ஆண்டு பொதுக்காலம் இருபத்தொன்பதாம் வாரம், வெள்ளிக்கிழமை

இன்று நாம் ஒரு மென்மையான காட்சியை உங்கள் மனக்கண்ணில் கொண்டு வருவோம். பெஞ்சமின் ஒருமுறை தன் தம்பி ரியானுடன் சேர்ந்து, சமையலறையில் ஒரு கடல் உணவு விருந்துக்காக (seafood boil) வேலை செய்துகொண்டிருக்கிறான். பதினொரு வயது மதிக்கத்தக்க பெஞ்சமின், கையில் அந்தச் சிவப்பு நிற இடுக்கியைப் பிடித்து, ஒரு பெரிய கொதிக்கும் பானைக்கு அருகில் நின்று, ஒரு நண்டைப் பெருமையோடு உயர்த்திக் காட்டுகிறான். அந்தப் புகை மண்டலத்திற்கு நடுவே, இரு சகோதரர்களும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துச் சிரிக்கும் அந்தத் தருணம்... அது வெறும் உணவு சமைக்கும் வேலை மட்டுமல்ல, அது ஒரு குடும்பத்தின் பிணைப்பு, ஒரு உடன்பிறந்தானின் அன்பு, அந்தச் சிறிய சமையலறைக்குள் நிறைந்திருந்த ஒரு பெரிய சந்தோஷம். பெஞ்சமின் தன் தம்பி ரியானுடன் பகிர்ந்துகொண்ட அந்தத் தருணம், இன்று நம் இதயங்களில் ஒரு அழியாத ஒளியாக நிலைத்திருக்கிறது.

நண்பர்களே, பெஞ்சமின் நம்மைவிட்டுப் பிரிந்து நான்கு மாதங்கள் ஆகின்றன. ஆலன், தாவோ, ரியான்... உங்கள் வீட்டின் அந்த அமைதி, பெஞ்சமினின் அந்த மெல்லிய சிரிப்பொலியைத் தேடுகிறது என்பதை நான் அறிவேன். குறிப்பாக, இரவு நேரங்களில் அந்தச் சிறிய காலணிகள் வாசலில் அப்படியே இருக்கும்போது, உங்கள் இதயம் எவ்வளவு கனக்கிறது என்பதை நான் உணர்கிறேன். இன்றைய இறைவார்த்தை, எபேசியருக்கு எழுதிய திருமுகத்தில் பவுல் அடிகளார் சொல்லும் அந்த வார்த்தை நம் இதயத்தின் ஆழத்தைத் தொடுகிறது: 'அன்புடன் ஒருவரை ஒருவர் பொறுத்துக்கொண்டு, அமைதி என்னும் பிணைப்பால் ஆவியின் ஒற்றுமையைப் பாதுகாக்க முயலுங்கள்.' பெஞ்சமின், இறைவன் உன்னை உன்னுடைய தனித்துவமான மேதமையோடும், அந்த மென்மையான இதயத்தோடும் ஒரு கலைப்படைப்பாகப் படைத்தார். நீ வெறும் பதினைந்து ஆண்டுகள் மட்டுமே இந்த உலகில் வாழ்ந்தாலும், உனது வாழ்வு ஒரு முழுமையான அர்த்தத்தைக் கொண்டிருந்தது. நீ வாழ்ந்த அந்த ஒவ்வொரு நொடியும், நீ காட்டிய அந்த அன்பும், இறைவனின் திட்டத்தில் முன்னரே குறிக்கப்பட்டவை. இந்த இறைவார்த்தை, பெஞ்சமின் இன்று இறைவனின் முன்னிலையில், அந்தப் பூரண வலிமையோடு, அன்பின் முழுமையில் இருக்கிறான் என்பதை நமக்கு உறுதிப்படுத்துகிறது.

நாம் இன்று ஒரு உண்மையை நேர்மையாகப் பேச வேண்டும். துயரம் என்பது ஒரு பாரமான மூட்டை. நான்கு மாதங்கள் கடந்தும், அந்த மூட்டை குறையவில்லை என்று நீங்கள் நினைக்கலாம். குறிப்பாக, அந்தச் சிறிய காலணிகளைப் பார்க்கும்போது, 'ஏன்?' என்ற கேள்வி உங்கள் இதயத்தை ஒரு சிறிய கத்தியைப் போலக் குத்தலாம். 'நான் எதையாவது தவறவிட்டுவிட்டேனோ? இன்னும் கொஞ்சம் கவனமாக இருந்திருக்கலாமோ?' என்ற அந்த சுய-குற்றச்சாட்டு இருக்கிறதே... அதுதான் மிகக் கொடியது. ஆலன் மற்றும் தாவோ, நான் மிகத் தெளிவாகச் சொல்கிறேன்: உங்கள் மகனின் அந்த நோய் உங்கள் தவறு அல்ல. நீங்கள் எதையும் தவறவிடவில்லை. நீங்கள் அவனுக்கு உலகின் மிகச் சிறந்த அன்பைக் கொடுத்தீர்கள். நீங்கள் அவனுக்குக் கொடுத்த அந்தப் பாதுகாப்பான, அன்பான வீடுதான், அவன் விண்ணகத்தை நோக்கிப் பயணிக்கத் தேவையான வலிமையைத் தந்தது. நோய் என்பது இந்த உலகில் தற்செயலாக வரும் ஒரு கொடூரமான புயல்; அது இறைவனின் தண்டனையும் அல்ல, உங்கள் கவனக்குறைவும் அல்ல. நீங்கள் முற்றிலும் குற்றமற்றவர்கள். நீங்கள் எதற்காகவும் உங்களை நீங்களே குற்றம் சாட்டிக்கொள்ள வேண்டாம். இறைவன் உங்களை உங்கள் மகனைப் போலவே நேசிக்கிறார். அந்தச் சிறிய பெஞ்சமின், தன் பதினைந்து ஆண்டுகால வாழ்க்கையில், ஒரு விமானியின் துணிச்சலோடு நடந்தான். அவன் எதையும் இழக்கவில்லை; மாறாக, அவன் இப்போது விண்ணகத்தின் நீல வானத்தில், உங்கள் ஒவ்வொரு அசைவையும் கவனித்துக்கொண்டிருக்கிறான். நீங்கள் எதையும் தவறவிடவில்லை, இறைவன் உங்களை அன்புடன் அரவணைக்கிறார். சில நேரங்களில், ஏன் என்று தெரியாத சோதனைகள் நம்மைச் சூழ்கின்றன. ஆனால், அந்தச் சோதனைகளைவிட, நம்மைத் தாங்கிப் பிடிக்கும் இறைவனின் அன்பு மேலானது. உங்கள் மகனின் அந்தத் தூய ஆன்மா, இன்று இறைவனின் பாதத்தில், எவ்வித வலியும் இன்றி, முழுமையான அமைதியோடு இருக்கிறது.

இன்றைய நற்செய்தியில், இயேசு மிக அழகான, ஆனால் சவாலான வார்த்தைகளைச் சொல்கிறார்: 'நீங்கள் ஏன் காலத்தின் அறிகுறிகளைப் புரிந்துகொள்ளவில்லை?' பெஞ்சமின் இந்த உண்மையை தன் வாழ்வின் மூலம் வெளிப்படுத்தினான். அவன் தன் மாமா வில்லியம் உடல்நலமில்லாமல் இருந்தபோது, தன் உண்டியலைத் திறந்து, தான் சேர்த்து வைத்த அனைத்தையும் கொடுக்க முன்வந்தானே... அவன் அந்த உண்டியலை உடைக்கவில்லை, பணத்தை எடுத்துத் தரவில்லை; ஆனால் அந்தப் பையன் தன் piggy bank-ஐத் திறந்து எல்லாவற்றையும் கொடுக்கத் தயாராக இருந்த அந்த மனம் இருக்கிறதே, அதுதான் அந்தத் தெய்வீக ஞானம். அவன் எதையும் வீணாக்கவில்லை; மாறாக, தன் அன்பை முழுமையாக வழங்கத் தயாராக இருந்தான். இது மாயை அல்ல; இதுவே நித்தியமானது. இயேசுவின் அந்த 'வலிமை மிக்கவர்' பெஞ்சமினைத் தன் கரங்களில் ஏந்திக்கொண்டார். அவன் இப்போது பாதுகாப்பாக இருக்கிறான். அவன் தன் விளக்கை எப்போதும் ஒளிரச் செய்துகொண்டிருந்தான்; அந்த ஒளிதான் இன்று உங்கள் குடும்பத்திற்கு வழிகாட்டுகிறது. இயேசு கேட்கிறார், 'நீங்கள் ஏன் காலத்தின் அறிகுறிகளைப் புரிந்துகொள்ளவில்லை?' என்று. நாம் பெரும்பாலும் இந்த வாழ்க்கையின் துயரங்களை மட்டுமே பார்க்கிறோம். ஆனால் பெஞ்சமின், அந்தச் சிறுவன், அன்பின் மொழியைப் புரிந்துகொண்டான். அவன் அன்பே கடவுள் என்பதைத் தன் சிறு செயல்களால் வாழ்ந்துகாட்டினான்.

ரியான், என் அன்புத் தம்பியே... நீ உன் அண்ணனின் அந்தப் புன்னகையை உனக்குள் சுமந்துகொள். நீ சோர்ந்து போகும்போதெல்லாம், அந்த நினைவுகளை நினைத்துக்கொள். பெஞ்சமின் ஒரு விமானியைப் போல விண்ணகத்திலிருந்து உன்னைப் பார்த்துச் சிரித்துக்கொண்டிருக்கிறான். நீ உன் பெற்றோருக்காக ஒரு பெரும் பலமாக இரு. உங்கள் குடும்பம் ஒன்றாக இணைந்து, பெஞ்சமின் விட்டுச் சென்ற அந்த அன்பின் நறுமணத்தை இந்த உலகத்திற்குத் தொடர்ந்து வழங்க வேண்டும். அவன் எங்கும் போகவில்லை; அவன் உங்கள் இதயத்தில் ஒரு விமானியாக, உங்களைத் தாங்கிப் பிடிக்கும் ஒரு மூத்த அண்ணனாக வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறான். அவன் தன் குறுகிய காலத்தில், பல நாடுகளைச் சுற்றி வந்து, பல மனிதர்களின் இதயங்களைத் தொட்டான். அவனது அந்த 'கான் சிம் ஏர்லைன்ஸ்' (Con Chim Airlines) கனவு, இன்று விண்ணகத்தின் எல்லையற்ற வானத்தில் பறந்து கொண்டிருக்கிறது.

பெஞ்சமின், அவன் ஒருமுறை தன் தந்தையிடம் 'கான் சிம் ஏர்லைன்ஸ்' என்று கூறிச் சிரித்த அந்த நினைவை உங்கள் இதயத்தில் வைத்துக்கொள்ளுங்கள். அது வெறும் விளையாட்டு அல்ல; அது அவன் இந்த உலகத்தை எவ்வளவு அழகாகப் பார்க்க ஆசைப்பட்டான் என்பதன் அடையாளம். நீங்கள் இந்த இடத்தை விட்டு வெளியே செல்லும்போது, ஒரு சிறிய காரியம் செய்யுங்கள். உங்கள் வீட்டில் இருக்கும் அந்தப் புகைப்படத்தைப் பார்க்கும்போது, அமைதியாக மூச்சை இழுத்துவிட்டுச் சொல்லுங்கள்: 'பெஞ்சமின், நீ கடவுளின் அன்பில் இருக்கிறாய், நானும் அந்த அன்பில் இருக்கிறேன்.' கடவுள் அவனது வாழ்க்கையை அழகான ஒரு மலராக வளர்த்து, அதைத் தன் தோட்டத்திற்கு எடுத்துக்கொண்டார். நம்முடைய உழைப்பும், நம்முடைய கண்ணீரும், நம்முடைய அன்பும் வீணாகாது. அந்த வளரச் செய்யும் கடவுளின் கைகளில் உங்களை முழுமையாக ஒப்படைத்து, அமைதி கொள்ளுங்கள். பெஞ்சமின் வோ, நீ இறைவனின் நித்திய ஒளியில் அமைதியாய் இளைப்பாறு. உன் புன்னகை என்றும் எங்களை வழிநடத்தட்டும். ஆமென்.