წლის ოცდამეცამეტე კვირა

წარმოიდგინეთ ბიჭი, რომელიც თავის ოთახში ზის, გარშემო კი მხოლოდ კოდები, სქემები და უსაზღვრო ცნობისმოყვარეობაა. ბენჯამინი იყო ბიჭი, რომელმაც იცოდა, რომ ცხოვრება არ არის მხოლოდ არსებობა; ცხოვრება არის შესაძლებლობა, რომ რაღაც ააშენო, შექმნა, გააუმჯობესო. როცა ის თავის „Con Chim Airlines“-ზე ოცნებობდა, ეს არ იყო მხოლოდ თვითმფრინავების სიყვარული. ეს იყო მისი სულის ფრენა, მისი მცდელობა, ეპოვა გზა ზეცისკენ, გზა, სადაც ყველაფერი უფრო ნათელი და სუფთაა.

დღეს სახარებაში იესო გვიყვება ნიჭების შესახებ. ერთი შეხედვით, ეს არის ამბავი ფულზე, პასუხისმგებლობაზე. მაგრამ ღრმად რომ ჩავუფიქრდეთ, ეს არის ამბავი ნდობაზე. მამამ თავის შვილებს თავისი მთელი სიმდიდრე მიანდო. მას სწამდა მათი. მას სჯეროდა, რომ მათ შეეძლოთ ამ ნიჭის გამრავლება. ბენჯამინი იყო ზუსტად ასეთი — ბიჭი, რომელმაც თავისი მცირე „ნიჭები“ — თავისი გონება, თავისი სიკეთე, თავისი ღიმილი — სრულად გაიღო. გახსოვთ, როგორ შესთავაზა მან თავისი მთელი ყულაბა თავის ბიძას, როცა ის ავად იყო? მან არ გატეხა ყულაბა, არ დაუწყია მისი დათვლა. მან უბრალოდ თქვა: „ეს ჩემია, და მინდა, შენ დაგეხმარო“. ეს არის გულუხვი გული. ეს არის ნიჭის გამრავლება სიყვარულით.

მაგრამ მე ვიცი, რომ თქვენს გულებში ახლა სხვა კითხვა ტრიალებს. თქვენ, ალან და თაო, თქვენ, რაიან, ხშირად ფიქრობთ: „რატომ ასე მალე? რატომ დასრულდა მისი გზა მაშინ, როცა მან მხოლოდ ფრენა დაიწყო?“ ეს ტკივილი ნამდვილია. ეს არ არის რწმენის ნაკლებობა. ეს არის სიყვარულის სიმძიმე. როცა სახარებაში მესამე მსახური თავის ნიჭს მიწაში მარხავს, ის ამას შიშის გამო აკეთებს. ის ამბობს: „მეშინოდა“. შიში არის ის, რაც ჩვენს გულებს ზოგჯერ კეტავს. შიში იმისა, რომ თუ ძალიან შევიყვარებთ, უფრო მეტად დაგვეკარგება. შიში იმისა, რომ თუ ღმერთს მივანდობთ ჩვენს ტკივილს, ის არ გაგვიგებს.

მინდა, ძალიან ნაზად, როგორც მამა ეფერება თავის დაღლილ შვილებს, შევეხო ერთ დიდ ქვას, რომელსაც ზოგჯერ თქვენი გული საიდუმლოდ ატარებს. ნუ ეძებთ ბრალს იქ, სადაც ბრალი არ არის. ბენის ავადმყოფობა არასდროს ყოფილა თქვენი შეცდომა. არანაირი გამოტოვებული ნაბიჯი, არანაირი „შესაძლოა“. ღმერთი არ არის მკაცრი მსაჯული, რომელიც ჩვენს ნაბიჯებს ზომავს და სენს გზავნის. ზოგჯერ ცხოვრებაში ხდება ისეთი რამ, რაც სცილდება ყოველგვარ ადამიანურ კონტროლს — ეს არ მოსულა არაფრიდან, რაც თქვენ გააკეთეთ ან არ გააკეთეთ. თქვენ იყავით ბენის საუკეთესო მშობლები; თქვენი სიყვარული იყო ის მზე, რომელშიც მან გაატარა თავისი წლები. აიღეთ ეს მძიმე ტვირთი თქვენი მკერდიდან და დაუტოვეთ უფალს. თქვენ სრულიად თავისუფალნი ხართ ამ ტკივილის დამატებითი ბრალდებისგან. ღმერთი არ გადანაშაულებთ, ამიტომ ნუ გადანაშაულებთ საკუთარ თავს.

პავლე მოციქული თესალონიკელთა მიმართ ეპისტოლეში გვახსენებს: „თქვენ ყველანი სინათლის შვილები ხართ“. ბენი იყო სინათლის შვილი. მისი სიცოცხლე, თუნდაც ხანმოკლე, იყო სინათლის ციმციმი, რომელმაც გაანათა თქვენი ოჯახი და ყველას გული, ვინც მას იცნობდა. ის არ „დაიკარგა“. ის არის ღვთის ხელში. ის, ვინც მას სიცოცხლე მისცა, ახლა მას თავის სასუფეველში ინახავს. და ეს სასუფეველი არ არის შორს. ის არის აქ, თქვენს მოგონებებში, თქვენს სიყვარულში, თქვენს ყოველდღიურ ზრუნვაში ერთმანეთზე.

რაიან, შენ შენი ძმის სიცოცხლის მემკვიდრე ხარ. როცა შენ იღიმი, როცა შენს ნიჭს ავითარებ, როცა შენს გზას მიჰყვები, ბენი შენთანაა. შენ არ ხარ მარტო. შენი ძმა არის შენი ანგელოზი. ნუ გეშინია მომავლის, რადგან ის, ვინც ბენს უყვარდა, შენც უსაზღვროდ გიყვარს.

დღეს, როცა სახლში დაბრუნდებით, შეხედეთ ცას. გაიხსენეთ ბენის ღიმილი, მისი ცნობისმოყვარე მზერა. ნუ შეგეშინდებათ სიჩუმის, რადგან სწორედ ამ სიჩუმეში გვესმის უფლის ხმა: „მე თქვენთან ვარ“. გააკეთეთ ერთი პატარა, ჩუმი სიკეთე ბენის სახელით — ისე, რომ არავინ გაიგოს. ეს იქნება თქვენი „ზეთი“, თქვენი მზადყოფნა. და როცა ამას იზამთ, გაიღიმეთ, რადგან სიყვარული არასდროს კვდება. ბენი გელოდებათ, და უფალი გიყვართ. თქვენ ხართ არჩეულნი სიყვარულისთვის. ბენი არის თქვენი ოჯახის მარადიული ნაწილი, თქვენი ანგელოზი, რომელიც გელოდებათ. ეს არის ჭეშმარიტება, რომელიც ყველა ტკივილზე ძლიერია. დაე, უფლის მშვიდობა, რომელიც ყოველგვარ გონებას აღემატება, მუდამ თქვენს გულებში მკვიდრობდეს. ამინ.