy sien ’n sondaar. Jesus, egter, sien ’n hart wat oopgebreek het.

Alan, Thao, Ryan—ek weet dat die afgelope drie maande sedert Benjamin na die Hemel teruggekeer het, vir julle gevoel het soos ’n tyd waarin julle probeer om ’n onmeetbare verlies te verstaan. Ek weet dat daar tye is wanneer die stilte in julle huis so skerp soos ’n mes is. Julle kyk na sy skoene by die deur, na die plek waar hy gewoonlik gesit het, en die vraag 'Waarom?' brand in julle siele. Soms, in die donker ure van die nag, begin ons onsself beskuldig. Ons wonder of ons iets gemis het. Ons wonder of ons iets anders kon gedoen het. Ons probeer die verloop van die lewe en die dood in ons eie logika dwing.

Luister vandag na my, asseblief. Daardie siekte was nie ’n straf nie. Dit was nie die gevolg van enigiets wat julle gedoen of nagelaat het nie. God is nie ’n aanklaer wat in die skaduwees wag om julle te beskuldig nie. Hy is die Vader wat julle trane tel. Geen hoeveelheid waaksaamheid, geen hoeveelheid kennis van wolk-infrastruktuur of enige menslike vernuf kon die verloop van daardie siekte verander het nie. Dit was nie julle skuld nie. Laat die Here vandag daardie swaar klip van skuldgevoel van julle harte afrol. Julle is vry. God beskuldig julle nie, en julle moet julleself ook nie meer beskuldig nie. Benjamin se lewe was ’n geskenk, nie ’n projek wat julle moes 'bestuur' nie.

Die vrou in die Evangelie het dit verstaan. Sy het nie probeer om Jesus te beïndruk met haar woorde nie; sy het Hom ontmoet met haar gebrokenheid. Sy het geweet dat haar trane die enigste taal was wat sy in daardie oomblik kon praat. Jesus sê vir Simon: 'Die een aan wie min vergewe word, het min lief.' Maar vir haar sê Hy: 'Jou geloof het jou gered; gaan in vrede.'

Benjamin was ook so ’n seun van vrede. Hy het die wêreld met ’n oop hart betree. Of hy nou in Japan, Korea of in die grottoes van Lourdes was, hy het elke plek met daardie dieselfde nuuskierigheid en sagtheid benader. Hy het geweet dat hy geliefd was. Hy het die diepste band met sy ouers en sy broer Ryan gedeel. Daardie band is nie verbreek nie; dit is net getransformeer. Wanneer julle aan hom dink, wanneer julle sy glimlag voor julle sien, is julle besig om die liefde van God te ervaar.

Paulus herinner ons in die eerste lesing: 'Deur die genade van God is ek wat ek is, en sy genade aan my was nie onvrugbaar nie.' Benjamin se lewe was vrugbaar. Sy nalatenskap leef voort in die 'Well of Love' in Vietnam, in daardie skoon water wat nou lewe gee aan mense wat dors is. Sy naam, Đại Dương, beteken 'Groot Oseaan'. Sy liefde is soos daardie oseaan—dit is nie beperk tot sy vyftien jaar op aarde nie; dit is ’n stroom wat aanhou vloei, wat aanhou voed, wat aanhou lewe gee.

Ryan, my broer, jy wat so baie van Ben hou—jy dra sy nalatenskap in elke stap wat jy gee. Jy was sy maat, sy mede-ontdekkingsreisiger. Wanneer jy dapper is, wanneer jy die wêreld met dieselfde nuuskierigheid as Ben beskou, dan leef hy deur jou voort. Jy is nie alleen nie. Jy is die bewys dat liefde sterker is as die dood. Moenie julleself dwing om vinnig te 'genees' nie. Rou is nie ’n wedloop nie; dit is ’n reis van klein treetjies. Laat die herinneringe kom, want elke herinnering is ’n besoek van Benjamin. Hy is by julle in die oggend wanneer julle wakker word, en hy is by julle in die aand wanneer julle gaan slaap.

Soms dink ons dat ons die lewe moet beheer, soos Ben se briljante verstand wat hom laat droom het van ingewikkelde kodes en stelsels. Maar die Evangelie leer ons dat die grootste wysheid nie in beheer lê nie, maar in oorgawe. Die vrou by Jesus se voete het alles oorgegee. Sy het haar kosbare salf, haar trane, haar eer—alles—aan Jesus gegee. En in ruil daarvoor het sy vrede ontvang. Benjamin is nou in daardie vrede. Hy is by die 'Banquet of Heaven', hy is by die Een wat hom meer liefhet as wat ons ooit kan begryp. Hy is vry van die siekte, vry van die pyn, vry van die toetse.

Ek wil hê julle moet vandag iets saam met julle huis toe neem. Dit is nie ’n groot, ingewikkelde filosofie nie. Dit is net dit: Wees sag met julleself. As jy vandag nie kan dans nie, is dit oukei. As jy vandag net kan huil, is dit oukei. God is by jou in die trane, net soos Hy by jou was in die lag. Die liefde wat julle vir Ben het, is nie ’n las nie; dit is ’n lig. Hou daardie lig vas wanneer die nag donker word. Benjamin is nie weg nie. Hy is in die hart van God, en hy is in die hart van julle gesin. Hy wag vir julle. Hy kyk na julle met daardie glimlag wat nou volmaak is, vry van brille, vry van pyn, vry van alles wat hom kon terughou.

Mag die vrede van God, wat alle verstand te bowe gaan, julle harte en gedagtes bewaar in Christus Jesus. Benjamin Đại Dương Vo, rus in die vrede van die Here. Bid vir ons almal, en mag jou glimlag altyd ’n lig wees wat vir ons die pad wys, totdat ons eendag weer saam mag wees in die lig wat nooit sal verdwyn nie. Amen.