Përkujtimi i Shën Terezës së Jezuit, Virgjër dhe Doktoreshë e Kishës

Shpesh herë, kur mendojmë për shenjtërinë, e imagjinojmë atë si një arritje të largët, një majë mali që vetëm të jashtëzakonshmit mund ta shkelin. Shën Tereza e Jezuit, të cilën e kremtojmë sot, na mëson të kundërtën. Ajo na mëson se shenjtëria është thjesht të pranosh se je i dashur, dhe të lejosh që kjo dashuri të të shndërrojë në një 'po' të përhershme për Zotin. Shën Pali, në leximin e parë, na flet për këtë zgjedhje të përjetshme: 'Ai na zgjodhi në Krishtin para se të krijohej bota, që të jemi të shenjtë dhe pa njollë para tij'. Ky nuk është një urdhër për të qenë të përsosur; është një ftesë për të qëndruar në dashuri.

Benjamin Vo e kuptonte këtë thirrje në mënyrën e tij të heshtur dhe të ndritur. Ai ishte një djalë që e donte saktësinë – logjikën e matematikës, strukturën e kodit, rrjetin e ndërlikuar të një sistemi cloud. Por në thelb, Beni ishte një shpirt që dinte të gjente gëzim në gjërat e thjeshta. A ju kujtohet, Alan dhe Thao, ajo buzëqeshje e tij kur fliste për 'Con Chim Airlines'? Nuk ishte thjesht një ëndërr për avionët; ishte një shprehje e asaj bukurie që ai mbante brenda. Ai ishte një djalë që, edhe kur përballej me sfida, zgjidhte të ishte i butë, të ishte i pranishëm, të ishte i dashur. Ai kishte atë 'shenjtëri të përditshme' që Shën Tereza e kërkonte: ta bësh çdo gjë me një dashuri të madhe.

Por sot, Ungjilli na sjell një përplasje të fortë. Jezusi u flet mësuesve të ligjit me një ashpërsi që na trondit. 'Ju keni marrë çelësin e dijes', u thotë Ai, 'por ju vetë nuk hyni dhe ndaloni ata që po përpiqen të hyjnë'. Kjo është një thirrje për të gjithë ne: a jemi duke e mbajtur çelësin e dashurisë së Zotit të mbyllur brenda frikës sonë, apo po e lëmë atë të hapë dyert e zemrës sonë për të tjerët? Shpesh, kur humbasim dikë që e duam aq shumë sa Benin, ne fillojmë të ndërtojmë 'varre profetësh' në shpirtin tonë. Ne ndërtojmë monumente të dhimbjes, analizojmë çdo 'pse', kërkojmë fajtorë, dhe e kthejmë kujtimin e të dashurit tonë në një altar të pikëllimit që na mban peng.

Alan dhe Thao, kjo është një kohë e rëndë. Kanë kaluar katër muaj që kur Beni u kthye në shtëpinë e Atit, dhe ndonjëherë heshtja në shtëpi duket se po ju mbyt. Në ato orë të vona, kur nata bie dhe kujtimet bëhen më të gjalla, guri i rëndë i fajit shpesh zbret në zemrat tuaja. Ju pyesni veten: 'Çfarë mund të kisha bërë? A e humba ndonjë shenjë?'. Dua t'ju them sot, me gjithë butësinë e Ungjillit: hiqeni atë gur. Beni nuk ishte një dështim, nuk ishte një rastësi që mund të ndalohej nga vigjilenca njerëzore. Sëmundja e tij nuk ishte një dënim, asnjë dështim i kujdesit tuaj. Zoti nuk akuzon prindërit për atë që është përtej kontrollit të kësaj bote. Ju keni qenë prindër të jashtëzakonshëm, që keni ecur dorë për dore me të në çdo hap, nga rrugët e largëta të botës deri në çdo çast të jetës së tij. Beni e dinte se sa shumë e donit. Dashuria juaj ishte streha e tij më e sigurt. Ju jeni të absoluar nga çdo faj. Zoti ju sheh me mëshirë dhe ju jep lirinë të qani, të kujtoni dhe të jetoni pa u shtypur nga pesha e rreme e dyshimit.

Le të ndalemi te një imazh që na ndihmon të shohim dritën: Beni, me atë buzëqeshje të ngrohtë, duke u kthyer nga gondola në Venecie, plotësisht i lumtur, plotësisht i qetë. Ai nuk ishte i shqetësuar për 'ligjin' apo për 'pse'-në e çdo gjëje. Ai ishte thjesht duke jetuar bukurinë e çastit. Kjo është ajo që Jezusi na kërkon: të hyjmë në Mbretërinë e Tij si fëmijë. Beni na e ka treguar rrugën. Ai na ka lënë trashëgiminë e një zemre që, edhe kur ishte e brishtë, donte të jepte gjithçka. A e mbani mend atë moment kur ai, pesëmbëdhjetë vjeç, ofroi kursimet e tij për xhaxhain William? Ai nuk e theu arkën, nuk e bëri me bujë; ai thjesht e ofroi. Kjo është shenjtëria: gatishmëria për të dhënë gjithçka, edhe kur nuk është e nevojshme, sepse dashuria nuk njeh kufij.

Ryan, vëllai i tij i dashur, ti je dëshmitari i kësaj bujarie. Beni është vëllai yt që të shikon nga lartësitë e paqes së Zotit. Ti nuk je vetëm në këtë rrugë. Kur ndjehesh i vetmuar, kujto se dashuria që keni ndarë është një lidhje që as vdekja nuk mund ta këpusë. Ajo është shndërruar në një prani që të shoqëron në çdo ëndërr, në çdo lojë, në çdo moment kur ti zgjedh të jesh i mirë, kur ti zgjedh të ëndërrosh. Beni është tani në 'Banketin e Qiellit', atje ku nuk ka më lot, vetëm dritë e pafundme. Ai është i lirë nga çdo dhimbje, nga çdo kufizim i trupit. Ai është ai djalë që ëndërronte për avionët, por tani ai fluturon në lirinë e plotë të Zotit.

Sot, kur të dilni nga kjo lutje, mos kërkoni përgjigje të komplikuara. Beni na mëson se jeta nuk matet me kohën që kemi, por me dashurinë që kemi dhënë. Dhe ai, në pesëmbëdhjetë vitet e tij, na ka dhënë një oqean dashurie. Le ta mbajmë atë në zemrat tona sot dhe përgjithmonë. Beni është gjallë në Zotin. Ai është duke ju pritur. Dhe në atë pritje, ju do të gjeni paqen që bota nuk mund ta japë. Le ta mbajmë këtë premtim në zemër: dashuria është më e fortë se vdekja. Beni është me Zotin, dhe ju jeni me Benin, në lutje dhe në shpresë. Le të ecim përpara me besim, duke e mbajtur Benin gjallë në veprat e mirësisë që bëhen në emër të tij, në atë 'Pus të Dashurisë' që sjell jetë për ata që kanë etje, dhe në çdo gjest të vogël që bëni për të nderuar jetën e tij. Mos kini frikë nga e ardhmja. Beni është në duart e Atit, dhe ju jeni gjithashtu. Amen.