W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Niech łaska i pokój od Tego, który jest, który był i który przychodzi, będą z wami wszystkimi.
Panie, który znasz nasze serca i wiesz o każdym naszym smutku, zmiłuj się nad nami. Chryste, który jesteś Światłością w ciemności, zmiłuj się nad nami. Panie, który ocierasz każdą łzę, zmiłuj się nad nami.
Wyobraźcie sobie na chwilę tę scenę: kurz drogi wiodącej do Jerycha, zgiełk tłumu, gwar rozmów, tupot setek stóp. A na poboczu, niemal niewidoczny w tym ludzkim przypływie, siedzi człowiek. Jest ślepy. Jego świat to ciemność i dźwięki, których nie potrafi w pełni zrozumieć. Kiedy słyszy, że przechodzi Jezus z Nazaretu, nie prosi o pieniądze, nie prosi o lepsze miejsce przy drodze. On krzyczy. Krzyczy tak głośno, że ludzie próbują go uciszyć, jakby jego ból był czymś nieodpowiednim, czymś, co psuje nastrój dnia. Ale on nie milknie. Krzyczy jeszcze mocniej: „Synu Dawida, ulituj się nade mną!”.
Ten ślepiec przy drodze przypomina mi dzisiaj nas samych. Czasem, gdy życie staje się ciężkie, gdy cisza w domu staje się nie do zniesienia, mamy ochotę krzyczeć. I to jest w porządku. Bóg nie boi się naszych krzyków. On czeka, aż przestaniemy udawać, że wszystko jest w porządku, i zaczniemy wołać do Niego z głębi naszego bólu.
Benjamin Vo, nasz drogi Ben, był chłopcem, który patrzył na świat z niezwykłą jasnością. Pamiętacie ten błysk w jego oczach, gdy z tatą wypatrywał na lotnisku kolejnego Boeinga 737? Ta jego pasja do lotnictwa, te marzenia o „Con Chim Airlines”, o których opowiadał z tak zaraźliwym chichotem – to nie było tylko hobby. To była dusza, która pragnęła wzlecieć ponad to, co ograniczone. Ben miał w sobie tę rzadką umiejętność dostrzegania piękna w technologii, w kodowaniu, w logice matematyki, ale przede wszystkim w ludziach. Pamiętacie ten moment, gdy w swojej dziecięcej, czystej dobroci, zaoferował całą swoją skarbonkę, by wspomóc wujka Williama? Nie musiał jej rozbijać, nie musiał jej opróżniać – liczył się ten czysty, bezinteresowny odruch. To był Ben: chłopiec, który w swoim sercu już posiadał wszystko, co najważniejsze.
Dzisiaj mija pięć miesięcy od momentu, gdy Ben zakończył swoją ziemską wędrówkę. Wiem, Alanie, Thao, Ryanie, że w waszym domu ta nieobecność wciąż jest jak otwarta rana. Wiem, że szukacie go w każdym kącie, w każdym wspomnieniu, w tym, jak Ryan patrzy na was, przypominając wam o bracie, którego tak bardzo brakuje. Ale spójrzcie na dzisiejsze Słowo. Jezus zatrzymuje się. On nie idzie dalej, choć tłum go popycha. On słyszy krzyk jednego człowieka. „Co chcesz, abym ci uczynił?” – pyta. To pytanie jest skierowane dzisiaj do was. Co chcecie, aby Jezus uczynił dla was w tym czasie, gdy tak bardzo tęsknicie?
Chciałbym teraz zatrzymać się przy czymś, co wiem, że nosicie w sobie, spowite często milczeniem i ciężarem, którego nikt z zewnątrz nie jest w stanie w pełni pojąć. Wiem, że w tych długich godzinach, kiedy noc staje się zbyt długa, a wspomnienia stają się zbyt ostre, w waszych sercach pojawia się to ciche, dręczące oskarżenie: „Czy mogłem zrobić coś więcej? Czy gdzieś nie przeoczyliśmy jakiegoś znaku? Czy to moja wina?”. Widzę to w waszych oczach, gdy wspominacie te wszystkie chwile walki. Chcę wam dzisiaj powiedzieć coś z całą powagą Chrystusa: zdejmijcie ten kamień z ramion. Choroba, która dotknęła Benjamina, nie była wynikiem jakiegokolwiek waszego błędu. Nie było w tym nic, co moglibyście przewidzieć, nic, co moglibyście zmienić. Bóg nie jest sędzią, który z notesem w ręku szuka winnych w waszym cierpieniu. On jest Ojcem, który płakał razem z wami przy każdym szpitalnym łóżku, który trzymał was za rękę, gdy wy już nie mieliście siły trzymać nikogo. Jesteście niewinni. Nie oskarżajcie siebie, bo Bóg was nie oskarża. Niektóre burze przychodzą w ludzkie życie poza jakąkolwiek kontrolą, a żadna ludzka czujność nie mogła ich zatrzymać. Przyjmijcie to uwolnienie jako dar. Bóg nie szuka winy; On szuka waszego serca, by je utulić. Jesteście kochani takimi, jakimi jesteście – w waszej słabości i w waszym bólu.
Czytanie z Księgi Apokalipsy przypomina nam dziś o Kościele w Efezie. Jezus mówi: „Masz wytrwałość i zniosłeś wiele dla imienia mego, a nie ustałeś. Lecz mam przeciw tobie to, że odstąpiłeś od swej pierwotnej miłości”. To wezwanie do powrotu do „pierwotnej miłości” jest dla nas zaproszeniem, by nie pozwolić, aby ból nas zgorzkniał. Ben, w swojej krótkiej, ale tak intensywnej obecności, uczył nas właśnie tej miłości – bezinteresownej, czystej, radosnej. On nie patrzył na świat przez pryzmat tego, co może zyskać, ale tego, co może dać. Kiedy myślicie o studni w Wietnamie, która w jego imieniu daje czystą wodę spragnionym, widzicie, że miłość Bena nie wygasła. Ona płynie dalej. Ona karmi innych. Ona jest tym „zwycięstwem”, o którym mówi Psalm: „Zwycięzcy dam jeść z drzewa życia”. Ben już tam jest. On już zasiada do tej uczty, o której marzył.
Ryanie, bracie… wiem, jak bardzo tęsknisz. Ale pamiętaj, że więź, która łączy braci, jest silniejsza niż śmierć. Twój brat patrzy na ciebie z nieba i chce, żebyś szedł przez życie z podniesioną głową, odkrywając świat z taką samą pasją i ciekawością, jaką on w sobie nosił. Nie bój się być szczęśliwym. Twój brat by tego chciał. On nie chce, żebyś żył w cieniu jego odejścia, ale w świetle tego, kim był i jak bardzo was kochał. Nie jesteś sam. Masz w niebie najlepszego orędownika, który zna twoje serce lepiej niż ktokolwiek inny.
Jezus mówi do ślepca: „Przejrzyj, twoja wiara cię uzdrowiła”. I on natychmiast odzyskał wzrok. To uzdrowienie nie było tylko fizyczne. To było uzdrowienie serca, które odzyskało nadzieję. Niech i wam Pan przywróci wzrok, byście w tym jesiennym czasie, mimo całego bólu, potrafili dostrzec światło, które od niego płynie. On nie jest daleko. Jest w każdym waszym wspomnieniu, w każdym uśmiechu, który po sobie zostawił, w każdym dobrym uczynku, który podejmujecie w jego imieniu.
Dzisiaj, kiedy wrócicie do domu, zróbcie jedną małą rzecz. Nie pozwólcie, by cisza was przygniosła. Opowiedzcie sobie jedną, choćby najprostszą historię o Benie. Niech to wspomnienie nie będzie powodem do rozpaczy, ale dowodem na to, że miłość jest silniejsza niż śmierć. Bóg nie zostawił was samych. On jest tą skałą i tym pasterzem, który prowadzi was przez tę dolinę. Zaufajcie Mu. Pozwólcie, by Jego pokój ogarnął wasze serca dzisiaj i przez wszystkie dni, które przed wami. Niech to będzie wasze małe „tak” wobec Boga, który obiecuje, że pewnego dnia, kiedy przyjdzie czas, wszyscy zasiądziemy do tego samego stołu w niebie. Tam nie będzie już żadnych rozstań, żadnych łez, żadnych pytań bez odpowiedzi. Będzie tylko radość, której nikt wam nie odbierze. Bóg jest z wami. On was trzyma. Nie jesteście sami.
For the intentions entrusted to Ben on our prayer wall:
At the Savior’s command and formed by divine teaching, we dare to say:
Ojcze nasz, któryś jest w niebie, święć się imię Twoje, przyjdź królestwo Twoje, bądź wola Twoja jako w niebie, tak i na ziemi. Chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj i odpuść nam nasze winy, jako i my odpuszczamy naszym winowajcom, i nie wódź nas na pokuszenie, ale nas zbaw ode złego. Amen.
Niech Pan wam błogosławi i strzeże, niech rozpromieni swoje oblicze nad wami i obdarzy was pokojem. Idźcie w pokoju Chrystusa.
✝ Niech was błogosławi Bóg wszechmogący: Ojciec i Syn, i Duch Święty. Amen.