ஆண்டின் பொதுக்காலம், முப்பத்தி மூன்றாம் ஞாயிறு

இன்று நாம் ஒரு எளிய, ஆனால் ஆழ்ந்த காட்சியை நம் மனக்கண்ணில் கொண்டு வருவோம். பெஞ்சமின் ஒருமுறை தன் தந்தை ஆலனுடன் ஒரு விமான நிலையத்தின் கண்ணாடிச் சுவருக்குப் பின்னால் நின்று கொண்டிருக்கிறான். வானத்தில் மேகங்களுக்கு இடையே ஒரு பெரிய விமானம் மெல்லத் தன் பாதையை மாற்றிக்கொண்டு மேலே உயர்ந்து கொண்டிருக்கிறது. பெஞ்சமின் தன் கண்களை விரியச் செய்து, அந்த விமானத்தின் ஒவ்வொரு அசைவையும் கூர்ந்து கவனிக்கிறான். அவன் தன் தந்தையைத் திரும்பிப் பார்த்து, அந்தத் துள்ளலான குரலில் 'கான் சிம் ஏர்லைன்ஸ்' (Con Chim Airlines) என்று சொல்லிவிட்டு, அந்த மெல்லிய, குறும்பான புன்னகையைச் சிந்துகிறான்... அந்தப் பதினைந்து வயதுச் சிறுவனின் அந்த எளிய மகிழ்ச்சி, இன்று நம் இதயங்களில் ஒரு மெல்லிய ஒளியாக எஞ்சியிருக்கிறது. இந்த எளிய காட்சி, இன்று நாம் வாசித்த நற்செய்தியில் வரும் அந்த 'திறமை' (Talent) என்ற சொல்லோடு எவ்வளவு அழகாகப் பொருந்திப் போகிறது.

இயேசு இன்று சொல்லும் கதையில், எஜமான் தன் ஊழியர்களிடம் பொறுப்புகளை ஒப்படைக்கிறார். நாம் பெரும்பாலும் இந்த 'திறமை' என்பதை பணம் அல்லது திறமை என்று மட்டும் நினைக்கிறோம். ஆனால், பெஞ்சமினின் வாழ்க்கையை உற்றுப் பார்த்தால், அந்தத் திறமை என்பது உண்மையில் 'அன்பு' என்பதை நாம் உணர முடியும். பெஞ்சமின் தன் தந்தையோடு இணைந்து அந்த விமானங்களை ரசித்தபோது, அவன் வெறும் விமானத்தைப் பார்க்கவில்லை; அவன் தன் தந்தையின் உலகத்தை, தன் தந்தை நேசிக்கும் அதே ரசனையோடு, அவரோடு இணைந்து ரசித்த அந்தத் தருணத்தை ஒரு பொக்கிஷமாகச் சேகரித்தான். அவன் தன் வாழ்க்கையில் ஒவ்வொரு நொடியையும் ஒரு முதலீடாகப் பார்த்தான். அவன் தன் தந்தையின் கதைகளை, அவை கற்பனையானவை என்று தெரிந்தும், எவ்வளவு ஆர்வத்தோடு கேட்டான்! அந்த அன்புதான் அவன் முதலீடு செய்த திறமை. அந்த அன்புதான் அவன் விண்ணகத்திற்கு எடுத்துச் சென்ற செல்வம்.

நண்பர்களே, பெஞ்சமின் நம்மைவிட்டுப் பிரிந்து ஐந்து மாதங்கள் ஆகின்றன. ஆலன், தாவோ, ரியான்... உங்கள் வீட்டின் அந்த அமைதி, பெஞ்சமினின் அந்த மெல்லிய சிரிப்பொலியைத் தேடுகிறது என்பதை நான் அறிவேன். இன்று நாம் ஒரு உண்மையை நேர்மையாகப் பேச வேண்டும். துயரம் என்பது ஒரு பாரமான மூட்டை. ஐந்து மாதங்கள் கடந்தும், அந்த மூட்டை குறையவில்லை என்று நீங்கள் நினைக்கலாம். குறிப்பாக, அந்தச் சிறிய காலணிகளைப் பார்க்கும்போது, 'ஏன்?' என்ற கேள்வி உங்கள் இதயத்தை ஒரு சிறிய கத்தியைப் போலக் குத்தலாம். 'நான் எதையாவது தவறவிட்டுவிட்டேனோ? இன்னும் கொஞ்சம் கவனமாக இருந்திருக்கலாமோ?' என்ற அந்த சுய-குற்றச்சாட்டு இருக்கிறதே... அதுதான் மிகக் கொடியது. ஆலன் மற்றும் தாவோ, நான் மிகத் தெளிவாகச் சொல்கிறேன்: உங்கள் மகனின் அந்த நோய் உங்கள் தவறு அல்ல. நீங்கள் எதையும் தவறவிடவில்லை. நீங்கள் அவனுக்கு உலகின் மிகச் சிறந்த அன்பைக் கொடுத்தீர்கள். நீங்கள் அவனுக்குக் கொடுத்த அந்தப் பாதுகாப்பான, அன்பான வீடுதான், அவன் விண்ணகத்தை நோக்கிப் பயணிக்கத் தேவையான வலிமையைத் தந்தது. நோய் என்பது இந்த உலகில் தற்செயலாக வரும் ஒரு கொடூரமான புயல்; அது இறைவனின் தண்டனையும் அல்ல, உங்கள் கவனக்குறைவும் அல்ல. நீங்கள் முற்றிலும் குற்றமற்றவர்கள். இயேசுவிடம் ஒருமுறை, பிறவியிலேயே பார்வையற்ற ஒரு மனிதனைப் பார்த்து, 'இவனோ இவனது பெற்றோரோ செய்த பாவத்தினால் அல்ல' என்று சொன்னாரே, அதே வார்த்தைகளை நான் இன்று உங்களுக்குச் சொல்கிறேன். உங்கள் மகனின் அந்தப் போராட்டம், உங்கள் தவறு அல்ல. நீங்கள் எதையும் தவறவிடவில்லை, இறைவன் உங்களை அன்புடன் அரவணைக்கிறார்.

இன்றைய முதல் வாசகம், ஒரு நற்பண்புள்ள பெண்ணின் மதிப்பை முத்துக்களைவிட மேலானது என்று கூறுகிறது. பெஞ்சமின், நீயும் அந்த முத்துக்களைப் போன்றவன். உன்னுடைய அந்தப் புத்தி கூர்மையோடும், எவரும் வியக்கும் அந்த மேதமையோடும் நீ வாழ்ந்தாலும், உன்னுடைய அந்த மென்மையான இதயம்தான் எல்லோரையும் கவர்ந்தது. நீ எதையும் பிடித்து வைத்துக்கொள்ளவில்லை. உன் மாமா வில்லியம் உடல்நலமில்லாமல் இருந்தபோது, உன் உண்டியலைத் திறந்து, அதில் இருந்த அனைத்தையும் கொடுக்க முன்வந்தாயே... நீ அதை உடைக்கவில்லை, பணத்தை எடுத்துத் தரவில்லை; ஆனால் அந்தப் பையன் தன் சிறுவயதுச் சேமிப்பை அப்படியே கொடுக்கத் தயாராக இருந்த அந்த மனம் இருக்கிறதே, அதுதான் அந்தத் தூய ஞானம். நீ எதையும் பிடித்து வைத்துக்கொள்ளவில்லை; உன் அன்பை முழுமையாக வழங்கத் தயாராக இருந்தாய். இதுதான் இயேசு எதிர்பார்க்கும் அந்தப் பணிவு. நீ உன் அன்பால், உன் தாராள மனத்தால், உன்னைச் சுற்றியிருந்தவர்களுக்கு உண்மையின் சாட்சியாக வாழ்ந்தாய்.

ரியான், என் அன்புத் தம்பியே... நீ உன் அண்ணனின் அந்த நினைவுகளை உனக்குள் சுமந்துகொள். நீ சோர்ந்து போகும்போதெல்லாம், அந்தப் புன்னகையை நினைத்துக்கொள். பெஞ்சமின் விண்ணகத்திலிருந்து உன்னைப் பார்த்துப் புன்னகைத்துக்கொண்டிருக்கிறான். நீ உன் பெற்றோருக்காக ஒரு பெரும் பலமாக இரு. உங்கள் குடும்பம் ஒன்றாக இணைந்து, பெஞ்சமின் விட்டுச் சென்ற அந்த அன்பின் நறுமணத்தை இந்த உலகத்திற்குத் தொடர்ந்து வழங்க வேண்டும். பெஞ்சமின் ஒருமுறை தன் தந்தையிடம் 'கான் சிம் ஏர்லைன்ஸ்' என்று கூறிச் சிரித்த அந்த நினைவை உங்கள் இதயத்தில் வைத்துக்கொள்ளுங்கள். அது வெறும் விளையாட்டு அல்ல; அது அவன் இந்த உலகத்தை எவ்வளவு அழகாகப் பார்க்க ஆசைப்பட்டான் என்பதன் அடையாளம். அவன் இப்போது அந்த உண்மையான வானத்தில் இருக்கிறான். உன்னுடைய அந்த எளிய சிரிப்பு, உன்னுடைய அந்த அன்பான மனம், உன்னுடைய அந்தத் தூய எண்ணங்கள்... இவை எல்லாமே உன்னுடைய குடும்பத்திற்கு இன்று ஒரு பெரும் பலமாக இருக்கின்றன.

இன்றைய இரண்டாவது வாசகத்தில் புனித பவுல், 'நாம் இருளின் மக்களோ அல்லது இரவின் மக்களோ அல்ல, ஒளியின் பிள்ளைகள்' என்று கூறுகிறார். பெஞ்சமின், நீ அந்த ஒளியின் பிள்ளை. நீ இப்போது அந்த ஒளியில், எந்த வலியும் இன்றி, முழுமையான அமைதியோடு இருக்கிறாய். நீ விண்ணகத்தில் எதைக் கேட்கிறாயோ, அது உனக்குக் கிடைத்துவிட்டது. நீ இப்போது அந்தப் பேரின்பத்தில் இருக்கிறாய். உன்னுடைய அந்தப் புன்னகை, உன்னுடைய அந்த அன்பான மனம், உன்னுடைய அந்தத் தூய எண்ணங்கள்... இவை எல்லாமே உன்னுடைய குடும்பத்திற்கு இன்று ஒரு பெரும் பலமாக இருக்கின்றன.

ஆலன், தாவோ, ரியான்... நீங்கள் இந்த வழிபாட்டை முடித்துவிட்டு வெளியே செல்லும்போது, ஒரு சிறிய காரியம் செய்யுங்கள். உங்கள் வீட்டில் இருக்கும் அந்தப் புகைப்படத்தைப் பார்க்கும்போது, அமைதியாக மூச்சை இழுத்துவிட்டுச் சொல்லுங்கள்: 'பெஞ்சமின், நீ கடவுளின் அன்பில் இருக்கிறாய், நானும் அந்த அன்பில் இருக்கிறேன்.' கடவுள் அவனது வாழ்க்கையை அழகான ஒரு மலராக வளர்த்து, அதைத் தன் தோட்டத்திற்கு எடுத்துக்கொண்டார். நம்முடைய உழைப்பும், நம்முடைய கண்ணீரும், நம்முடைய அன்பும் வீணாகாது. அந்த வளரச் செய்யும் கடவுளின் கைகளில் உங்களை முழுமையாக ஒப்படைத்து, அமைதி கொள்ளுங்கள். பெஞ்சமின் வோ, நீ இறைவனின் நித்திய ஒளியில் அமைதியாய் இளைப்பாறு. உன் புன்னகை என்றும் எங்களை வழிநடத்தட்டும். ஆமென்.