ჩვეულებრივი დროის მეცამეტე კვირის პარასკევი

წარმოიდგინეთ ბენი, რომელიც თავის ოთახში ზის, გარშემორტყმული იმ საოცარი სიზუსტით, რომელიც მას ასე ძალიან უყვარდა. მის მაგიდაზე, ალბათ, ისევ დევს თვითმფრინავის მოდელი — მისი საყვარელი Boeing 737-ის პატარა ასლი — და ეკრანზე ციმციმებს კოდის სტრიქონები, რომლებიც მისმა ბრწყინვალე გონებამ დაწერა. ბენისთვის სამყარო არ იყო ქაოსი; ის იყო სისტემა, რომელშიც ყველაფერს ჰქონდა თავისი ადგილი, თავისი ლოგიკა და თავისი სილამაზე. მას შეეძლო ეფიქრა ისე, როგორც ჩვენ, უფროსებს, გვიჭირს, და ამავდროულად, შეენარჩუნებინა იმ ბავშვის გულწრფელობა, რომელსაც ჯერ კიდევ სჯერა, რომ სიყვარულით ყველაფრის გადარჩენა შეიძლება. გახსოვთ, როცა მან თავისი „Con Chim Airlines“-ის იდეაზე საუბრისას გაიღიმა? ეს არ იყო უბრალოდ ბავშვური ფანტაზია; ეს იყო მისი სულის ფრენა, რომელიც ცდილობდა ეპოვა ადგილი, სადაც ცა და მიწა ერთმანეთს ჰარმონიულად ხვდება.

დღეს, პავლე მოციქული ფილიპელთა მიმართ ეპისტოლეში წერს სიტყვებს, რომლებიც თითქოს პირდაპირ ბენის გულს აღწერს: „დარწმუნებული ვარ, რომ ის, ვინც თქვენში დაიწყო კეთილი საქმე, დაასრულებს მას ქრისტე იესოს დღემდე“. პავლე საუბრობს „პარტნიორობაზე სახარებისათვის“. ბენიც ასეთი პარტნიორი იყო — ის არ ცხოვრობდა საკუთარი თავისთვის. მისი ცხოვრება იყო მუდმივი მცდელობა, ეპოვა გზა სხვების დასახმარებლად. გახსოვთ ის მომენტი, როცა მან, სულ რაღაც თხუთმეტი წლისამ, თავის მშობლებს შესთავაზა თავისი მთელი დანაზოგი ბიძამისის, უილიამის დასახმარებლად? მან არ დაამსხვრია ყულაბა, არ გატეხა ის; მან უბრალოდ შესთავაზა. ეს მზადყოფნა, გაეცა ყველაფერი, რაც ჰქონდა, სხვისი ტკივილის შესამსუბუქებლად, არის ის, რაც დღესაც ცოცხალია. ეს იყო მისი „მზადყოფნა“ — გული, რომელიც ყოველთვის ღია იყო სხვებისთვის.

მოდით, ახლა სიმართლე ვთქვათ. ოთხი თვე გავიდა იმ დღიდან, რაც ბენი ჩვენს თვალს მიეფარა. სახლში არის ისეთი კუთხეები, სადაც მისი ყოფნის კვალი ყველაზე მეტად იგრძნობა, და არის ის სიჩუმე, რომელიც ზოგჯერ იმდენად მძიმეა, რომ სუნთქვას გვიკრავს. ალან, თაო, თქვენ გენატრებათ მისი ხმა, მისი ყოველდღიური „Good morning“, მისი ცნობისმოყვარე მზერა. ტკივილი, რომელსაც ატარებთ, არ არის დანაშაული; ეს არის იმ სიყვარულის ფასი, რომელიც ასე ღრმა და ნამდვილი იყო. როცა საღამოს მზე ჩადის და თქვენ მარტო რჩებით თქვენს ფიქრებთან, ნუ იფიქრებთ, რომ ღმერთმა მიგატოვათ. პირიქით, სწორედ ამ ტკივილშია ღმერთი ყველაზე ახლოს, რადგან ის თავად არის ტკივილის გამზიარებელი.

მინდა ძალიან ნაზად, როგორც მამამ შვილებს, გითხრათ ის, რაც შეიძლება თქვენმა დაღლილმა გულმა ზოგჯერ ეჭვქვეშ დააყენოს: თქვენ არაფერი გამოგრჩენიათ. არ არსებობს არანაირი „შესაძლოა“, არანაირი „გამოტოვებული ნაბიჯი“. ბენის ავადმყოფობა არ იყო არც თქვენი ბრალი, არც თქვენი უყურადღებობა. ღმერთი არ არის ბუღალტერი, რომელიც ჩვენს შეცდომებს ითვლის და სენს გზავნის. ზოგჯერ ცხოვრებაში ხდება ისეთი რამ, რაც სცილდება ჩვენს ადამიანურ კონტროლს, ჩვენს გათვლებს, ჩვენს მზრუნველობას. ეს არ მოსულა არაფრიდან, რაც თქვენ გააკეთეთ ან არ გააკეთეთ. ნუ ადანაშაულებთ საკუთარ თავს და ნუ ატარებთ ამ მძიმე ქვას თქვენს მკერდზე. თქვენ იყავით ბენის საუკეთესო მშობლები; თქვენი სიყვარული იყო ის სინათლე, რომელშიც მან გაატარა თავისი წლები. ეს სიყვარული არ იკარგება; ის არის მარადიული კავშირი, რომელიც ბენს თქვენს გულებში ამკვიდრებს.

სახარებაში ვკითხულობთ, რომ იესო მიდის ფარისევლის სახლში სადილად. იქ, მის თვალწინ, არის ადამიანი, რომელსაც წყალმანკი სჭირს. ფარისევლები აკვირდებიან იესოს — ელოდებიან, დაარღვევს თუ არა ის კანონს შაბათ დღეს. იესო კი არ უყურებს წესებს; ის უყურებს ტკივილს. ის ეკითხება მათ: „ვინ არის თქვენს შორის, ვისაც შვილი ან ხარი ჩაუვარდება ჭაში და მაშინვე არ ამოიყვანს შაბათ დღეს?“ ეს კითხვა არის ჭეშმარიტების მომენტი. იესო გვაჩვენებს, რომ როცა საქმე ეხება სიცოცხლეს, როცა საქმე ეხება ტკივილს, ღვთის კანონი არის სიყვარული. ის არ იცდის. ის არ აყოვნებს. ის კურნავს.

ბენის ცხოვრებაც იყო ასეთი „შაბათის განკურნება“. ის არ ელოდებოდა შესაფერის დროს სიკეთის გასაკეთებლად. ის არ ელოდებოდა, რომ ვინმე ეტყოდა, როდის ყოფილიყო კეთილი. მან ეს თავისი არსებით გააკეთა. როცა ის თავისი დანაზოგის გაცემას გვთავაზობდა, ის არ ფიქრობდა იმაზე, თუ რა დარჩებოდა მას. მან იცოდა, რომ სიყვარული არ იზომება იმით, თუ რას ვინახავთ, არამედ იმით, თუ რას გავცემთ.

რაიან, ძმაო, შენ, ვინც ბენთან ერთად იზრდებოდი, იცოდე, რომ შენი ძმის სული შენს გულშია. როცა შენ თამაშობ, როცა შენს ოცნებებს მიჰყვები, გახსოვდეს, რომ ბენი შენს გვერდითაა. შენ არ ხარ მარტო. შენი ტკივილი არის იმის დასტური, თუ რამდენად ძვირფასია ის შენთვის. და უფალი, რომელიც ბეღურებსაც კი არ ივიწყებს, შენს ყოველ ცრემლს აგროვებს. შენ ხარ ბენის სიყვარულის მემკვიდრე. იცხოვრე მისთვის, იცხოვრე შენთვის, იცხოვრე ღვთისთვის. შენს გულში ბენის ოცნებები აგრძელებენ ცოცხალ ფრენას.

ბენის სიყვარული არ შეწყვეტილა. ის აგრძელებს მოქმედებას. ის, ვინც თავის დროსა და გონებას უקדჰნიდა თავის ოცნებებს, ახლა თავისი სახელით აძლევს სუფთა წყალს მათ, ვისაც წყურვილი სტანჯავს შორეულ ვიეტნამში. ეს ჭა, რომელიც მის სახელზე აშენდა, არის მისი „Con Chim Airlines“ — მისი სულის ფრენა ზეცისკენ, რომელიც სიცოცხლეს ანიჭებს სხვებს. ეს არის ნიშანი იმისა, რომ სიკეთე არასოდეს კვდება. ეს არის მტკიცებულება იმისა, რომ ბენი დღესაც „აშენებს“ ღვთის სახლს, ოღონდ უკვე სხვანაირად — სიყვარულის წყლის გაცემით, რომელიც არასოდეს შრება.

ბევრმა თქვენგანმა, ვინც შორიდან გვისმენთ და საკუთარ მძიმე ჯვარს ატარებთ — დედებმა, მამებმა, ბავშვებმა, რომლებსაც გული სტკივათ — იცოდეთ, რომ ღმერთი არ არის შორს. ის არის იმ სიჩუმეში, სადაც სიტყვები აღარ გვყოფნის. ბენჯამინის ცხოვრება არის მტკიცებულება იმისა, რომ ღვთის მადლი ჩვენზე უფრო ძლიერია ვიდრე სიკვდილი. ნუ ეცდებით ყველაფრის ახსნას. ნუ ეძებთ პასუხს კითხვებზე, რომლებიც მხოლოდ ღმერთმა იცის. უბრალოდ, დღეს საღამოს, როცა ცა შეიცვლის ფერს, შეხედეთ მას და გაიხსენეთ ბენი — არა როგორც წარსული, არამედ როგორც ცოცხალი სული, რომელიც ღვთის მადლით არის მოცული. იცოდეთ, რომ ის მშვიდობითაა და თქვენც ღვთის ხელში ხართ. თქვენ ხართ არჩეულნი სიყვარულისთვის. ბენი არის თქვენი ოჯახის მარადიული ნაწილი, თქვენი ანგელოზი, რომელიც გელოდებათ. ეს არის ჭეშმარიტება, რომელიც ყველა ტკივილზე ძლიერია. ამინ.