სახელითა მამისათა და ძისათა და სულიწმიდისათა, ამინ. უფლის მშვიდობა და მადლი იყოს თქვენთან, ვინც დღეს შეკრებილხართ, რათა ღვთის სიტყვაში ვეძიოთ ნუგეში და იმედი.
უფალო, შეგვიწყალე. ქრისტე, შეგვიწყალე. უფალო, შეგვიწყალე.
წარმოიდგინეთ ბიჭი, რომელიც თავის საყვარელ საქმიანობას აკეთებს — ალბათ, აეროპორტის ტერმინალის მინის მიღმა დგას და აკვირდება, როგორ მიიწევს თვითმფრინავი ასაფრენი ბილიკისკენ. მისთვის ეს არ არის მხოლოდ რკინის მანქანა; ეს არის შესაძლებლობა, რომ გაცდე მიწიერ საზღვრებს, რომ შეეხო ღრუბლებს, რომ დაინახო სამყარო ზემოდან, იქიდან, სადაც ყველაფერი უფრო ნათელი და ფართო ჩანს. ჩვენი ბენი, ბენჯამინი, ასეთი იყო — ადამიანი, რომლის გონებაც მათემატიკის სიზუსტით იყო ნაქსოვი, მაგრამ რომლის გულიც ყოველთვის ფრენისთვის იყო გამზადებული. ის იყო ბიჭი, რომელიც AWS ინფრასტრუქტურებსა და კოდირების რთულ სამყაროში ისეთივე თავისუფლებით დადიოდა, როგორც საკუთარ სახლში. როცა ვფიქრობ ბენზე, მახსენდება ის მომენტი, როცა ის თვითმფრინავის ფანჯარასთან იჯდა, ტელეფონით სურათს იღებდა და მისი სახე სავსე იყო იმ სუფთა, ბავშვური ცნობისმოყვარეობით, რომელიც მხოლოდ მათ აქვთ, ვინც სამყაროს ღვთის თვალით უყურებს.
დღეს იობის წიგნში ჩვენ ვხედავთ სცენას, რომელიც ადამიანურ გონებას აზანზარებს. იობი, მართალი და უმწიკვლო კაცი, კარგავს ყველაფერს. ის ამბობს: „Should he come near me, I see him not; should he pass by, I am not aware of him“. ეს არის ტკივილის უმაღლესი ფორმა, როცა გრძნობ, რომ ღმერთი შენს გვერდითაა, მაგრამ ვერ ხედავ მის ხელს, ვერ გრძნობ მის ნუგეშს. ალან, თაო, რაიან, ვიცი, რომ ბენის წასვლიდან სამი თვე გავიდა და ეს სიცარიელე, რომელიც სახლშია, ზოგჯერ აუტანელია. როცა მამა იხსენებს სიზმარს, სადაც ბენი ნაყინს ყიდულობს, ან რაიან, როცა შენს ტელეფონის ქეისში ბენის თვითმფრინავის ბარათს ატარებ, ეს არ არის მხოლოდ მოგონებები. ეს არის სიცოცხლის გაგრძელება.
მინდა, ეს ქვა თქვენი გულებიდან მოვაშორო: ნუ ადანაშაულებთ საკუთარ თავს. ნუ ეძებთ „რა იქნებოდა, თუ...“. ღმერთი არ არის ბუღალტერი, რომელიც ითვლის ჩვენს შეცდომებს. ღმერთი არის მამა, რომელიც გიყურებთ და ხედავს თქვენს ტკივილს. ბენის ავადმყოფობა არ იყო არც თქვენი ბრალი და არც სასჯელი. ის უბრალოდ მოხდა, სამყაროს იმ საიდუმლოებებში, რომლებსაც ჩვენ ვერ ჩავწვდებით. თქვენ არაფერი გამოგრჩენიათ. თქვენ გიყვარდათ იგი სრულყოფილად, და ეს სიყვარული არის ის, რაც მას თან გაჰყვა. იობი არ იყო დამნაშავე თავის ტანჯვაში, და არც თქვენ ხართ. ეს ტკივილი არ არის თქვენი არჩევანი, ეს არის ჯვარი, რომელსაც ღმერთი თავად გეხმარებათ ზიდვაში.
სახარებაში იესო მკაცრად ეუბნება მოწაფეებს: „No one who sets a hand to the plow and looks to what was left behind is fit for the Kingdom of God“. ეს სიტყვები ზოგჯერ გვეჩვენება, როგორც მოწოდება დავიწყებისკენ, მაგრამ სინამდვილეში ეს არის მოწოდება სიცოცხლისკენ. იესო არ გვეუბნება, რომ ბენი დავივიწყოთ. ის გვეუბნება, რომ არ ვიყუროთ უკან, წარსულის ტკივილისკენ, არამედ ვიყუროთ წინ, იმ სასუფევლისკენ, სადაც ბენი უკვე არის. ბენის ცხოვრება იყო „ვენახი“, სადაც მან თავისი სიკეთე დათესა. გახსოვთ, როცა მან შესთავაზა თავისი ყულაბა ბიძამისის, უილიამის დასახმარებლად? მან არ დაამსხვრია ყულაბა, არ დააცარიელა ის; მან უბრალოდ შესთავაზა. ეს იყო სიყვარულის სუფთა აქტი. ეს არის ის, რასაც იესო გულისხმობს: ყველაზე პატარა, ყველაზე უბრალო, ყველაზე გულწრფელი არის ყველაზე დიდი ღვთის სასუფეველში.
რაიან, ძმაო, შენთვის ეს ალბათ ყველაზე რთულია. შენ დაკარგე შენი საუკეთესო მეგობარი, შენი თანამოაზრე. მინდა იცოდე, რომ ბენი შენთანაა. როცა აეროპორტში თვითმფრინავებს დაინახავ, როცა კოდს დაწერ, როცა გაიცინებ — ბენი იქ იქნება. ის არ არის წარსული, ის არის შენი მომავლის ნაწილი. ნუ შეგეშინდება, რომ ზოგჯერ მოგენატრება. ეს მონატრება არის სიყვარულის დასტური. შენ არ ხარ მარტო. შენ გაქვს ოჯახი, რომელიც შენთან ერთად ატარებს ამ ჯვარს, და შენ გაქვს ღმერთი, რომელიც შენს ცრემლებს აგროვებს. შენ გაქვს ბენის მემკვიდრეობა, რომელიც შენს გულში ცხოვრობს. გააგრძელე ოცნება, გააგრძელე ცხოვრება, რადგან შენს ცხოვრებაში ბენიც აგრძელებს ცხოვრებას.
და თქვენ, ვინც შორიდან გვისმენთ, ვინც კარგავთ საყვარელ ადამიანებს, იცოდეთ, რომ ღმერთი არ არის შორს. ის არის სწორედ იქ, სადაც თქვენი გული ყველაზე მეტად იღლება. მან იცის თქვენი ტკივილი. მან იცის თქვენი ცრემლები. ის აგროვებს მათ თავის თასში. არ არსებობს ცრემლი, რომელიც დაიკარგება. არ არსებობს ტკივილი, რომელიც ღვთის ყურადღების მიღმა დარჩება. იესო ამბობს: „მე ვარ გზა, ჭეშმარიტება და სიცოცხლე“. ის არის გზა, რომელიც გადის ტკივილის გავლით, მაგრამ არ მთავრდება ტკივილით. ის მთავრდება აღდგომით.
ბენი არის ახლა იმ „Banquet of Heaven“-ში. ის არის თავისუფალი, ის არის ბედნიერი. და როგორც მან მამას სიზმარში უთხრა: „არ იდარდო, მე გიყურებ“. ის არასოდეს დაგტოვებთ. როცა გული დაგიმძიმდებათ, გაიხსენეთ ბენის ღიმილი, მისი ცნობისმოყვარეობა, მისი სიყვარული. უბრალოდ თქვით: „უფალო, ბენის სიყვარულით, დამეხმარე დღეს“. და იგრძენით, როგორ გიპასუხებთ ის თავისი სიმშვიდით. თქვენ არ ხართ მარტო. თქვენ ხართ ღვთის ოჯახი, და ბენი, თქვენი საყვარელი ბენი, არის ამ ოჯახის მარადიული ნაწილი. ის თქვენთანაა, ახლა და სამუდამოდ.
დღეს, როცა სახლში დაბრუნდებით, გააკეთეთ ერთი პატარა რამ: უბრალოდ გაჩერდით და ჩაისუნთქეთ. არ ეძებოთ პასუხები. არ ეძებოთ ახსნა. უბრალოდ უთხარით უფალს: „უფალო, შენ იცი, რომ მიყვარს ბენი. შენ იცი, რომ მტკივა. მე შენ გენდობი“. ეს არის თქვენი ნაბიჯი. ეს არის ის ლამპარი, რომელიც გაანათებს თქვენს გზას სიბნელეში. თქვენ არ ხართ მარტო. თქვენ ხართ ღვთის ოჯახი, და ბენი არის ამ ოჯახის მარადიული ნაწილი. ის არის თქვენთან, ახლა და სამუდამოდ. ამინ.
For the intentions entrusted to Ben on our prayer wall:
At the Savior’s command and formed by divine teaching, we dare to say:
მამაო ჩვენო, რომელი ხარ ცათა შინა, წმიდა იყავნ სახელი შენი, მოვედინ სუფევა შენი, იყავნ ნება შენი, ვითარცა ცათა შინა, ეგრეცა ქვეყანასა ზედა. პური ჩვენი არსობისა მომეც ჩვენ დღეს და მომიტევენ ჩვენ თანანადებნი ჩვენნი, ვითარცა ჩვენ მივუტევებთ თანამდებთა მათ ჩვენთა, და ნუ შემიყვანებ ჩვენ განსაცდელსა, არამედ მიხსენ ჩვენ ბოროტისაგან. ამინ.
უფალმა დაგლოცოთ და გიცვათ. წადით მშვიდობით, ღვთის სიყვარულით გაძლიერებულნი.
✝ დაგლოცოთ ყოვლისშემძლე ღმერთმა: მამამ და ძემ და სულიწმიდამ. ამინ.