წელიწადის ოცდამეშვიდე კვირა

წარმოიდგინეთ ბაღი, რომელიც გულმოდგინედ არის მოვლილი. ეს არ არის უბრალო ადგილი; ეს არის ვენახი, სადაც თითოეული ვაზი სიყვარულით არის დარგული, სადაც ქვები ამოკრეფილია, სადაც გალავანი იცავს ნერგებს და საწნახელიც კი მზადაა მოსავლისთვის. ეს არის სურათი, რომელსაც ესაია წინასწარმეტყველი გვიხატავს, და რომელსაც იესო იმეორებს თავის იგავში. ეს ვენახი არის ღვთის სიყვარულის სიმბოლო, რომელიც მის მიერ შექმნილ სამყაროსა და ადამიანებზე ზრუნავს. მაგრამ იგავში რაღაც იცვლება. მფლობელი მოელის ნაყოფს, მაგრამ პოულობს გარეულ ყურძენს, ხოლო მოიჯარეები, რომლებსაც ვენახი უნდა ეპატრონათ, ბოროტებას სჩადიან. ისინი უარყოფენ მფლობელს, სცემენ მის მსახურებს და საბოლოოდ, კლავენ მის ძეს.

ჩვენ ხშირად ვეკითხებით საკუთარ თავს, რატომ არის სამყარო ასეთი დანაწევრებული, რატომ არის ტკივილი ასეთი მძაფრი. ჩვენ ვხედავთ ამ ვენახს, რომელიც ჩვენი ცხოვრებაა, და ზოგჯერ ვგრძნობთ, რომ გალავანი დანგრეულია, რომ ეკალ-ბარდები მრავლდება. ალან, თაო, რაიან, ბენის წასვლიდან სამი თვე გავიდა და თქვენი გულები ალბათ სწორედ ამ ვენახს ჰგავს, სადაც ნაადრევად დადგა შემოდგომა. მინდა გითხრათ რაღაც, რაც შეიძლება თავიდან უცნაურად მოგეჩვენოთ: ღმერთი არ არის იმ მფლობელი, რომელიც განრისხებული ელოდება ნაყოფს, რათა დასაჯოს მოიჯარეები. ღმერთი არის ის, ვინც თავად დადგა იმ ვენახში, როცა მისი ძე, იესო, უარყვეს და მოკლეს. ის არ არის თქვენი ტკივილის მიზეზი; ის არის თქვენი ტკივილის თანამგზავრი.

ბენჯამინი იყო ბიჭი, რომელსაც სამყაროს სილამაზის განსაკუთრებული ნიჭი ჰქონდა. გახსოვთ, როგორი გატაცებით აკვირდებოდა ის თვითმფრინავებს? მისთვის ცა არ იყო მხოლოდ სივრცე; ეს იყო შესაძლებლობა, დაენახა სამყარო ღვთის თვალით. ის იყო ბიჭი, რომლის გონებაც მათემატიკის სიზუსტით მუშაობდა, მაგრამ რომლის გულიც უსაზღვროდ რბილი იყო. მახსენდება ის მომენტი, როცა მან, სრულიად გულწრფელად, შესთავაზა თავისი piggy bank-ის მთელი დანაზოგი თავისი ბიძის, უილიამის დასახმარებლად. მან არ დაამსხვრია ეს ყულაბა, არ დააცარიელა ის; მან უბრალოდ შესთავაზა. ეს იყო სიყვარულის სუფთა აქტი, რომელიც არ ეძებდა ანგარიშს. ბენის სიცოცხლე თავად იყო ნაყოფიერი ვენახი, რომელიც სავსე იყო სიკეთითა და იმედით.

ზოგიერთი თქვენგანი ალბათ ფიქრობს, ხომ არ შეიძლებოდა რამის შეცვლა. მინდა ეს ქვა თქვენი გულებიდან მოვაშორო, რადგან ის მძიმეა და არასაჭირო. მამა და დედა, თქვენ არაფერი გამოგრჩენიათ. თქვენი სიყვარული იყო სრულყოფილი, თქვენი მზრუნველობა იყო უსაზღვრო. ბენის ავადმყოფობა არ იყო არც თქვენი ბრალი და არც სასჯელი. ღმერთი არ არის ბუღალტერი, რომელიც ითვლის ჩვენს შეცდომებს. ზოგჯერ ცხოვრებაში ხდება ისეთი რამ, რაც ჩვენს ადამიანურ გონებას სცილდება, ისეთი რამ, რასაც ვერცერთი სიფრთხილე და ვერცერთი მედიცინა ვერ აარიდებდა თავიდან. ნუ ადანაშაულებთ საკუთარ თავს. თქვენ იყავით და ხართ ბენის საუკეთესო მშობლები. ის გიყვარდათ და თქვენი სიყვარული იყო მისთვის ყველაზე დიდი საჩუქარი ამქვეყნად.

პავლე მოციქული ფილიპელთა მიმართ წერილში გვეუბნება: „ნუ ზრუნავთ ნურაფერზე, არამედ ყველაფერში ლოცვითა და ვედრებით მადლიერებით აუწყეთ ღმერთს თქვენი თხოვნა“. ეს არ ნიშნავს, რომ არ უნდა გვტკიოდეს. ეს ნიშნავს, რომ ჩვენი ტკივილი ღმერთს უნდა მივუტანოთ. რაიან, ძმაო, შენთვის ეს ალბათ განსაკუთრებით რთულია. შენ დაკარგე შენი საუკეთესო მეგობარი, შენი თანამგზავრი. მინდა იცოდე, რომ ბენი შენთანაა. როცა აეროპორტში თვითმფრინავებს დაინახავ, როცა კოდს დაწერ, როცა გაიცინებ — ბენი იქ იქნება. ის არ არის წარსული, ის არის შენი მომავლის ნაწილი. ნუ შეგეშინდება, რომ ზოგჯერ მოგენატრება. ეს მონატრება არის სიყვარულის დასტური. შენ არ ხარ მარტო. შენ გაქვს ოჯახი, რომელიც შენთან ერთად ატარებს ამ ჯვარს, და შენ გაქვს ღმერთი, რომელიც შენს ცრემლებს აგროვებს.

იესო სახარებაში ამბობს: „ქვა, რომელიც მშენებლებმა დაიწუნეს, კუთხის ქვა გახდა“. ეს არის ჩვენი იმედი. ბენი, რომელიც ამქვეყნად ძალიან მცირე ხანს დარჩა, ახლა არის ის „კუთხის ქვა“, რომელიც თქვენს ოჯახს ზეცასთან აკავშირებს. ის არის იმ ზეციურ ნადიმზე, სადაც აღარ არის ტკივილი, აღარ არის ჰოსპიტლები და წამლები, არამედ არის მარადიული ფრენა ღვთის სინათლეში. როგორც მამას ჰქონდა სიზმარი, სადაც ბენი ეუბნებოდა: „არ იდარდო, მე გიყურებ“, ეს არის ჭეშმარიტება. ის გიყურებთ, ის გიყვართ და ის ელოდება თქვენთან შეხვედრას. არ არსებობს ცრემლი, რომელიც დაიკარგება. არ არსებობს ტკივილი, რომელიც ღვთის ყურადღების მიღმა დარჩება.

დღეს, როცა ამ ლოცვას დავასრულებთ და სახლში დავბრუნდებით, გააკეთეთ ერთი ძალიან მარტივი რამ: ნუ ეცდებით ყველაფრის ახსნას. უბრალოდ გაჩერდით ერთი წუთით, ღრმად ჩაისუნთქეთ და თქვით: „უფალო, შენ იცი, როგორ მიყვარს ბენი. გთხოვ, ჩაიხუტე ის და მომეცი ძალა დღევანდელი დღის გასავლელად“. ეს არის ის პატარა ნაბიჯი, რომელიც სახლში შემოიყვანს მშვიდობას. ბენის სული, მისი ნაზი ღიმილი და მისი სიკეთე აგრძელებს ცხოვრებას ამ სამყაროში. ნუ გეშინიათ. თქვენ მარტო არ ხართ. ღმერთი თქვენთანაა, და ბენიც გცქერით სიყვარულით ზეციდან. ამინ.