Minningarhátíð heilags Híerónýmusar, prests og kirkjuþings

Við stöndum í dag frammi fyrir Job. Hann situr í ösku sinni, umkringdur vinum sem reyna að skýra það sem ekki verður skýrt. Job segir: „Hvernig getur maðurinn verið réttlátur gagnvart Guði?“ Þetta er ekki spurning um hroka, heldur spurning um hreinan sársauka. Þegar heimurinn hrynur, þegar fjöllin sem við töldum óhreyfanleg – eins og líf barnsins okkar – eru fjarlægð áður en við vitum af, þá sitjum við eins og Job. Við horfum upp til himins og spyrjum: Hvers vegna?

Í dag minnumst við heilags Híerónýmusar, manns sem helgaði líf sitt því að þýða orð Guðs, að gera það skiljanlegt. En jafnvel Híerónýmus vissi að í lok dagsins er Guð miklu stærri en okkar skilningur. Hann er sá sem „stendur á hryggjum hafsins“. Hann er sá sem þekkir stjörnurnar við nafn. Og þó, þessi sami Guð, sem er svo voldugur, er sá sami og Jesús opinberar okkur: Sá sem hefur „engan stað til að halla höfði sínu“.

Ég hugsa um Benjamín. Ég sé hann ekki sem einhvern sem er horfinn, heldur sem dreng sem var alltaf á leiðinni. Hann var svo forvitinn, svo lifandi. Hann var ekki bara drengur sem elskaði flugvélar; hann var drengur sem elskaði að horfa á það sem er handan. Hann var alltaf að læra, alltaf að kóða, alltaf að byggja upp eitthvað nýtt. Hann var eins og flugmaður sem stóð við hliðina á föður sínum og horfði á flugvélarnar rífa sig frá jörðu. Hann vissi að það er eitthvað stærra þarna úti.

Alan og Thao, ég veit að þið berið þessa þungu spurningu um „hvers vegna“ með ykkur. Ég veit að það eru nætur þar sem þið veltið fyrir ykkur hvort þið hafið misst af einhverju, hvort eitthvað hafi farið úrskeiðis sem þið gátuð hafa komið í veg fyrir. Ég vil að þið hlustið á mig núna, af öllu hjarta: Þið eruð ekki sek. Veikindi eru aldrei refsing. Þau eru aldrei afleiðing af því að einhver hafi vanrækt eitthvað. Það var ekkert sem þið gátuð gert öðruvísi. Þið elskuðuð Benjamín með slíkri fórnfýsi að enginn getur krafist meira. Þið voruð honum allt. Þegar þið hugsið um hann, ekki hugsa um það sem þið gátuð ekki bjargað, heldur hugsið um þá ást sem þið gáfuð honum. Sú ást er ekki horfin; hún er geymd í Guði. Þið eruð ekki aðeins foreldrar sem misstu son, þið eruð foreldrar sem elskuðu hann til himins.

Í guðspjallinu segir Jesús við þá sem vilja fylgja sér: „Enginn sem leggur hönd á plóginn og horfir aftur er hæfur fyrir Guðs ríki.“ Þetta hljómar strangt, en það er boð um að vera til staðar í núinu. Jesús kallar okkur ekki til að gleyma, heldur til að halda áfram að ganga, jafnvel þegar við erum brotin. Hann kallar okkur til að halda áfram að plægja akurinn, að sá fræjum kærleikans, jafnvel þegar jarðvegurinn er blautur af tárum.

Benjamín var drengur sem skildi þetta. Þegar hann bauðst til að gefa sparibaukinn sinn til að hjálpa frænda sínum, William, þá var það ekki tilviljun. Það var eðli hans. Hann skildi, kannski betur en margir fullorðnir, að það sem við eigum er ekki okkar eigið, heldur gjöf sem á að nota til að létta byrðar annarra. Hann var alltaf að hugsa um aðra. Hann var alltaf að gefa af sér. Þetta er Benjamín. Þetta er hans arfleifð. Þegar við erum hér í dag, þá erum við að heiðra þann dreng sem kenndi okkur svo mikið um ástina.

Ryan, bróðir minn, ég veit að það er erfitt að vera hér án hans. Ég veit að það eru stundir þar sem þú vilt geta talað við hann, geta sýnt honum eitthvað nýtt. Mundu að Benjamín er ekki horfinn. Hann er í ljósinu. Hann er að fylgjast með þér. Hann er stoltur af þér. Hann vill að þú haldir áfram að vera þú sjálfur, að þú haldir áfram að dreyma. Þið eruð tengdir á þann hátt sem dauðinn getur aldrei rofið. Þegar þú ert einn, þá ertu ekki einn. Þú ert hluti af ást sem nær yfir landamæri himins og jarðar.

Við skulum í dag horfa upp. Við skulum trúa því sem Jesús lofar: að himinninn er opinn. Þegar við erum þreytt, þegar sorgin yfirgnæfir okkur, þá skulum við ekki leita að svörum í þessum heimi, heldur leita til þess Guðs sem tók Benjamín í faðm sinn. Hann er sá sem þurrkar hvert tár. Hann er sá sem heldur á ykkur þegar þið getið ekki haldið á sjálfum ykkur.

Þegar þið gangið út í dag, takist þá með ykkur þessa vissu: Benjamín er ekki týndur. Hann er í veislu himinsins, þar sem hann er loksins heill. Hann er að fylgjast með ykkur. Hann elskar ykkur. Og þið munið hitta hann aftur. Þangað til, skulum við lifa þannig að kærleikurinn hans fái að blómstra í gegnum okkur. Gerum eitt lítið verk í nafni hans – bros, hlustun, hjálpsemi – og leyfum því að vera okkar leið til að heiðra þann dreng sem kenndi okkur svo mikið um ástina. Amen.