Í nafni föður og sonar og heilags anda. Náð sé með ykkur og friður frá Guði föður okkar og Drottni Jesú Kristi.
Drottinn, miskunna þú okkur. Kristur, miskunna þú okkur. Drottinn, miskunna þú okkur.
Það er eitthvað svo hljóðlátt og áþreifanlegt við það að standa við vegkantinn í Jeríkó. Ímyndið ykkur rykið sem þyrlast upp af fótum mannfjöldans, suðið í röddunum, og svo, inni í þessum hávaða, rödd blindra mannsins sem hrópar. Hann situr þar, í jaðrinum, utan við allt sem heitir þátttaka og framgangur. Hann er ósýnilegur þeim sem telja sig eiga veginn, en hann heyrir það sem enginn annar tekur eftir: „Jesús frá Nasaret er að fara hjá.“ Hann hrópar ekki eftir peningum, hann hrópar ekki eftir athygli; hann hrópar eftir miskunn. „Jesús, sonur Davíðs, miskunna þú mér!“
Benjamin Vo, okkar kæri Ben, var einmitt drengur sem sá það sem aðrir sáu ekki. Með sitt skarpa greindarljós, þessa forvitni sem leiddi hann frá rökfræði stærðfræðinnar yfir í flugtækni og drauminn um „con chim airlines“, sá hann tengingar sem við hin vorum rétt að byrja að skilja. Hann var ekki maður jaðarins, heldur maður hjartans. Hann var drengur sem horfði á heiminn og sá ekki bara tölur eða tækni, heldur tækifæri til að elska. Hugsið um það augnablik þegar hann, aðeins tólf ára gamall, bauðst til að gefa allan sinn sparibauk til að hjálpa frænda sínum William, sem þjáðist af heilablóðföllum. Hann braut hann ekki, hann tæmdi hann ekki með látum; hann bara bauðst til þess. Sú fúsleitni, sú óeigingjarna löngun til að rétta hjálparhönd, er kjarninn í því sem Jesús kallar okkur til í guðspjallinu. Það er ekki stærð gjafarinnar sem skiptir máli fyrir Guð, heldur fúsleikinn í hjartanu sem býður fram allt.
En við skulum vera hreinskilin núna, áður en við leitum huggunar. Það er erfitt að heyra um þá sem fá sjónina aftur þegar maður stendur í tómu herbergi og minningarnar um Benjamin eru eins og skuggar sem fylgja manni hvert fótmál. Alan og Thao, ég veit að það eru fimm mánuðir síðan hann gekk yfir þröskuldinn sem við fáum ekki fylgt honum yfir. Ég veit að það eru morgnar þar sem þið vaknið og finnið fyrir þessari þungu fjarveru, þar sem hvert horn í húsinu minnir á þennan dreng sem var svo fullur af lífi, svo fullur af forvitni og svo ótrúlega mildur. Þessi sársauki er ekki merki um skort á trú; hann er merki um þá dýpt sem ástin ykkar hefur. Þið elskuðuð hann svo heitt að fjarvera hans skilur eftir sig tómarúm sem enginn getur fyllt nema Guð sjálfur.
Mig langar að taka einn stein af herðum ykkar í dag. Stundum, í hljóðlátum stundum, læðast spurningarnar að: „Hefði ég átt að gera eitthvað öðruvísi? Hefði ég getað komið í veg fyrir þetta?“ Ég vil segja ykkur þetta af öllu hjarta: Þið eruð ekki sek. Sjúkdómurinn sem Benjamin glímdi við var aldrei ykkar verk. Hann var aldrei refsing fyrir neitt sem þið gerðuð eða gerðuð ekki. Þetta var stormur sem skellur á handan allrar mannlegrar stjórnunar. Engin vök, engin bæn, engin læknisfræðileg aðgát hefði getað breytt því sem var ætlað að fara á veg Guðs. Þið elskuðuð Benjamin með svo fullkominni, hreinni og óeigingjarnri ást að enginn á jörðu hefði getað gert betur. Guð sakar ykkur ekki. Þvert á móti, hann grætur með ykkur og þerra tár ykkar. Þið eruð ekki sek. Þið eruð elskuð.
Í fyrsta lestrinum í dag heyrum við orðin til kirkjunnar í Efesos: „Ég veit um verk þín, erfiði þitt og þolgæði... en ég hef það á móti þér að þú hefur glatað fyrri kærleika þínum.“ Þessi orð eru ekki áfellisdómur, heldur ákall til að muna. Að muna hvernig það var að elska í upphafi. Benjamin lifði í þessum „fyrri kærleika“. Hann var ekki hræddur við að reyna, hann var ekki hræddur við að gefa af sér. Hvort sem það var að reyna við körfubolta eða að forrita á GitHub, þá gaf hann sitt besta. Hann vissi að það að reyna er það sem skiptir máli. Hann var ekki eins og þeir sem þögnuðu þegar blindur maður hrópaði á hjálp. Hann var drengur sem notaði hvert tækifæri til að gleðja, til að brosa, til að tengjast fólki – eins og þegar hann og pabbi hans fóru í flugvéla-spotting eða þegar hann dreymdi um að stofna „con chim airlines“ með þessu fallega brosi sínu.
Ryan, kæri bróðir, ég veit að þú saknar þess að hafa Ben við hliðina á þér. Ég veit að þú saknar þess að deila með honum öllum þessum tæknilegu pælingum og draumum um framtíðina. En mundu að Benjamin er ekki farinn. Hann er í Guði, og þar sem Guð er, þar er Benjamin. Hann horfir á þig með stolti, stoltur af því hvernig þú heldur áfram að brosa, hvernig þú heldur áfram að vera þú sjálfur. Þú ert ekki einn. Þú ert hluti af þessu sama kærleiksbandi sem Guð hefur ofið. Haltu áfram að lifa fyrir hann, haltu áfram að vera ljós í heiminum, rétt eins og hann var.
Við skulum dvelja í þessari þögn um stund… og finna að við erum leidd af kærleika sem aldrei bregst. Benjamin er nú í föðurhúsum, kominn á hinn helga áfangastað þar sem engin þreyta er, engin sorg, enginn sársauki. Hann stendur þar, kannski að skoða himneskar flugvélar, eða bara að brosa sínu blíða brosi til ykkar. Hann bíður ykkar. Hann er ekki lengur bundinn af neinu sem takmarkaði hann hér á jörðu. Hann er frjáls, hann er heill, hann er heima.
Landið á þessu: Þegar þið farið út úr kirkjunni í dag, vil ég að þið finnið eitt lítið augnablik þar sem þið þakkið Guði fyrir að hafa lánað ykkur Benjamin í fimmtán ár. Ekki hugsa um það sem þið misstuð, heldur það sem þið fenguð. Hann var gjöf. Hann er enn gjöf. Hann er lifandi í kærleikanum sem þið berið í hjörtum ykkar. Gangið í þessum friði, vitið að þið eruð aldrei ein, því að ríki Guðs er innra með ykkur, og þar býr hann sem sigraði dauðann. Amen.
For the intentions entrusted to Ben on our prayer wall:
Að boði frelsarans og mynduð af guðlegri kenningu, þorum vér að segja:
Faðir vor, þú sem ert á himnum. Helgist þitt nafn, komi þitt ríki, verði þinn vilji, svo á jörðu sem á himni. Gef oss í dag vort daglegt brauð. Og fyrirgef oss vorar skuldir, svo sem vér og fyrirgefum vorum skuldunautum. Og eigi leið þú oss í freistni, en frelsa oss frá illu. Amen.
Megir þú ganga í friði, vitandi að þú ert elskaður af Guði sem aldrei yfirgefur þig. Í nafni föður og sonar og heilags anda. Amen.
✝ Signi ykkur Guð almáttugur, Faðir og Sonur og heilagur Andi. Amen.