Fimmtudagur í 24. viku á venjulegum tíma

Við þekkjum öll þá stund þegar við horfum á einhvern sem við elskum og við sjáum ekki bara manneskjuna, heldur sjáum við söguna sem hún ber með sér. Í guðspjalli dagsins er Jesús í húsi faríseans Símonar. Hann liggur til borðs, og inn kemur kona sem samfélagið hefur stimplað, kona sem hefur verið dæmd af augunum sem horfa á hana. Hún kemur ekki með orð. Hún kemur með alabasturskrukku af smyrslum, og hún stendur við fætur hans. Hún grætur. Tár hennar falla á fætur Drottins, og hún þurrkar þá með hári sínu. Þetta er ekki látbragð sem hægt er að útskýra með rökum. Þetta er gjörð sem kemur frá hjarta sem hefur fundið fyrir því að vera séð, þrátt fyrir allt það sem aðrir sjá aðeins sem synd.

Ímyndið ykkur þessa þögn í húsinu. Faríseinn Símon hugsar með sér: „Ef þessi maður væri spámaður, þá vissi hann hver þessi kona er.“ Hann sér syndina. Hann sér það sem er brotið. En Jesús sér eitthvað annað. Hann sér þrána. Hann sér kærleikann sem er svo mikill að hann getur ekki lengur verið bundinn við það sem er rétt eða viðeigandi. Hann sér konuna sem hefur verið þvegin í eigin tárum, og hann segir: „Fyrirgefning er veitt mörgum syndum hennar, því að hún elskaði mikið.“

Við stöndum hér í dag, þremur mánuðum eftir að Benjamín Vo fór heim til Guðs. Og ég veit að í þessum þremur mánuðum hafa verið margar nætur þar sem þið, Alan og Thao, hafið staðið í sömu þögn og konan í húsi faríseans. Þið hafið grátið, ekki af synd, heldur af þeirri djúpu sorg sem fylgir því að missa það dýrmætasta sem maður á. Þið hafið spurt: Hvar er Guð í þessari þögn? Hvar er hann þegar hjartað brotnar? En eins og konan í guðspjallinu fann frið við fætur Jesú, þá er það þar, í miðju sársaukans, sem við finnum hann. Hann er ekki í fjarlægð. Hann er við hlið ykkar, hann er að þurrka hvert tár sem fellur, og hann þekkir Benjamín betur en nokkur okkar.

Benjamín var drengur sem lifði af slíkri einlægni. Hann var snillingur í tækni, drengur sem gat kóðað flókin kerfi, drengur sem dreymdi um „Con Chim Airlines“ og gat talað um flugvélar af slíkri ástríðu að maður gat ekki annað en brosað. En það sem ég vil að þið hugsið um í dag er þessi einfalda gjörð hans, þegar hann bauðst til að gefa sparibaukinn sinn til að hjálpa William frænda sínum. Hann þurfti ekki að brjóta hann. Hann þurfti ekki að tæma hann. Það var viljinn, kærleikurinn sem var svo stór að hann vildi gefa allt, sem gerði hann að því sem hann var. Þetta er sama hjarta og konan í guðspjallinu hafði. Þetta er hjarta sem elskar mikið.

Ég vil tala beint til ykkar um þennan þunga sem margir bera í hljóði. Sektarkenndin. Sú nagandi spurning: Hefði ég getað gert meira? Hefði ég átt að sjá þetta fyrr? Er þetta mér að kenna? Ég segi ykkur þetta í nafni Drottins: Þið eruð ekki sek. Veikindi eru ekki refsing. Þau eru ekki afleiðing af einhverju sem þið gerðuð eða vanræktuð. Guð dæmir ykkur ekki, og þið eigið ekki að dæma ykkur sjálf. Þið elskuðuð Benjamín með slíkri fórnfýsi að enginn getur krafist meira. Þegar hann bauðst til að gefa sparibaukinn sinn – þá var það viljinn sem skipti máli. Það var hjartað sem var svo stórt að það vildi gefa allt. Það er þetta hjarta sem þið ræktuðuð. Það er þetta hjarta sem Guð sér í ykkur núna.

Í fyrsta lestrinu minnir Páll postuli okkur á fagnaðarerindið sem hann boðaði. Hann talar um að Kristur dó fyrir syndir okkar, var grafinn og reis upp á þriðja degi. Þetta er ekki bara saga. Þetta er sú von sem við höfum. „Nú sjáum við svo sem í skuggsjá,“ segir Páll annars staðar, „en þá augliti til auglitis.“ Benjamín er núna þar. Hann er kominn handan við skuggsjána. Hann er kominn þangað sem engin tækni, engin forritun, engin stærðfræði getur lýst því sem hann sér. Hann sér Guð, augliti til auglitis. Hann er loksins heill.

Ryan, bróðir minn, ég veit að þú saknar hans. Ég veit að það er tómt að horfa á flugvélar án hans. En mundu að þú ert hluti af þessari sömu sögu. Hann er ekki horfinn frá þér. Hann er í ljósinu, og hann er að fylgjast með þér. Hann vill að þú lifir. Hann vill að þú sért óhræddur við að dreyma, óhræddur við að vera forvitinn, óhræddur við að vera þú sjálfur. Þið eruð tengdir á þann hátt sem dauðinn getur aldrei rofið.

Þegar þið gangið út í dag, þá er ekki ætlast til að þið séuð „yfir“ þessu. Sorgin er ekki eitthvað sem maður kemst yfir; hún er eitthvað sem maður ber með sér, eins og dýrmætasta minningu. En þið berið hana ekki ein. Guð er með ykkur í hverju skrefi. Hann er sá sem þurrkar hvert tár. Hann er sá sem heldur á ykkur þegar þið getið ekki haldið á sjálfum ykkur. Benjamín Đại Dương Vo er kominn heim. Hann er í „veislu himinsins“, þar sem hann er loksins frjáls, þar sem hann er loksins heill. Og við, sem erum eftir, erum kölluð til að halda áfram að elska, halda áfram að gefa, og halda áfram að horfa upp – þangað til við hittumst aftur, augliti til auglitis. Amen.