அசியாவின் புனித தெரேசா, கன்னியர் மற்றும் திருச்சபையின் டாக்டர் நினைவு விழா

இன்று நாம் ஒரு மென்மையான காட்சியை உங்கள் மனக்கண்ணில் கொண்டு வருவோம். பெஞ்சமின் வெனிஸ் நகரின் குறுகிய கால்வாய்களில், ஒரு கோடைப் பிற்பகலில் தன் குடும்பத்துடன் கோண்டோலா (Gondola) படகில் அமர்ந்து glide செய்து செல்கிறான். அந்தப் பழைய கல் கட்டிடங்களைக் கடந்து செல்லும்போது, அவன் திடீரென்று திரும்பிப் பார்த்து ஒரு புன்னகையை வீசுகிறான்; அவனது வெண்மைப் பற்கள் தெரியும் அந்தத் திறந்த சிரிப்பு, எந்தக் கவலையும் அறியாத ஒரு தூய குழந்தையின் மகிழ்ச்சியை வெளிப்படுத்துகிறது. அவன் அந்த உலகத்தின் அழகை ரசித்துக் கொண்டிருந்தான்; அந்தப் பயணம் வெறும் சுற்றுலா அல்ல, தன் குடும்பத்தோடு அவன் பகிர்ந்துகொண்ட தூய நிமிடம். அந்த ஆர்வம், அந்தச் சிரிப்பு, அந்தத் துடிப்பு... அவை இன்று நம்மிடையே ஒரு நினைவாக மட்டுமல்ல, ஒரு நித்தியமான ஒளியாக இருக்கின்றன.

நண்பர்களே, பெஞ்சமின் நம்மைவிட்டுப் பிரிந்து நான்கு மாதங்கள் ஆகின்றன. ஆலன், தாவோ, ரியான்... உங்கள் வீட்டின் அந்த அமைதி, பெஞ்சமினின் சிரிப்பொலியைத் தேடுகிறது என்பதை நான் அறிவேன். குறிப்பாக, இரவு நேரங்களில் அந்தச் சிறிய காலணிகள் வாசலில் அப்படியே இருக்கும்போது, உங்கள் இதயம் எவ்வளவு கனக்கிறது என்பதை நான் உணர்கிறேன். இன்றைய இறைவார்த்தை, குறிப்பாக எபேசியருக்கு எழுதிய திருமுகத்தில் பவுல் அடிகளார் சொல்லும் அந்த வார்த்தை நம் இதயத்தின் ஆழத்தைத் தொடுகிறது: 'தமது அருளின் பெருக்கத்திற்கேற்ப, அவருடைய இரத்தத்தின் மூலமாக மீட்பைப் பெற்றுள்ளோம்; அவரே நமக்குத் தீவினைகளின் மன்னித்தலையும் அளித்துள்ளார்.' இந்த மீட்பு என்பது ஏதோ தொலைவில் இருப்பதல்ல; அது நம் வாழ்வின் ஒவ்வொரு துளியிலும் கடவுள் நம்மோடு இருக்கிறார் என்பதன் சாட்சி. பெஞ்சமின் தன் பதினைந்து ஆண்டுகால வாழ்க்கையில், அந்த அன்பை முழுமையாக சுவாசித்தான்.

நாம் இன்று ஒரு உண்மையை நேர்மையாகப் பேச வேண்டும். துயரம் என்பது ஒரு பாரமான மூட்டை. நான்கு மாதங்கள் கடந்தும், அந்த மூட்டை குறையவில்லை என்று நீங்கள் நினைக்கலாம். குறிப்பாக, அந்தச் சிறிய காலணிகளைப் பார்க்கும்போது, 'ஏன்?' என்ற கேள்வி உங்கள் இதயத்தை ஒரு சிறிய கத்தியைப் போலக் குத்தலாம். 'நான் எதையாவது தவறவிட்டுவிட்டேனோ? இன்னும் கொஞ்சம் கவனமாக இருந்திருக்கலாமோ?' என்ற அந்த சுய-குற்றச்சாட்டு இருக்கிறதே... அதுதான் மிகக் கொடியது. ஆலன் மற்றும் தாவோ, நான் மிகத் தெளிவாகச் சொல்கிறேன்: உங்கள் மகனின் அந்த நோய் உங்கள் தவறு அல்ல. நீங்கள் எதையும் தவறவிடவில்லை. நீங்கள் அவனுக்கு உலகின் மிகச் சிறந்த அன்பைக் கொடுத்தீர்கள். நீங்கள் அவனுக்குக் கொடுத்த அந்தப் பாதுகாப்பான, அன்பான வீடுதான், அவன் விண்ணகத்தை நோக்கிப் பயணிக்கத் தேவையான வலிமையைத் தந்தது. நோய் என்பது இந்த உலகில் தற்செயலாக வரும் ஒரு கொடூரமான புயல்; அது இறைவனின் தண்டனையும் அல்ல, உங்கள் கவனக்குறைவும் அல்ல. நீங்கள் முற்றிலும் குற்றமற்றவர்கள். நீங்கள் எதற்காகவும் உங்களை நீங்களே குற்றம் சாட்டிக்கொள்ள வேண்டாம். இறைவன் உங்களை உங்கள் மகனைப் போலவே நேசிக்கிறார்.

இன்றைய நற்செய்தியில், இயேசு லூக்கா நற்செய்தியில் கடுமையான வார்த்தைகளைப் பேசுகிறார். 'அறிஞர்களே, உங்களுக்கு ஐயோ! அறிவுக்கான திறவுகோலை நீங்கள் எடுத்துக்கொண்டீர்கள்; நீங்களும் உள்ளே செல்லவில்லை, உள்ளே செல்ல முயன்றவர்களையும் தடுத்தீர்கள்.' பரிசேயர்கள் அந்த அறிவை மறைத்தனர், கடினமானவர்களாக மாறினர். ஆனால் பெஞ்சமின் அப்படிப்பட்டவன் அல்ல. அவன் தன் மாமா வில்லியம் பக்கத்து வாத நோயால் அவதிப்பட்டபோது, தன் உண்டியலைத் திறந்து, தான் சேர்த்து வைத்த அனைத்தையும் கொடுக்க முன்வந்தானே... அவன் அந்த உண்டியலை உடைக்கவில்லை, பணத்தை எடுத்துத் தரவில்லை; ஆனால் அந்தப் பையன் தன் piggy bank-ஐத் திறந்து எல்லாவற்றையும் கொடுக்கத் தயாராக இருந்த அந்த மனம் இருக்கிறதே, அதுதான் உண்மையான ஞானம். பரிசேயர்கள் அறிவை மூடினர்; பெஞ்சமினோ தன் அன்பைத் திறந்து வைத்தான். அவன் எதையும் பிடித்து வைத்துக் கொள்ளவில்லை; தன் சிறு இதயத்தில் இருந்த அத்தனையையும் கொடுக்கத் தயாராக இருந்தான்.

இன்றைய நாளின் புனிதரான, அசியாவின் புனித தெரேசா தன் வாழ்நாளில் எளிய வழியைக் கண்டுகொண்டார். கடவுளின் அன்பின் முன்பு ஒரு சிறிய குழந்தையைப் போல மாறுவதுதான் அந்த வழி. பெஞ்சமின் அந்த வழியில்தான் வாழ்ந்தான். அவன் தன் தந்தை ஆலனிடம் 'கான் சிம் ஏர்லைன்ஸ்' (Con Chim Airlines) என்று கூறிச் சிரித்த அந்த நினைவை உங்கள் இதயத்தில் வைத்துக்கொள்ளுங்கள். அவன் பறக்க விரும்பினான்; அவனது அந்த ஆசை இப்போது நிறைவேறிவிட்டது. அவன் விண்ணகத்தின் எல்லையற்ற நீல வானத்தில் பறந்து கொண்டிருக்கிறான்.

ரியான், என் அன்புத் தம்பியே... நீ சோர்ந்து போகும்போதெல்லாம், உன் அண்ணன் உனக்கு விட்டுச் சென்ற அந்தப் புன்னகையை நினைத்துக் கொள். அவன் உன்னோடு எப்போதும் இருக்கிறான். நீங்கள் இருவரும் ஒன்றாகச் செய்த அந்த நினைவுகளை உங்கள் இதயத்தில் பொக்கிஷமாக வையுங்கள். உங்கள் பெற்றோருக்காக நீங்கள் ஒருவரோடொருவர் பலமாய் இருங்கள். பெஞ்சமின் இன்று விண்ணகத்தில், புனித தெரேசாவோடும், புனித கார்லோ அகுத்திஸோடு இணைந்து உங்களுக்காகப் பரிந்து பேசிக்கொண்டிருக்கிறான்.

நீங்கள் இந்த இடத்தை விட்டு வெளியே செல்லும்போது, ஒரு சிறிய காரியம் செய்யுங்கள். உங்கள் வீட்டில் இருக்கும் அந்தப் புகைப்படத்தைப் பார்க்கும்போது, அமைதியாக மூச்சை இழுத்துவிட்டுச் சொல்லுங்கள்: 'பெஞ்சமின், நீ கடவுளின் அன்பில் இருக்கிறாய், நானும் அந்த அன்பில் இருக்கிறேன்.' கடவுள் அவனது வாழ்க்கையை அழகான ஒரு மலராக வளர்த்து, அதைத் தன் தோட்டத்திற்கு எடுத்துக்கொண்டார். நம்முடைய உழைப்பும், நம்முடைய கண்ணீரும், நம்முடைய அன்பும் வீணாகாது. அந்த வளரச் செய்யும் கடவுளின் கைகளில் உங்களை முழுமையாக ஒப்படைத்து, அமைதி கொள்ளுங்கள். பெஞ்சமின் வோ, நீ இறைவனின் நித்திய ஒளியில் அமைதியாய் இளைப்பாறு. உன் புன்னகை என்றும் எங்களை வழிநடத்தட்டும். ஆமென்.