Mánudagur í tuttugustu og annarri viku á almennum tíma

Ímyndið ykkur fimmtán ára gamlan dreng með glitrandi augu, sitjandi við borð, teikna upp áætlanir og hanna hugmyndir. Hann er ekki bara að leika sér; hugur hans er á flugi, langt uppi í skýjunum, þar sem Boeing 737 þotur kljúfa loftið. Hann talar um að stofna eigið flugfélag. Hann nefnir það „Con Chim Airlines“ – Flugfélag fuglanna. Í hvert sinn sem hann nefnir þetta nafn, kveður við hljóðlátt kissa, dásamlegt fliss og bjart bros sem lýsir upp allt herbergið. Hann sér fyrir sér fuglana og vélarnar svífa frjáls, óheft af jarðneskum böndum, leikandi sér í hinu endalausa bláa djúpi himinsins. Þetta litla, dásamlega augnablik – þetta fliss yfir „Con Chim Airlines“ – er ekki bara barnslegur draumur. Það er gluggi inn í sál sem elskaði frelsi, hæðirnar og fegurðina í sköpunarverkinu.

Í dag skulum við halda í þessa mynd: flugið, fuglinn sem lyftir sér upp, og hæfileikann til að fara í gegnum erfiðleika án þess að láta bugast. Þessi mynd af fluginu og því að „ganga í gegnum miðjuna“ mun leiða okkur í gegnum orð Guðs í dag.

Í guðspjallinu mætum við Jesú í hans eigin heimabyggð, í Nasaret. Hann stendur upp í samkunduhúsinu, flettir ofan af bókfelli Jesaja spámanns og les um frelsi, lækningu og náðarár Drottins. En viðbrögð fólksins breytast fljótt úr undrun í reiði. Þau þola ekki að hann skuli ögra hugmyndum þeirra. Þau rísa upp, hrekja hann út úr borginni og leiða hann fram á brún fjallsins til þess að hrapa honum ofan af. Þetta er augnablik mikillar ógnar. Þarna stendur hann á brúninni, þar sem hyldýpið blasir við. En þá gerist nokkuð hljóðlátt og stórkostlegt, sem guðspjallið lýsir með þessum einföldu orðum: „En hann gekk í gegnum miðjan hóp þeirra og fór leiðar sinnar.“

Hann hrapaði ekki. Hann lét ekki eyðileggja sig. Hann einfaldlega gekk í gegnum miðjan hópinn, steig upp yfir reiðina og storminn, og hélt áfram för sinni. Hann var eins og fuglinn sem finnur uppstreymið rétt við bjargbrúnina og lyftir sér til flugs í stað þess að hrapa.

Við skulum segja sannleikann áður en við leitum huggunar. Það eru liðnir tveir mánuðir síðan þrettándi júní rann upp, dagurinn þegar Benjamin Vo kvaddi þennan heim. Tveir mánuðir. Fyrir heiminn í kring virðist þetta vera tími þar sem lífið á að fara að ganga sinn vanagang á ný. En við vitum að sorgin fylgir ekki dagatalinu. Alan og Thao, ég veit að þessir tveir mánuðir hafa verið eins og að standa á brúninni sem guðspjallið talar um. Það er þessi tómi stóll, þessi hljóðláti söknuður á morgnana, þessi tilfinning að vera ýtt fram á bjargbrúnina af sársauka sem virðist of stór til að bera. Grief er ekki línuleg; hún kemur eins og skyndilegur stormur, og stundum finnst manni maður vera við það að hrapa.

En Páll postuli talar til okkar í fyrsta lestrinum af miklu raunsæi. Hann segir: „Ég kom til yðar í veikleika, ótta og mikilli skjálfta.“ Páll mætir ekki með glæsileg orð eða mannlega visku. Hann reynir ekki að útskýra allt með rökum. Hann viðurkennir veikleika sinn. Og það er einmitt þar sem við erum í dag. Við höfum ekki mörg orð. Við höfum enga mannlega visku sem getur útskýrt hvers vegna fimmtán ára gamall drengur, jafn bjartur og gáfaður og Benjamin, var tekinn frá okkur. Ef við treystum aðeins á mannlega visku, þá brotnum við. En Páll segir að trú okkar eigi ekki að byggjast á mannlegri vísdóm, heldur á „krafti Guðs“.

Benjamin var drengur sem átti ótrúlegan huga. Hann skildi flókin kerfi, tölvukóða á GitHub, gervigreind og DevOps. Hann hafði þessa einstöku rökfræði sem hann erfði frá föður sínum. En gildi hans lá ekki aðeins í því hvað hann gat reiknað eða hannað. Gildi hans lá í því hvernig hann notaði þennan huga til að elska. Hann var meðvitaður um hæðirnar, en hann var líka meðvitaður um þá sem áttu erfitt.

Hugsum um þegar hann, aðeins fimmtán ára gamall, bauðst til að gefa allan sparibaukinn sinn til að hjálpa William frænda sínum sem hafði fengið heilablóðfall. Hann braut hann ekki, hann tæmdi hann ekki – þess þurfti ekki – en þetta hljóðláta boð, þessi vilji til að láta allt sitt af hendi án þess að blikka auga, sýnir sál sem hafði þegar lært dýpsta leyndarmál krossins. Hann vissi að lífið snýst ekki um að safna, heldur um að gefa. Hann var tilbúinn að gefa allt sitt ríki fyrir þann sem hann elskaði.

Alan og Thao, stundum í næturþögninni, þegar hugurinn leitar skýringa, getur sár spurning vaknað: „Gerðum við nóg? Misstum við af einhverju? Hefðum við getað breytt einhverju?“ Þessi sektarkennd er þungur steinn sem margir foreldrar bera í hljóði. En ég vil segja ykkur, af öllu hjarta og með fullu umboði Krists: Þið misstuð ekki af neinu. Það var ekkert sem þið hefðuð getað gert öðruvísi. Þegar Jesús var spurður um manninn sem fæddist blindur, hvort það væri honum eða foreldrum hans að kenna, svaraði hann skýrt: „Hvorki þessi maður né foreldrar hans hafa syndgað.“ Veikindi eru ekki refsing. Þau eru ekki afleiðing af neinu sem þið gerðuð eða gerðuð ekki. Þið gáfuð Benjamin dásamlegt líf, fyllt ást, ferðalögum, flugvöllum og öryggi. Hann vissi að hann átti „besta pabba“ og móður sem elskaði hann takmarkalaust. Leyfið Guði að lyfta þessum steini af ykkur í dag. Þið eruð hrein fyrir Guði. Benjamín vaktar yfir ykkur með friði, ekki með spurningum.

Hér verður beygjan í hugsun okkar. Hvernig gekk Jesús í gegnum miðjan hópinn? Hann steig upp yfir aðstæðurnar. Og það er einmitt það sem Benjamin hefur gert. Hann er ekki lengur bundinn við spítalarúmið eða takmarkanir líkamans. Hann hefur hafið sig til flugs. Hann hefur tekið flugið með sínu eigin „Con Chim Airlines“ upp í hæðirnar þar sem engin þjáning er til framar. Hann flýgur frjáls í kærleika Guðs.

Ryan, kæri bróðir. Ég veit að þú horfir á tóma herbergið og saknar bróður þíns sem var líka besti vinur þinn. En mundu að flugið hans Bens er ekki lokið. Hann er núna eins og vindurinn undir vængjunum þínum. Hann vildi að þú héldir áfram að lifa, haldir áfram að læra, haldir áfram að skoða heiminn. Í hvert sinn sem þú sérð flugvél á himni, eða heyrir fugl syngja, mundu þá að Ben er þarna, frjáls og glaður, og hann hvetur þig áfram. Þú ert ekki einn; ást bróður þíns ber þig.

Kærleikur Benjamíns heldur áfram að flæða í þessum heimi. Í hans nafni flæðir nú hreint vatn úr brunninum í Cà Mau í Víetnam. Nafn hans, Đại Dương, merkir „Hafið mikla“. Og eins og hafið er djúpt, þá er kærleikurinn sem hann skilur eftir sig ótæmandi. Þessi brunnur er lifandi tákn um að jafnvel þótt líf hans hafi verið stutt, þá heldur það áfram að gefa öðrum líf og von. Hann er í veislu himinsins ásamt heilögum Karli Acutis, tveir ungir drengir sem elskuðu tækni og Guð, og þeir biðja nú saman fyrir okkur öllum.

Kæru vinir, þið sem fylgist með úr fjarlægð, og sérstaklega þið fjölskyldur sem berið þunga krossa. Guð sér ykkur á brún bjargsins. Hann lofar ykkur því að þið munið ekki hrapa. Með hans hjálp munuð þið ganga í gegnum miðjan storminn og finna frið.

Hvað getum við tekið með okkur út um dyrnar í dag? Hvað er það eina, litla sem við getum gert?

Í dag, þegar þið gangið út, lítið þá upp til himins. Ef þið sjáið flugvél eða fugl, gefið ykkur þá eitt andartak til að brosa – brosa eins og Benjamin gerði þegar hann hugsaði um flugfélagið sitt. Segið hljóðláta bæn og þakkið fyrir þá ást sem þið eigið í lífi ykkar. Leyfum kærleika Benjamíns að hvetja okkur til að sýna gæsku í verki, hljóðlega og án þess að bera okkur á brýn.

Benjamin Đại Dương Vo, hvíl í friði í faðmi föðurins og undir verndarvæng Maríu meyjar. Við munum halda áfram að horfa til himins, vitandi að þú flýgur þar í eilífu ljósi.

Amen.