Wspomnienie świętej Teresy od Jezusa, dziewicy i doktora Kościoła

Pamiętacie ten moment, kiedy słońce powoli chowało się za dachami weneckich kamienic, a gondola cicho kołysała się na wodzie? Wtedy, w tej prostej, zwyczajnej chwili letniej podróży, piętnastoletni Benjamin odwrócił się z szerokim, jasnym uśmiechem – z błyszczącym aparatem ortodontycznym – i spojrzał prosto w obiektyw aparatu. Żadnych wielkich zadań, żadnych skomplikowanych kodów komputerowych, żadnych szpitalnych korytarzy. Po prostu chłopiec, który cieszył się wiatrem, wodą i obecnością swojej rodziny. Chwila tak ulotna, a jednak zostająca w pamięci na zawsze, bo była czystym, niezafałmowanym życiem.

Święta Teresa z Ávila, którą dzisiaj wspomnimy, pisała o duszy jak o zamku wysadzanym diamentami, w którym najważniejsze komnaty ukryte są głęboko w środku, tam gdzie człowiek spotyka się z Bogiem w całkowitej szczerości. Teresa wiedziała, że modlitwa to nie jest skomplikowane ukłądanie słów, ale poufała rozmowa z Tym, który nas kocha. I kiedy dzisiaj słuchamy słów apostoła Pawła z Listu do Efezjan, słyszymy ten sam ton – ton kogoś, kto dotknął tajemnicy wykraczającej poza ludzkie kalkulacje. Paweł mówi nam o Bogu, „który nas wybrał przed założeniem świata, abyśmy byli święti i nieskalani przed Nim”. W miłości przeznaczył nas dla siebie.

Ale zanim te słowa staną się dla nas źródłem pociechy, musimy spojrzeć prawdze w oczy – tej bolesnej, cichej prawdzie, która wciąż unosi się w pustych miejscach waszego domu, Alanie, Thao, Ryanie. Od trzynastego czerwca ten dom nosi w sobie ślad nieobecności, która potrafi zaskoczyć o poranku, kiedy wciąż szuka się znajomego kroku, albo wieczorem, kiedy cisza staje się zbyt gęsta, by ją przeskoczyć. Żal nie pyta o pozwolenie. On po prostu przychodzi, niespodziewanie, jak zimny wiatr, który zrywa liście. I pyta: dlaczego? Dlaczego chłopak o tak jasnym umyśle, który z łatwością rozwiązywał zadania z ósmej klasy, gdy sam był w czwartej, który z taką pasją i dziecięcym chichotem planował wymyślone przez siebie „Con Chim Airlines”, musiał przejść przez tyle prób? Dlaczego ciało odmawia posłuszeństwa?

I oto w ten nasz ludzki ból wkracza dzisiejsza Ewangelia – surowa, ostra, stawiająca nas twarzą w twarz z faryzeuszami, którzy budowali grobowce proroków, sami nie rozumiejąc, co czynią. Jezus gani tych, którzy zabrali klucz wiedzy: sami nie weszli, a tym, którzy chcieli wejść, zabronili. Znamy ten mechanizm, prawda? Znamy to ciche, dręczące oskarżanie samego siebie, które czasem zakrada się do serca rodzica: czy mogłem zrobić coś więcej, czy czegoś nie zauważyłem, czy gdzieś nie popełniłem błędu? To jest ten fałszywy klucz wiedzy, który podsuwa nam lęk – klucz, który próbuje zamknąć nas w więzieniu winy.

Pozwólcie mi powiedzieć wam dzisiaj coś z całą mocą i łagodnością: zdejmijcie ten ciężar z ramion. Choroba, która zabrała Benjamina, nie była wynikiem żadnego waszego błędu. Nie przegapiliście żadnego sygnału, nie zawiedliście w żadnej trosce. Bóg nie jest sędzią, który szuka winnych w ludzkiej bezsilności. Podobnie jak wtedy, gdy Jezus mówił o człowieku niewid od urodzenia – że to nie z grzechu jego ani jego rodziców – tak i tutaj nie ma niczyjej winy. Są tylko kruchość ludzkiego ciała i miłość, która była tak olbrzymia, że nie potrafiła zatrzymać tego, co musiał przyjąć Bóg. Jesteście niewinni. Zdejmijcie ten kamień.

Popatrzcie na to, kim był Ben. Był chłopcem o niesamowitej czułości. Pamiętacie ten moment, kiedy jako dwunastolatek płakał na czterdziestych urodzinach swojego taty Alana, nie z żalu, ale z przedwczesnego lęku przed utratą kogoś, kogo kochał nad życie? To była miłość tak wielka, że ledwo mieściła się w sercu dziecka. Albo ten gest, gdy chciał oddać całą swoją skarbonkę, by pomóc wujkowi Williamowi po udarze – nie rozbijał jej, nie było potrzeby, ale samo pragnienie, by oddać wszystko, co ma, dla ratowania drugiego człowieka, to jest obraz prawdziwego serca. To jest owoc łaski.

Ben nie odszedł w pustkę. On przeszedł tam, gdzie jego ciekawość świata, jego pasja do lotnictwa, jego miłość do rodziny znajdują swoje prawdziwe niebiańskie rozwinięcie. Święta Teresa pisała o tęsknocie za Bogiem jak o pragnieniu lotu. Benjamin, który spędził tyle godzin na „airport spottingu” i na rozmowach o lotnictwie, teraz znalazł się w miejscu, gdzie horyzont nie ma już żadnych granic. Dołączył do tego grona młodych dusz – jak święty Karol Acutis – którzy żyli krótko, ale intensywnie, spalając się dla tego, co najważniejsze.

A ty, Ryanie… ty idziesz dalej jako ten, który pamięta najlepiej. Twój brat nosi wciąż jedną z kart z samolotami, które tak kochał. Nie bój się żyć, nie bój się uśmiechać, nie bój się marzyć. Każdy twój dzień, każdy twój krok jest kontynuacją tej miłości, która połączyła was jako braci.

Idźcie więc dzisiaj do domów z tą jedną małą rzeczą do uniesienia: z prostym, cichym aktem powierzenia. Kiedy dzisiaj wieczorem usłyszycie szum przelatującego wysoko samolotu, spójrzcie w niebo bez lęku. Pomyślcie o Benie, który uśmiecha się tam, gdzie nie ma już żadnego bólu. Powiedzcie w ciszy: „Panie, oddajemy Ci wszystko”. I pozwólcie, by Boża miłość, silniejsza niż śmierć, utuliła wasz ból i przyniosła pokój, który trwa na wieki. Amen.