டூர்ஸ் நகர் புனித மார்ட்டின் திருவிழா

இன்று நாம் ஒரு எளிய, ஆனால் ஆழ்ந்த காட்சியை நம் மனக்கண்ணில் கொண்டு வருவோம். ஒரு சமையலறையின் மேஜையில், ஒரு தட்டு சோயா சாஸும், கையில் ஒரு எளிய சங்கிலியும் அணிந்துகொண்டு, பதினொரு வயதுடைய பெஞ்சமின் பக்கவாட்டில் எதையோ ஆழ்ந்து யோசித்துக் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறான். அது ஒரு பிரம்மாண்டமான நிகழ்வல்ல; தொலைதூரப் பயணத்தின் நடுவே, ஒரு உணவகத்தில் அமர்ந்து, உலகத்தைப் பற்றியும் தன்னைப் பற்றியும் ஏதோவொரு அமைதியான சிந்தனையில் மூழ்கியிருக்கும் ஒரு சாதாரண தருணம். அந்தப் பதினொரு வயதுச் சிறுவனின் அந்த எளிய மௌனம், இன்று நம் இதயங்களில் ஒரு மெல்லிய ஒளியாக எஞ்சியிருக்கிறது.

இன்றைய முதல் வாசகத்தில் புனித பவுல் தீத்துவுக்கு எழுதுகிறார்: 'நமது மீட்பராகிய கடவுளின் கனிவும் மனிதர் மீது அவர் கொண்ட அன்பும் தோன்றியபோது, அவர் நம்மை மீட்டுக்கொண்டார்.' பெஞ்சமின், உன்னுடைய அந்தப் பதினைந்து ஆண்டு வாழ்க்கையில், நீயும் அந்த இறைவனின் கனிவை உனக்குள் சுமந்திருந்தாய். உன்னுடைய அந்தப் புத்தி கூர்மையோடும், உலகத் தொழில்நுட்பத்தின் மீதான உன்னுடைய அந்த எல்லையற்ற ஆர்வத்தோடும் நீ வாழ்ந்தாலும், உன்னுடைய அந்த மென்மையான இதயம்தான் எல்லோரையும் கவர்ந்தது. நீ எதையும் பிடித்து வைத்துக்கொள்ளவில்லை. உன் மாமா வில்லியம் உடல்நலமில்லாமல் இருந்தபோது, உன் சிறிய உண்டியலைத் திறந்து, அதில் இருந்த அனைத்தையும் அவரிடம் கொடுக்க முன்வந்தாயே... நீ அதை உடைக்கவில்லை, பணத்தை எடுத்துத் தரவில்லை; ஆனால் அந்தப் பையன் தன் சிறுவயதுச் சேமிப்பை அப்படியே கொடுக்கத் தயாராக இருந்த அந்த மனம் இருக்கிறதே, அதுதான் அந்தத் தூய ஞானம். நீ உன்னுடைய அன்பை முழுமையாக வழங்கத் தயாராக இருந்தாய்.

நண்பர்களே, பெஞ்சமின் நம்மைவிட்டுப் பிரிந்து நான்கு மாதங்கள் ஆகின்றன. ஆலன், தாவோ, ரியான்... உங்கள் வீட்டின் அந்த அமைதி, பெஞ்சமினின் அந்த மெல்லிய சிரிப்பொலியைத் தேடுகிறது என்பதை நான் அறிவேன். குறிப்பாக, இரவு நேரங்களில் அந்தச் சிறிய காலணிகள் வாசலில் அப்படியே இருக்கும்போது, உங்கள் இதயம் எவ்வளவு கனக்கிறது என்பதை நான் உணர்கிறேன். இன்று நாம் ஒரு உண்மையை நேர்மையாகப் பேச வேண்டும். துயரம் என்பது ஒரு பாரமான மூட்டை. நான்கு மாதங்கள் கடந்தும், அந்த மூட்டை குறையவில்லை என்று நீங்கள் நினைக்கலாம். குறிப்பாக, அந்தச் சிறிய காலணிகளைப் பார்க்கும்போது, 'ஏன்?' என்ற கேள்வி உங்கள் இதயத்தை ஒரு சிறிய கத்தியைப் போலக் குத்தலாம். 'நான் எதையாவது தவறவிட்டுவிட்டேனோ? இன்னும் கொஞ்சம் கவனமாக இருந்திருக்கலாமோ?' என்ற அந்த சுய-குற்றச்சாட்டு இருக்கிறதே... அதுதான் மிகக் கொடியது. ஆலன் மற்றும் தாவோ, நான் மிகத் தெளிவாகச் சொல்கிறேன்: உங்கள் மகனின் அந்த நோய் உங்கள் தவறு அல்ல. நீங்கள் எதையும் தவறவிடவில்லை. நீங்கள் அவனுக்கு உலகின் மிகச் சிறந்த அன்பைக் கொடுத்தீர்கள். நீங்கள் அவனுக்குக் கொடுத்த அந்தப் பாதுகாப்பான, அன்பான வீடுதான், அவன் விண்ணகத்தை நோக்கிப் பயணிக்கத் தேவையான வலிமையைத் தந்தது. நோய் என்பது இந்த உலகில் தற்செயலாக வரும் ஒரு கொடூரமான புயல்; அது இறைவனின் தண்டனையும் அல்ல, உங்கள் கவனக்குறைவும் அல்ல. நீங்கள் முற்றிலும் குற்றமற்றவர்கள். நீங்கள் எதற்காகவும் உங்களை நீங்களே குற்றம் சாட்டிக்கொள்ள வேண்டாம். இறைவன் உங்களை உங்கள் மகனைப் போலவே நேசிக்கிறார். அந்தச் சிறிய பெஞ்சமின், தன் பதினைந்து ஆண்டுகால வாழ்க்கையில், ஒரு வீரனைப் போல நடந்தான். அவன் எதையும் இழக்கவில்லை; மாறாக, அவன் இப்போது விண்ணகத்தின் நீல வானத்தில், உங்கள் ஒவ்வொரு அசைவையும் கவனித்துக்கொண்டிருக்கிறான். நீங்கள் எதையும் தவறவிடவில்லை, இறைவன் உங்களை அன்புடன் அரவணைக்கிறார்.

இன்றைய நற்செய்தியில் லூக்கா எழுதிய நற்செய்தியில் இயேசு பத்துக் குஷ்டரோகிகளைக் குணப்படுத்துகிறார். அவர்கள் தொலைவில் நின்று, 'இயேசுவே, ஐயாவே, எங்களுக்கு இரங்கும்' என்று கத்துகிறார்கள். இயேசு அவர்களைக் குணப்படுத்துகிறார். ஆனால், அந்தப் பத்தில் ஒன்பது பேர் தாங்கள் பெற்ற நன்மையை ஏற்றுக்கொண்டு தங்கள் வழியே சென்றுவிடுகிறார்கள். ஒரே ஒருவன் மட்டும்—அவன் ஒரு சமாரியன், வெளிநாட்டவன்—தான் குணமடைíயதை உணர்ந்து, உரத்த குரலில் கடவுளைப் போற்றிக்கொண்டே திரும்பி வருகிறான். அவன் இயேசுவின் காலடியில் விழுந்து நன்றி செலுத்துகிறான். இயேசு கேட்கிறார்: 'பத்துப்பேரும் தூய்மையாக்கப்பட்டனர் அல்லவா? மற்ற ஒன்பது பேர் எங்கே? கடவுளுக்கு மகிமை செலுத்த இவரiத் தவிர வேறு யாரும் திரும்பி வரவில்லையா?' பெஞ்சமின், நீ அந்த நன்றியுள்ள சமாரியனைப் போல இருந்தாய். நீ இந்த உலகத்தில் வாழ்ந்த ஒவ்வொரு நாளும், உனக்குக் கிடைத்த ஒவ்வொரு மூச்சுக்கும், உன்னுடைய தந்தையோடும் குடும்பத்தோடும் நீ சுற்றிய ஒவ்வொரு இடத்திற்கும் கடவுளுக்கு நன்றி செலுத்திக்கொண்டிருந்தாய். நீ விமானங்களைப் பார்க்கும்போது அடைந்த அந்த மகிழ்ச்சி, நீ உன் தந்தையோடு பகிர்ந்துகொண்ட அந்த வினாடிகள்... இவை எல்லாமே இறைவனுக்கு நீ செலுத்திய ஒரு மௌனமான நன்றியுரை.

பெஞ்சமின், நீ உன்னுடைய தந்தையிடம் 'கான் சிம் ஏர்லைன்ஸ்' (Con Chim Airlines) என்று சொல்லிச் சிரித்தாயே... அந்தச் சிரிப்பு இன்று உன்னுடைய குடும்பத்தின் இதயத்தில் ஒரு அழியாத நினைவாக இருக்கிறது. நீ விமானங்களை நேசித்தாய், உலகை நேசித்தாய், உன்னுடைய குடும்பத்தை நேசித்தாய். இன்று நீ அந்த உண்மையான வானத்தில் இருக்கிறாய். உன்னுடைய அந்தப் புன்னகை, உன்னுடைய அந்த அன்பான மனம், உன்னுடைய அந்தத் தூய எண்ணங்கள்... இவை எல்லாமே உன்னுடைய குடும்பத்திற்கு இன்று ஒரு பெரும் பலமாக இருக்கின்றன.

ரியான், என் அன்புத் தம்பியே... நீ உன் அண்ணனின் அந்த நினைவுகளை உனக்குள் சுமந்துகொள். நீ சோர்ந்து போகும்போதெல்லாம், அந்தப் புன்னகையை நினைத்துக்கொள். பெஞ்சமின் விண்ணகத்திலிருந்து உன்னைப் பார்த்துப் புன்னகைத்துக்கொண்டிருக்கிறான். நீ உன் பெற்றோருக்காக ஒரு பெரும் பலமாக இரு. உங்கள் குடும்பம் ஒன்றாக இணைந்து, பெஞ்சமின் விட்டுச் சென்ற அந்த அன்பின் நறுமணத்தை இந்த உலகத்திற்குத் தொடர்ந்து வழங்க வேண்டும்.

ஆலன், தாவோ, ரியான்... உங்கள் குடும்பம் தாங்கும் இந்தச் சிலுவை பாரமானதுதான். ஆனால் நீங்கள் தனியாக இல்லை. பெஞ்சமின் தன் தூய ஆன்மாவோடு உங்களுக்காக ஜெபித்துக் கொண்டிருக்கிறான். நீங்கள் இந்த வழிபாட்டை முடித்துவிட்டு வெளியே செல்லும்போது, ஒரு சிறிய காரியம் செய்யுங்கள். உங்கள் வீட்டில் இருக்கும் அந்தப் புகைப்படத்தைப் பார்க்கும்போது, அமைதியாக மூச்சை இழுத்துவிட்டுச் சொல்லுங்கள்: 'பெஞ்சமின், நீ கடவுளின் அன்பில் இருக்கிறாய், நானும் அந்த அன்பில் இருக்கிறேன்.' கடவுள் அவனது வாழ்க்கையை அழகான ஒரு மலராக வளர்த்து, அதைத் தன் தோட்டத்திற்கு எடுத்துக்கொண்டார். நம்முடைய உழைப்பும், நம்முடைய கண்ணீரும், நம்முடைய அன்பும் வீணாகாது. அந்த வளரச் செய்யும் கடவுளின் கைகளில் உங்களை முழுமையாக ஒப்படைத்து, அமைதி கொள்ளுங்கள். பெஞ்சமின் வோ, நீ இறைவனின் நித்திய ஒளியில் அமைதியாய் இளைப்பாறு. உன் புன்னகை என்றும் எங்களை வழிநடத்தட்டும். ஆமென்.