ஆண்டின் இருபത്തിയைந்தாம் வார வெள்ளிக்கிழமை

இன்று நாம் ஒரு எளிய காட்சியோடு தொடங்குவோம். ஒரு வீட்டின் அமைதியான முற்றத்தில், ஒரு சிறுவன் தன் தந்தையின் கையைப் பற்றிக்கொண்டு நிற்பதை நினைத்துப் பாருங்கள். அவன் தன் கையில் விமானங்களைக் குறிக்கும் ஒரு சிறிய பொம்மையைப் பிடித்துக்கொண்டு, வானில் செல்லும் ஒவ்வொரு விமானத்தையும் உற்றுப் பார்க்கிறான். அவன் தன் தந்தையைப் பார்த்து, 'அப்பா, அந்தப் பெரிய பறவை எங்கே போகிறது?' என்று கேட்கும் அந்தத் தருணம், வெறும் ஆர்வம் மட்டுமல்ல; அது இந்த உலகைப் புரிந்து கொள்ளும் ஒரு தூய உள்ளத்தின் தாகம். அந்தச் சிறுவன், தன் தந்தையின் கதைகளைத் தன் இதயத்தில் ஒரு பொக்கிஷமாகச் சேமித்து வைத்து, 'கான் சிம் ஏர்லைன்ஸ்' (Con Chim Airlines) என்று கூறி மெல்லச் சிரித்த அந்த பெஞ்சமின் வோதான். அவன் விமானங்களை நேசித்தது போல, தன் பதினைந்து ஆண்டுகால வாழ்க்கையையே ஒரு அழகான பயணமாக வாழ்ந்து தீர்த்தான்.

நண்பர்களே, பெஞ்சமின் நம்மைவிட்டுப் பிரிந்து மூன்று மாதங்கள் ஆகின்றன. ஆலன், தாவோ, ரியான்... உங்கள் வீட்டின் அந்த அமைதி, பெஞ்சமினின் சிரிப்பொலியைத் தேடுகிறது என்பதை நான் அறிவேன். குறிப்பாக தாய் தாவோவும், தந்தை ஆலனும், தம்பி ரியானும் சுமக்கும் அந்த வலி எவ்வளவு பெரியது என்பதை இறைவன் அறிவான். இந்த உலகத்தில் நாம் எதையாவது கட்டியெழுப்புகிறோம், எதையாவது தேடுகிறோம். ஆனால், பிரசங்கி நூலில் நாம் வாசிக்கும் அந்த வார்த்தைகள் நம் நெஞ்சைத் தொடுகின்றன: 'எல்லாவற்றுக்கும் ஒரு காலம் உண்டு; வானத்தின் கீழ் நிகழும் ஒவ்வொரு செயலுக்கும் ஒரு நேரம் உண்டு.' பிறப்பதற்கும் ஒரு காலம் உண்டு, இறப்பதற்கும் ஒரு காலம் உண்டு. இந்த வரிகள் ஒரு சோகமான முடிவல்ல; இது இந்த உலகத்தை அதன் முழுமையான நித்தியப் பார்வையில் பார்க்கும் ஒரு பார்வை.

பெஞ்சமின் வாழ்ந்த அந்த பதினைந்து ஆண்டுகள் குறுகியவை என்று சிலர் நினைக்கலாம். ஆனால் ஆண்டவரின் பார்வையில், அவர் எல்லாவற்றையும் அவற்றுக்கென உரிய காலத்தில் அழகாகச் செய்திருக்கிறார். பெஞ்சமின் தன் வாழ்வின் ஒவ்வொரு கணத்தையும் அன்பினால் நிரப்பினான். அவனது அந்தப் பிரகாசமான புன்னகையும், அவனது கூர்மையான அறிவும், AWS சூழல்களைப் புரிந்துகொண்ட அந்த மேதையும் இந்த உலகத்திற்கு ஒரு பரிசு. ஆனால் எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, அவனது அந்த மென்மையான இதயம்... பதினைந்து வயதில், தன் மாமா வில்லியம் உடல்நலமில்லாமல் இருந்தபோது, தன் உண்டியலில் இருந்த முழுப் பணத்தையும் அவருக்காகக் கொடுக்க முன்வந்தானே... அவன் அந்த உண்டியலை உடைக்கவில்லை, பணத்தை எடுத்துத் தரவில்லை; ஆனால் அந்தப் பையன் தன் piggy bank-ஐத் திறந்து எல்லாவற்றையும் கொடுக்கத் தயாராக இருந்த அந்த மனம் இருக்கிறதே, அதுதான் உண்மையான அன்பு. அது எதையும் தனக்கென்று வைத்துக்கொள்ளாமல், தன் குடும்பத்திற்காகத் தன் இதயத்தையே திறந்து காட்டிய ஒரு சிறுவன் அவன். அது மாயை அல்ல; அது என்றைக்கும் நிலைத்திருக்கும் அன்பு.

ஆனால், நாம் இன்று ஒரு உண்மையை நேர்மையாகப் பேச வேண்டும். துயரம் என்பது ஒரு பாரமான மூட்டை. மூன்று மாதங்கள் கடந்தும், அந்த மூட்டை குறையவில்லை என்று நீங்கள் நினைக்கலாம். குறிப்பாக, இரவின் அமைதியில், 'ஏன்?' என்ற கேள்வி உங்கள் இதயத்தை ஒரு சிறிய கத்தியைப் போலக் குத்தலாம். 'நான் எதையாவது தவறவிட்டுவிட்டேனோ? இன்னும் கொஞ்சம் கவனமாக இருந்திருக்கலாமோ?' என்ற அந்த சுய-குற்றச்சாட்டு இருக்கிறதே... அதுதான் மிகக் கொடியது. ஆலன் மற்றும் தாவோ, நான் மிகத் தெளிவாகச் சொல்கிறேன்: உங்கள் மகனின் அந்த நோய் உங்கள் தவறு அல்ல. நீங்கள் எதையும் தவறவிடவில்லை. நீங்கள் அவனுக்கு உலகின் மிகச் சிறந்த அன்பைக் கொடுத்தீர்கள். நீங்கள் அவனுக்குக் கொடுத்த அந்தப் பாதுகாப்பான, அன்பான வீடுதான், அவன் விண்ணகத்தை நோக்கிப் பயணிக்கத் தேவையான வலிமையைத் தந்தது. நோய் என்பது இந்த உலகில் தற்செயலாக வரும் ஒரு கொடூரமான புயல்; அது இறைவனின் தண்டனையும் அல்ல, உங்கள் கவனக்குறைவும் அல்ல. நீங்கள் முற்றிலும் குற்றமற்றவர்கள். நீங்கள் எதற்காகவும் உங்களை நீங்களே குற்றம் சாட்டிக்கொள்ள வேண்டாம். இறைவன் உங்களை உங்கள் மகனைப் போலவே நேசிக்கிறார்.

இன்றைய நற்செய்தியில், இயேசு ஒரு மிக முக்கியமான கேள்வியைக் கேட்கிறார். 'மக்கள் என்னை யார் என்கிறார்கள்?' என்று அவர் சீடர்களிடம் கேட்டபின், 'ஆனால் நீங்கள் என்னை யார் என்கிறீர்கள்?' என்று கேட்கிறார். பேதுரு அவரிடம், 'நீர் கடவுளின் மெசியா' என்று பதிலளிக்கிறார். இந்த உலகத்தின் மனிதர்கள் பலவிதமாக நினைக்கலாம், ஆனால் இயேசு தமக்கு வரவிருக்கும் பாடுகளையும் உயிர்த்தெழுதலையும் பற்றிப் பேசுகிறார். பெஞ்சமின் தன் வாழ்க்கையின் இறுதி நாட்களில் அந்தச் சிலுவையின் வழியை அமைதியாகத் தாங்கினான். அவன் தன் கனவில் தந்தையிடம் கூறியது போல, 'பாருங்கள், நான் எல்லாவற்றையும் தாண்டிவிட்டேன்' என்று அவன் நம்மிடம் சொல்கிறான். அவன் இயேசுவை தன் சொந்த இரட்சகராக ஏற்றுக்கொண்ட ஒரு பையன்.

ரியான், என் அன்புத் தம்பியே... உன் அண்ணன் உன்னைவிட்டுப் போகவில்லை. அவன் விண்ணகத்தில் ஒரு பாதுகாவலராக உன்னைக் கவனித்துக்கொண்டிருக்கிறான். உங்கள் குடும்பம் ஒன்றாக இணைந்து, பெஞ்சமின் விட்டுச் சென்ற அந்த அன்பின் நறுமணத்தை இந்த உலகத்திற்குத் தொடர்ந்து வழங்க வேண்டும். அவன் பெயர் 'பெஞ்சமின் Đại Dương' - 'பெரிய கடல்'. அவனது அன்பு ஒரு கடலைப் போல உங்கள் இதயங்களை நிரப்பட்டும். வியட்நாமில் பெஞ்சமினின் நினைவாக அமைக்கப்பட்ட அந்த நீரூற்று (Giếng Gioan Baotixita) எப்படி வறண்ட நிலத்திற்கு உயிர் ஊட்டுதோ, அதுபோல உங்கள் அன்பும் பலருக்கு வாழ்வைத் தரட்டும்.

நண்பர்களே, நீங்கள் இந்த இடத்தை விட்டு வெளியே செல்லும்போது, ஒரு சிறிய காரியம் செய்யுங்கள். உங்கள் வீட்டில் இருக்கும் ஒரு புகைப்படத்தையோ அல்லது அவன் பயன்படுத்திய விமான மாடலையோ பார்க்கும்போது, அமைதியாக மூச்சை இழுத்துவிட்டுச் சொல்லுங்கள்: 'பெஞ்சமின், நீ கடவுளின் அன்பில் இருக்கிறாய், நானும் அந்த அன்பில் இருக்கிறேன்.' கடவுள் அவனது வாழ்க்கையை அழகான ஒரு மலராக வளர்த்து, அதைத் தன் தோட்டத்திற்கு எடுத்துக்கொண்டார். நம்முடைய உழைப்பும், நம்முடைய கண்ணீரும், நம்முடைய அன்பும் வீணாகாது. அந்த வளரச் செய்யும் கடவுளின் கைகளில் உங்களை முழுமையாக ஒப்படைத்து, அமைதி கொள்ளுங்கள். பெஞ்சமின் வோ, நீ இறைவனின் நித்திய ஒளியில் அமைதியாய் இளைப்பாறு. உன் புன்னகை என்றும் எங்களை வழிநடத்தட்டும். ஆமென்.