Fimmtudagur á tuttugustu og sjöundu viku á venjulegum tíma

Það er eitthvað svo hrífandi við það að horfa á barn sem hefur ekki enn lært að setja sér mörk í því hversu mikið það vill gefa. Þegar við hugsum um Benjamín, þá sé ég ekki fyrir mér dreng sem var hræddur við heiminn eða þröngsýnn í hugsun; ég sé dreng sem horfði út yfir sjóndeildarhringinn með sömu forvitni og flugmaður sem undirbýr sig fyrir langt flug. Hann var alltaf að leita, alltaf að spyrja, alltaf að reyna að skilja. Hann var drengur sem lifði í spurningunni: „Hvernig virkar þetta?“ Og þegar hann talaði um sín eigin flugfélög, „con chim airlines“, þá var það ekki bara leikur; það var draumur um að tengja saman fólk og staði, draumur um að fljúga yfir það sem okkur hinum finnst óyfirstíganlegt.

Í guðspjalli dagsins segir Jesús okkur dæmisögu um mann sem fer til vinar síns á miðnætti og biður um þrjú brauð. Það er miðnætti – tíminn þegar þögnin er þyngst, tíminn þegar við erum ein með hugsunum okkar, tíminn þegar sorgin læðist stundum að eins og skuggi. Vinurinn innan dyra svarar: „Ekki ónáða mig, dyrnar eru læstar.“ En Jesús segir að vegna áleitni hans, vegna þess að hann hættir ekki að banka, þá muni hann fá það sem hann þarf. Og svo breytir Jesús um tón. Hann talar ekki lengur um vinalega áleitni, heldur um föðurhjartað. „Hver ykkar er sá faðir sem gefur syni sínum höggorm þegar hann biður um fisk?“ Þetta er kjarni málsins. Guð er ekki sá sem læsir dyrnar. Guð er ekki sá sem heldur aftur af sér. Hann er faðirinn sem vill gefa okkur allt, jafnvel það besta – heilagan anda sinn.

Kæru foreldrar, Alan og Thao, og kæri Ryan, ég veit að þið hafið staðið við þessar læstu dyr. Ég veit að það eru nætur þegar þið hafið bankað á himinsins dyr og spurt: „Af hverju?“ Ég veit að það eru stundir þegar þögnin í húsinu er svo yfirþyrmandi að hún virðist vera svarið sem þið fáið. En ég bið ykkur að hlusta: Þegar Jesús talar um að biðja og fá, þá er hann ekki að lofa okkur að lífið verði laust við sársauka. Hann er að lofa okkur að Guð er þarna, inni í þessu öllu. Hann er ekki á bak við læstar dyr; hann er í hjarta þess sem þjáist. Og þegar þið veltið fyrir ykkur, eins og foreldrar gera, hvort þið hafið misst af einhverju, hvort þið hefðuð getað gert eitthvað öðruvísi – þá vil ég að þið vitið þetta með vissu: Þið eigið enga sök. Veikindi eru aldrei refsing. Þau eru aldrei afleiðing af því að einhver hafi vanrækt eitthvað eða misst af einhverju. Það var ekkert sem þið gátuð gert til að breyta þessu. Þið elskuðuð Benjamín með slíkri fórnfýsi, með svo hreinni og fagurri kærleika, að enginn maður hefði getað gert meira. Guð sakar ykkur ekki, og þið verðið að hætta að saka sjálf ykkur. Það var ekkert sem þið gátuð gert til að koma í veg fyrir það sem var utan mannlegrar stjórnar. Þið elskuðuð hann til himins.

Í fyrri lestrinum skammar Páll postuli Galatabúa. Hann segir: „Eruð þið svo óvitlaus? Eftir að hafa byrjað í andanum, ætlið þið nú að enda í holdinu?“ Hann er að minna þá á að trúin er ekki eitthvað sem við „gerum“ til að eiga inni hjá Guði. Hún er gjöf sem við tökum á móti. Benjamín skildi þetta á sinn hátt. Hann var ekki drengur sem var að reyna að „vinna“ sér inn ást. Hann var drengur sem var einfaldlega elskaður, og þess vegna gat hann gefið af sér. Munið þið eftir því þegar hann vildi gefa sparibaukinn sinn til að hjálpa frænda sínum, William? Hann braut hann ekki, hann tæmdi hann ekki, hann bara bauðst til þess. Þetta var ekki gjörð drengs sem var að reyna að sanna eitthvað; þetta var gjörð drengs sem skildi að það sem við eigum er ekki okkar eigið, heldur gjöf sem á að nota til að létta byrðar annarra. Þessi ást hans, þessi vilji til að gefa, er það sem lifir eftir. Hann var „náungi“ í sinni hreinustu mynd.

Ryan, bróðir minn, ég veit hvað það er erfitt að ganga um án hans. Ég veit að það eru stundir þar sem þig langar að deila einhverju með honum, sýna honum eitthvað nýtt eða bara hafa hann hjá þér. Mundu að Benjamín gleymir þér aldrei. Tengsl ykkar eru rofin af dauðanum en haldið uppi af kærleika sem nær yfir landamæri þessa heims. Vertu hugrakkur, vertu þú sjálfur, og leyfðu minningunni um bróður þinn að vera ljós á þinni göngu. Þú ert ekki einn. Þú ert hluti af ást sem nær yfir landamæri himins og jarðar.

Við stöndum öll frammi fyrir miðnætti lífsins einhvern tíma. Við stöndum öll frammi fyrir dyrum sem virðast læstar. En Jesús segir okkur: „Bankið, og það verður opnað fyrir ykkur.“ Hvað þýðir það að banka þegar við erum brotin? Það þýðir að við gefumst ekki upp á Guði, jafnvel þegar við skiljum hann ekki. Það þýðir að við segjum: „Drottinn, ég skil þetta ekki, en ég treysti þér.“ Það þýðir að við leyfum okkur að syrgja, að gráta, að vera veik, en við gerum það í návist hans. Benjamín er núna í veislu himinsins. Hann þarf ekki lengur að banka; hann er kominn heim. Hann er heill, hann er frjáls, og hann er að fylgjast með ykkur. Hann vill að þið haldið áfram að lifa, að brosa, að elska.

Þegar þið gangið út í dag, takið þá með ykkur þessa vissu: Benjamín er ekki týndur. Hann er í veislu himinsins. Gerum eitt lítið verk í nafni hans – bros, hlustun, hjálpsemi – og leyfum því að vera okkar leið til að heiðra þann dreng sem kenndi okkur svo mikið um ástina. Þið eruð ekki ein. Þið eruð elskuð. Og Guð er með ykkur í hverju skrefi. Amen.