Laugardagur í 22. viku á venjulegum tíma

Við stöndum hér í dag, tveimur mánuðum eftir að Benjamin var kallaður heim til Guðs, og við leitum að merkingu í því sem virðist svo óskiljanlegt. Í fyrsta lestri dagsins minnir Páll postuli Korintumenn á eitthvað grundvallaratriði: „Hvað átt þú sem þú hefur ekki þegið?“ Þetta er ekki ásökun, heldur boð um að horfa á lífið sem gjöf. Ég sé fyrir mér Benjamín, þennan dreng með hinn bjarta hug og hjartað sem var alltaf opið. Ég sé hann fyrir mér, kannski ekki í stóru afrekunum, heldur í þeirri einföldu mynd þegar hann stóð á litlum hvítum stalli úti á verönd, klæddur gráum „Red, White and Cool“ bol, með hendur sínar rólegar og hljóðlátt, ljúft svipbrigði á andlitinu. Þessi mynd er svo hrein. Það er enginn hroki þar, engin þörf á að sanna sig – bara drengur sem er til staðar, í fullkominni sátt við augnablikið.

En við skulum vera hreinskilin. Það er erfitt að tala um „gjöf“ þegar hjartað er brotið. Það eru liðnir tveir mánuðir síðan Ben fór, og ég veit að fyrir ykkur, Alan og Thao, og fyrir þig, Ryan, getur lífið stundum virst eins og þessi kornakur í guðspjalli dagsins. Lærisveinarnir voru svangir, þeir tíndu kornöx á hvíldardegi, og þeir voru gagnrýndir af þeim sem héldu að reglur væru mikilvægari en lífið sjálft. Þið hafið líka gengið í gegnum akur sorgarinnar. Þið hafið verið gagnrýnd af eigin hugsunum, af þessari hljóðlátu rödd sem spyr: „Hvað ef? Hefði ég átt að sjá eitthvað fyrr? Var þetta mér að kenna?“

Ég bið ykkur að hlusta á Jesú í dag. Hann svarar ekki með því að réttlæta sig með lögum. Hann svarar með því að segja: „Mannssonurinn er herra hvíldardagsins.“ Hann er herra yfir sársaukanum okkar líka. Hann er herra yfir þeim tíma sem við teljum okkur hafa misst. Og ég vil segja ykkur þetta, af fullri alvöru: Veikindi eru ekki refsing. Þau eru ekki afleiðing af neinu sem þið gerðuð eða gerðuð ekki. Það er engin sekt, engin mistök í því hvernig þið vöktuð yfir Ben. Þið voruð trúir ráðsmenn yfir þessari dýrmætu gjöf. Þessi steinn, þessi þunga sektarkennd sem þið hafið borið, hann á ekki heima hjá ykkur. Leyfið Jesú að lyfta honum af hjörtum ykkar núna. Þið eruð hrein fyrir Guði.

Ben var drengur sem skildi þetta, kannski á dýpri hátt en við sem erum eldri. Hann var ekki hræddur við að gefa. Munið þið eftir sparibauknum? Þegar hann bauðst til að gefa allt sem hann átti til að hjálpa William frænda sínum, þá var hann ekki að reyna að leysa vandamálið með peningum. Hann var að sýna okkur hvað það þýðir að vera „Guðs samverkamaður“. Hann þurfti ekki að brjóta hann, hann þurfti ekki að tæma hann – það var viljinn sem skipti máli. Þetta er trúmennskan sem Páll talar um. Að vera tilbúinn að gefa allt, jafnvel þegar við vitum ekki hvað framtíðin ber í skauti sér.

Ryan, bróðir minn, þú veist betur en nokkur annar hvernig Ben var. Hann var ekki bara bróðir þinn; hann var þinn besti vinur. Þegar þú horfir fram á veginn, mundu þá að Benjamín er ekki horfinn. Hann er með þér. Hann er í hverju því skrefi sem þú tekur. Hann vildi að þú værir óhræddur. Hann vildi að þú heldur áfram að dreyma, að þú heldur áfram að byggja, að þú heldur áfram að leita að fegurðinni í tækninni og í lífinu. Hann er vindurinn í vængjunum þínum.

Kærleikur Bens heldur áfram að vaxa. Hann er eins og vatnið í brunninum í Cà Mau. Þetta er ekki bara brunnur; þetta er líf sem heldur áfram að flæða. Þegar þið hugsið um þennan brunn, hugsið þá um Benjamín sem er núna við uppsprettu lífsins sjálfs. Hann er í „veislu himinsins“, ásamt heilögum Karli Acutis. Þeir eru að biðja fyrir okkur, þeir eru að biðja fyrir læknunum, þeir eru að biðja fyrir öllum börnum sem þurfa á von að halda.

Kæru vinir, þið sem hlustið frá fjarlægum stöðum, þið sem berið þunga krossa: Guð sér ykkur líka. Hann veit um þá einsemd sem getur fylgt sorginni. En í dag er boðskapurinn okkar þessi: Við erum ekki ein. Við erum byggð á klettinum sem er Jesús Kristur. Þegar við finnum okkur veikburða, þá er það kraftur hans sem gerir okkur stór.

Hvað getum við gert í dag? Hvað getum við tekið með okkur út um dyrnar?

Gerum eitthvað lítið, eitthvað hljóðlátt, í nafni Bens. Kannski er það að brosa til einhvers sem þú þekkir ekki. Kannski er það að gefa örlítið af tíma þínum til einhvers sem er einmana. Gerum það án þess að láta á okkur bera, eins og Ben hefði gert. Leyfum kærleika hans að vera sá vöxtur sem Guð gefur í okkar eigin lífi.

Benjamín Đại Dương Vo, hvíl í friði. Við munum halda áfram að horfa til himins, vitandi að þú ert kominn á áfangastað, þar sem allt er ljóst, allt er heilt, og þar sem við munum einn daginn mætast aftur. Og þangað til, munum við brosa í hvert sinn sem við hugsum um „Con Chim Airlines“, vitandi að þú flýgur nú í frelsi Guðs kærleika. Amen.