23. sunnudag sunnudagur á venjulegum tíma

Það er eitthvað svo ótrúlega hljóðlátt við það að standa vörð. Ímyndið ykkur mann sem stendur á turni, kannski í grárri dögun, þegar heimurinn er enn sofandi og þokan liggur yfir landinu. Hann er ekki þar til að dæma þá sem sofa, heldur til að vera augu þeirra. Hann er þar til að sjá það sem aðrir sjá ekki enn, til að heyra það sem er að nálgast. Í fyrsta lestri dagsins segir Drottinn við Esekíel: „Þú, sonur manns, ég hef skipað þig vaktmann fyrir Ísraels hús.“ Þetta er hlutverk sem krefst þess að maður sé vakandi þegar öðrum finnst þægilegra að loka augunum.

Ég hugsa um Benjamin. Ég hugsa um þennan unga mann, þennan bráðgáfaða dreng sem var alltaf svo vakandi fyrir heiminum. Hann var ekki bara að læra stærðfræði eða kóða fyrir AWS-þjóna; hann var að læra lífið sjálft með ótrúlegri athygli. Það er mynd sem kemur oft upp í huga mér: Benjamín þegar hann stóð með bróður sínum Ryan, kannski á ferðalagi í London, þar sem þeir stóðu báðir svo stoltir og brosandi með Big Ben í bakgrunni. Þeir voru saman í því að uppgötva veröldina. Hann var vaktmaður yfir eigin forvitni, alltaf að leita að næsta flugvélategund, alltaf að hugsa um „Con Chim Airlines“ – þetta ímyndaða flugfélag sem hann talaði um með svo miklu flissi og gleði. Það var ekki bara tómur draumur; það var vísbending um hjarta sem vildi tengja, sem vildi fljúga, sem vildi vera hluti af einhverju stærra.

En við skulum vera hreinskilin. Það er erfitt að tala um að vera „vaktmaður“ þegar hjartað er svo þungt að það finnst eins og við séum sjálf að drukkna. Það eru tveir mánuðir síðan Ben fór heim. Alan, Thao, ég veit að fyrir ykkur er þetta engin vakt í turni; þetta er löng nótt sem virðist aldrei ætla að enda. Þið hafið verið vaktmenn yfir lífi sonar ykkar, þið hafið varið hann með hverju andartaki, og nú spyrjið þið: „Hvað gerðist? Hvar misstum við af merkinu?“

Ég bið ykkur, í nafni Jesú, að hlusta á þetta: Þið misstuð ekki af neinu. Það er engin sekt í því að missa barn. Það er engin ábyrgð á ykkur fyrir því að veikindi komu. Guð er ekki sá sem sendir veikindi, og hann er ekki sá sem dæmir ykkur fyrir að hafa ekki getað stöðvað þau. Þessi hugsun, þessi þunga sektarkennd sem læðist að ykkur í kyrrðinni, hún er ekki frá Guði. Hún er falskur vaktmaður sem vill stela friði ykkar. Jesús segir í guðspjallinu: „Hvar sem tveir eða þrír eru saman komnir í mínu nafni, þar er ég í miðju þeirra.“ Hann er ekki aðeins í miðju þeirra sem eru heilbrigðir eða sigursælir. Hann er í miðju ykkar, þar sem sorgin er sárust, þar sem spurningarnar eru flóknastar.

Í guðspjallinu talar Jesús um hvernig á að leysa ágreining, hvernig á að tala við bróður sinn. Hann talar um að fara einn á báti, að leita sátta. Þetta er ekki bara leiðbeining um samskipti; þetta er leiðbeining um hvernig við eigum að eiga samskipti við Guð þegar við erum reið. Já, þið megið vera reið. Þið megið spyrja Guð: „Af hverju?“ Þið megið segja honum frá þessari „birkbúð“ sem Ben fann fyrir, eins og þú lýstir, Alan, í draumi þínum, þar sem hann reyndi að segja þér: „Ba ơi, test nào con cũng qua hết.“ (Pabbi, ég stóðst öll prófin). Það er allt í lagi að gráta þetta fyrir framan altarið. Guð þolir reiði ykkar betur en hann þolir þögnina ykkar.

Sjáið Ben fyrir ykkur, ekki sem týndan dreng, heldur sem einhvern sem er núna í „veislu himinsins“. Hann var drengur sem vildi gefa allt. Munið þið eftir sparibauknum? Hann bauðst til að gefa allt sem hann átti til að hjálpa William frænda sínum. Hann þurfti ekki að brjóta hann, hann þurfti ekki að tæma hann – það var viljinn sem skipti máli. Það var kærleikurinn sem var svo stór að hann vildi gefa allt. Þetta er sá Ben sem er hjá Guði núna. Þetta er sá Ben sem er að biðja fyrir ykkur, fyrir Ryan, fyrir ykkur öll.

Ryan, bróðir minn, þú ert vaktmaðurinn núna. Þú ert sá sem ber minninguna um bróður þinn áfram. Það er ekki þín byrði að vera fullkominn, það er ekki þín byrði að vera alltaf hress. Það er þín byrði að vera þú, að lifa fyrir þá gleði sem þið deilduð, að halda áfram að skoða heiminn með sömu forvitni og Ben hafði. Þegar þú horfir á flugvél á lofti, mundu þá að Ben er ekki bara í minningunni; hann er í ljósi Guðs, hann er í frelsi sem við getum ekki enn ímyndað okkur.

Við tölum oft um „að reyna“. Ben trúði því að „að reyna sé það eina sem skiptir máli“. Það er ekki bara um badminton eða körfubolta eða kóðun. Það er um að reyna að elska, jafnvel þegar það er erfitt. Að reyna að trúa, jafnvel þegar allt virðist dökkt. Páll postuli segir í öðrum lestrinum: „Skuldið engum neitt nema það að elska hver annan.“ Þetta er eina skuldin sem við eigum að bera. Að elska eins og Ben elskaði. Að vera til staðar fyrir hvert annað, eins og þið hafið gert.

Í dag langar mig að bjóða ykkur að skilja sektina eftir hér við altarið. Hún á ekki heima í hjarta ykkar. Hún á ekki heima í minningunni um Benjamín. Hann var engill, hann var gjöf, og hann er núna í faðmi föðurins. Hann þarf ekki að berjast lengur. Hann þarf ekki að „testa“ neitt lengur. Hann er heima.

Kannski er það eina sem við getum gert í dag, þegar við göngum út um dyrnar, að gera eitthvað lítið, hljóðlátt, í nafni Bens. Kannski er það að brosa til einhvers sem virðist vera að bera þungan kross. Kannski er það að gefa örlítið af tíma okkar til einhvers sem er einmana. Það þarf ekki að vera mikið. Það þarf ekki að vera stórt. Það þarf bara að vera gert af kærleika, eins og Ben hefði gert.

Alan, Thao, Ryan – þið eruð ekki ein. Þið eruð hluti af þessari kirkju, þið eruð hluti af þessum kærleika sem flæðir frá Guði. Þegar þið finnið fyrir sorginni, munduð þá eftir því að Jesús stendur í miðju ykkar. Hann er vaktmaðurinn sem aldrei sefur. Hann er sá sem heldur á ykkur þegar þið getið ekki haldið á sjálfum ykkur.

Benjamín Đại Dương Vo, hvíl í friði. Við munum halda áfram að horfa til himins, vitandi að þú ert kominn á áfangastað, þar sem allt er ljóst, allt er heilt. Og þangað til, munum við brosa í hvert sinn sem við hugsum um „Con Chim Airlines“, vitandi að þú flýgur nú í frelsi Guðs kærleika. Amen.