Föstudagur í tuttugustu og þriðju viku ársins

Það er eitthvað svo einlægt og lifandi við það að sjá barn horfa upp í himininn, ekki bara til að fylgjast með veðrinu, heldur til að leita að flugvélum. Ég hugsa um Benjamín, þennan dreng sem elskaði flugvélar svo heitt að hann sá fyrir sér heilan heim í kringum þær, „Con Chim Airlines“. Þegar hann horfði upp, var hann ekki bara að skoða málm og vængi; hann var að leita að tengingum, að leiðum til að komast nær því stóra og óendanlega sem Guð hefur skapað. Hann var drengur sem lifði með augun opin fyrir undrum veraldarinnar.

Í dag lesum við orð Páls postula til Korintumanna: „Runnið þannig að þér hljótið verðlaunin.“ Páll talar um íþróttamanninn, þann sem æfir sig í öllu, þann sem hefur stefnu og markmið. Hann segir: „Ég hleyp ekki stefnulaust.“ Þetta er myndin sem við fáum í dag: lífið sem hlaup, sem ferðalag, sem ferð sem hefur áfangastað. Þegar við hugsum um Benjamín, þá sjáum við dreng sem hljóp þetta hlaup af mikilli einlægni. Hann var ekki að hlaupa stefnulaust. Hann var að læra, að uppgötva, að elska, og að gefa af sér.

En við verðum líka að tala um það sem gerist þegar hlaupið virðist stöðvast fyrirvaralaust. Fyrir tveimur mánuðum fór Benjamín heim til Guðs. Það er engin ástæða til að fegra það; þetta er þungt. Ég veit að fyrir ykkur, Alan og Thao, og fyrir þig, Ryan, er þessi tími ekki mældur í dögum heldur í hjartslætti sem finnst stundum vera í takt við eitthvað sem er horfið. Þegar maður missir barn, þá finnst manni hlaupið hafa verið stöðvað á miðri leið. Og í þögninni, þegar nóttin fellur á, læðist stundum að ykkur sú spurning sem nagar: „Hvað ef? Hefði ég átt að sjá eitthvað fyrr? Er þetta mér að kenna?“

Í nafni Jesú, sem í guðspjallinu minnir okkur á að við eigum ekki að dæma eða leita að flísum í augum annarra þegar við sjálf berum byrðar, vil ég segja ykkur þetta: Þið eruð ekki sek. Veikindi eru aldrei refsing, þau eru aldrei afleiðing af einhverju sem þið gerðuð eða vanræktuð. Þið elskuðuð Benjamín með slíkri trúmennsku að enginn getur krafist meira. Þessi steinn, þessi þunga sektarkennd, hún á ekki heima hjá ykkur. Jesús vill lyfta honum af ykkur núna. Þið eruð hrein fyrir Guði. Það sem þið upplifið er ekki afleiðing af því að þið misstuð af einhverju; það er einfaldlega sársaukinn við að elska manneskju sem var svo dýrmæt.

Jesús segir í guðspjallinu: „Hvernig getur þú sagt við bróður þinn: Bróðir, lát mig draga flísina úr auga þér, en sérð ekki bjálkann í eigin auga?“ Þetta er ekki bara áminning um að dæma ekki aðra; þetta er áminning um að við erum öll í sömu sporum, öll að reyna að sjá skýrt í heimi sem er oft þokukenndur. Benjamín var drengur sem sá skýrt. Hann sá það sem skipti máli. Þegar hann var tólf ára, og hann grét af ótta við að missa pabba sinn, þá var hann ekki að horfa á flísar eða bjálka; hann var að horfa á það eina sem skiptir máli: kærleikann á milli tveggja manneskja. Hann skildi það sem við fullorðna fólkið gleymum svo oft: að við erum hér til að elska og vera elskuð.

Ryan, bróðir minn, þú ert ekki einn. Þið Benjamín deilduð svo mörgu – þessum stundum þar sem þið voruð saman í ferðalögum, í flugvallarferðum, í öllum þeim leikjum sem þið sköpuðuð saman. Þú ert ekki einn í þessari sorg. Ben vildi að þú værir óhræddur. Hann vildi að þú héldir áfram að dreyma, að þú héldir áfram að vera forvitinn. Þegar þú horfir upp í himininn, mundu þá að hann er þar, ekki sem fjarvera, heldur sem ljós. Hann er í „veislu himinsins“, þar sem engin tár eru, engin veikindi, enginn sársauki. Hann er að fylgjast með þér, hann er að biðja fyrir þér, og hann vill að þú vitir að það er allt í lagi að brosa aftur.

Við stöndum hér sem kirkja, sem fjölskylda í Kristi. Við erum öll kölluð til að vera eins og Benjamín – að vera hljóðlát í kærleika okkar, að gefa af okkur án þess að krefjast endurgjalds. Við erum kölluð til að vera „hlauparar“ sem hlaupa ekki stefnulaust, heldur hlaupa í átt að kærleikanum. Það er ekki þekkingin sem bjargar okkur, það er kærleikurinn. Það er kærleikurinn sem heldur okkur uppi þegar við getum ekki staðið sjálf.

Í dag, þegar þið gangið út um dyrnar, langar mig að þið gerið eitthvað lítið, eitthvað hljóðlátt, í nafni Bens. Kannski er það að brosa til einhvers sem virðist þurfa á því að halda. Kannski er það að gefa örlítið af tíma ykkar til einhvers sem er einmana. Gerið það í leynd, eins og Ben hefði gert, án þess að láta á ykkur bera. Leyfið kærleika hans að halda áfram að vaxa í gegnum ykkur. Benjamín var drengur sem bauðst til að gefa sparibaukinn sinn til að hjálpa frænda sínum; hann þurfti ekki að brjóta hann, viljinn var nóg. Það er þessi vilji til að elska sem við tökum með okkur út í dag.

Alan, Thao, Ryan – þið eruð ekki ein. Þið eruð hluti af þessari kirkju, þið eruð hluti af þessum kærleika sem flæðir frá Guði. Þegar þið finnið fyrir sorginni, munduð þá eftir því að Jesús stendur í miðju ykkar. Hann er sá sem segir: „Óttast ekki.“ Hann er sá sem heldur á ykkur þegar þið getið ekki haldið á sjálfum ykkur. Benjamín Đại Dương Vo, hvíl í friði. Við munum halda áfram að horfa til himins, vitandi að þú ert kominn á áfangastað, þar sem allt er ljóst, allt er heilt. Og þangað til, munum við brosa í hvert sinn sem við hugsum um „Con Chim Airlines“, vitandi að þú flýgur nú í frelsi Guðs kærleika. Amen.