E enjte e javës së njëzet e shtatë gjatë vitit

Ndonjëherë, kur mendojmë për jetën, e përfytyrojmë atë si një udhëtim të gjatë dhe të parashikueshëm, një rrugë ku, nëse ndjekim rregullat dhe bëjmë gjithçka si duhet, gjithçka do të shkojë sipas planit. Kjo ishte natyra e bukur e Benjamin Vo-së. Ai ishte një djalë që e donte logjikën, që e donte strukturën e saktë të një kodi kompjuterik, dhe që me një pasion të pafund ëndërronte për 'Con Chim Airlines'. Ai e dinte se për të ndërtuar diçka të qëndrueshme – qoftë një aplikacion apo një ëndërr – duhet durim, duhet vëmendje dhe duhet përkushtim. Por sot, në Ungjillin e Lukës, Jezusi na fton të shohim përtej planeve tona, përtej asaj që ne mund të kontrollojmë, për të zbuluar një të vërtetë që ndryshon gjithçka: se ne jemi të thirrur të kërkojmë, të trokasim dhe të pyesim, jo sepse nuk dimë çfarë të bëjmë, por sepse kemi nevojë për Atin.

Jezusi na tregon për një mik që troket në mes të natës për bukë. Është një imazh i thjeshtë, por që prek një plagë të thellë që shumë prej jush e mbani sot. Është mesnata e shpirtit. Kur heshtja e shtëpisë bëhet aq e rëndë sa duket se po ju shtyp, kur karrigia bosh në tryezë është bërë një prani që nuk mund ta injoroni, ju jeni si ai mik që troket në errësirë. Ju pyesni: 'Zot, a po më dëgjon? A është dikush aty pas derës?'. Dhe ndonjëherë, përgjigjja duket sikur vonon. Por Jezusi na jep një premtim që nuk është një teori e thatë, por një përqafim: 'Kërkoni dhe do t'ju jepet, trokisni dhe do t'ju hapet'.

Shën Pali, në leximin e parë, na paralajmëron kundër 'të qenit të marrë'. Ai i pyet galatasit: 'A jeni aq të marrë? Pas fillimit me Shpirtin, a po përfundoni me mishin?'. Kjo është një pyetje që na godet në ato momente kur fillojmë të dyshojmë në dashurinë e Zotit, kur mendojmë se ndoshta gjithçka ishte e kotë. Por Beni, ky djalosh i mrekullueshëm, na mëson të kundërtën. Jeta e tij nuk ishte e kotë. Dashuria e tij nuk ishte e kotë. Ai ishte një djalë që kishte një zemër aq të gjerë, saqë kur mendoi për xhaxhain William, ai ofroi gjithçka që kishte në arkën e tij të kursimeve. Ai nuk e theu atë, nuk e zbrazi me bujë – ai thjesht e ofroi. Kjo bujari e pastër është dëshmia më e madhe se ai jetoi me Shpirtin, se ai e dinte se çfarë do të thoshte të jesh i lidhur me të tjerët në një dashuri që nuk kërkon shpërblim.

Alan dhe Thao, unë e di se si ndiheni. Kanë kaluar tre muaj që kur Beni u kthye te Ati. Dhe në atë heshtje, shpesh vjen një gur i rëndë që ju e mbani në shpirt: ai gur i fajit. Ju pyesni veten: 'A mund të kisha bërë më shumë? A ishte diçka që nuk e vura re?'. Dua t'ju them sot, me gjithë butësinë e Zotit: hiqeni atë gur. Beni nuk ishte faji juaj. Sëmundja e tij nuk ishte një dënim, asnjë dështim i kujdesit tuaj. Zoti nuk dërgon sëmundje për të ndëshkuar, dhe asnjë prind në këtë tokë nuk mund të kishte parandaluar atë që ishte përtej kontrollit njerëzor. Ju keni qenë prindër të jashtëzakonshëm. Beni e dinte këtë. Ai e ndjente këtë në çdo buzëqeshje, në çdo udhëtim që bëtë së bashku. Ju jeni të absoluar nga çdo faj. Zoti ju sheh me mëshirë dhe ju jep lirinë të qani pa u rënduar nga pesha e rreme e dyshimit. Ju nuk keni dështuar; ju keni dashur, dhe dashuria juaj është ajo që e ka bërë Benin djalin që ishte.

Beni, me atë kuriozitetin e tij të pafund, me atë gëzim kur fliste për avionët, me atë buzëqeshje që ndriçonte çdo foto – qoftë kur pozonte me krahët hapur si krahë avioni nën qiellin e hapur, apo kur qëndronte me vëllain e tij Ryan – ai ishte një dritare e hapur drejt qiellit. Ai tani është në 'Banketin e Qiellit'. Ai nuk është larg. Ai është në atë paqe që ne ende po kërkojmë. Dhe Ryan, ti je vëllai i tij, ti je drita e tij këtu në tokë. Ti që ke ëndërruar me të, ti që e ke parë atë zemër të madhe, vazhdo të ecësh me atë guxim që ai kishte. Ai është me ty në çdo hap.

Kur të dilni nga kjo lutje, mos u përpiqni të keni të gjitha përgjigjet. Thjesht trokisni. Nëse ndjeheni të lodhur, trokisni. Nëse ndjeheni të vetmuar, trokisni. Dhe dijeni se dera e Zotit nuk është e mbyllur si ajo e mikut në shëmbëlltyrë. Dera e Tij është gjithmonë e hapur, sepse Ai na pret me një dashuri që nuk mbaron kurrë. Beni na mëson se jeta nuk matet me kohën që kemi, por me dashurinë që kemi dhënë. Dhe ai, në 15 vitet e tij, na ka dhënë një oqean dashurie. Le ta mbajmë atë në zemrat tona sot dhe përgjithmonë. Amen.