Энгийн цаг тооны долоо хоногийн Пүрэв гараг

Бид заримдаа амьдралын хамгийн тод дурсамжийг хамгийн энгийн жижиг зүйлээс олж хардаг. Бенжамин хүүгийн маань хувьд, тэр дүр зураг бол түүний ширээний ард суучихсан, компьютерын дэлгэц ширтээд, өөрийнхөө гараар бичсэн код, тоглоомуудаа аавдаа тайлбарлаж байх тэр л агшин юм. Тэрхүү хүүхэд шиг цайлган инээмсэглэл, дэлхий ертөнцийг сониучирхан харсан oч гялалзсан харц... Энэ бол Бурханы бидэнд бэлэглэсэн хамгийн нандин бэлэг байлаа.

Өнөөдрийн Сайн мэдээнд Есүс шөнө дунд анд руугаа очиж гурван ширхэг талх гуйж буй хүний тухай ярьдаг. Тэр найз нь анхандаа «Намайг бүү зовоо; үүд хаалга түгжигдчихсэн, хүүхдүүд маань орондоо орчихсон байна» гэж хэлдэг. Гэвч тууштай гуйсны нь төлөө тэр хүн босч, хүссэн бүхнээ өгдөг шүү дээ. «Гуц, тэгвэл та нар хүлээн авах болно; хай, тэгвэл та нар олох болно; тогш, тэгвэл та нарт үүд нээгдэх болно» гэж Эзэн бидэнд амладаг.

Гэвч амьдрал заримдаа бидэнд хэтэрхий хүнд, хариултгүй мэт санагдах хаалгуудыг хаачих шиг болдог. Бенжамин хүүгээ тэнгэрийн оронд үдээд гурван сар өнгөрч байгаа энэ өдрүүдэд, энэ сүмд, эсвэл гэртээ ганцаараа сууж байгаа Алан, Тао хоёр минь, мөн хайрт дүү Райан минь... шөнө дөлөөр «Бид ямар нэг зүйлийг алдчихсан юм болов уу? Бид илүү ихийг хийж чадах байсан гэж үү?» гэсэн бодол зүрхийг тань хатгадаг байх. Алан, Тао хоёр минь, үүнийг сайн сонсоорой. Энэ бол та хоёрын буруу огт биш юм. Өвчин зовлон гэдэг бол хүний ямар нэгэн анхаарал болгоомжгүйгээс, эсвэл ямар нэгэн дутуу хийсэн зүйлээс болдог зүйл биш юм. Зарим хагацал, зарим өвчин гэдэг нь ямар ч хүний хяналтаас гадуур, ямар ч хүчин чармайлтаар урьдчилан сэргийлэх аргагүйгээр гэнэт тохиолддог энэ хорвооны хатуу үнэн юм. Та хоёр Бен хүүдээ өгч болох бүх хайраа, бүх зүрх сэтгэлээ зориулсан. Бен хүү та хоёрыг хамгийн сайн аав, ээж байсныг үргэлж мэдэрдэг байсан. Тиймээс өөрийгөө буруутгадаг тэр хүнд ачаагаа, тэр хүнд чулуугаа одоо газар тавь. Бурхан та хоёрыг буруутгадаггүй, харин та хоёрыг Өөрийн халуун тэвэртээ тэвэрч байна.

Бенжамин маань ердөө арван таванхан насандаа бурхан болсон ч, түүний зүрх сэтгэл ямар их өгөөмөр байсныг бид мэднэ. Тэрээр авга ах Уильям нь өвдөж зовж байхыг мэдээд, өөрийнхөө бүх хадгаламжийг — бяцхан гахайн банкиа — өгөхөөр санал болгож байсан... тэр мөнгийг хэзээ ч хагалж аваагүй, хэн ч аваагүй байж болно. Гэхдээ түүний тэрхүү санал, тэрхүү цэвэр ариун сэтгэл нь Бурханы мэлмийд хамгийн үнэтэй өргөл байсан юм. Хүү маань бусдын зовлонг өөрийнхөө зүрхэнд тээж чаддаг тийм л том сэтгэлтэй хүү байлаа.

Өнөөдрийн нэгдүгээр уншлагад Паул элч Галатчуудад хандан маш тодорхой асуулт тавьдаг: «Та нар Сүнсээр эхэлсэн атлаа одоо махбодоор төгсгөх гэж байна уу? Бурхан та нарт Сүнсийг өгч, гайхамшиг үйлддэг нь хуулийн үйлээр үү, эсвэл сонссон мэдээндээ итгэснээр үү?» гэдэг. Энэ бол бидний өнөөдрийн найдвар юм. Бидний итгэл бол хууль дүрэм биш, харин амьд Бурханы хайр юм.

Дүү Райан минь... ахынхаа инээмсэглэлийг, хамтдаа өнгөрүүлсэн тэр сайхан мөчүүдээ санаарай. Чи ганцаараа биш ээ. Ах чинь одоо тэнгэрээс чамайг хараад, чамаар бахархаж байгаа. Ахынхаа чамд үлдээсэн тэрхүү зоригтой, хичээнгүй занг zүрхэндээ хадгалаарай. Чиний амьдрал бол ахынхаа хайрыг үргэлжлүүлэн авч явах амьд гэрч юм.

Өнөөдөр бид энэ залбирлаас гарахдаа зүрхэндээ нэг л энгийн зүйлийг тээгээд гарцгээе. Хэн нэгэнд хандсан жижигхэн сайхан сэтгэлийн үйлдэл хийцгээе. Бенжамин хүүгийнхээ нэрээр, түүний бидэнд үлдээсэн тэрхүү хайрын өвийг үргэлжлүүлэн түгээцгээе. Алан, Тао, Райан... та нарын зүрхэнд тэрхүү хайр үүрд гэрэлтэх болно. Бурхан та нарыг ивээж, зүрх сэтгэлийг тань тайтгаруулах болтугай. Бенжамин Дай Дуонг Во минь, бидний төлөө залбираарай. Амен.