सेंट मार्टिन ऑफ टूर्स, बिशप यांचा सण

कधीकधी, आयुष्यातील सर्वात शांत आणि जिवंत सत्ये ही एखाद्या मोठ्या ग्रंथाच्या पानांवर नसून, संध्याकाळच्या वेळी घराच्या कौलारू छतावरून किंवा खिडकीतून दिसणाऱ्या एखाद्या लहानशा पक्षाच्या उड्डाणात किंवा रस्त्यावरील साध्या माणसांच्या जगण्यात दडलेली असतात. कल्पना करा, आपल्या प्रिय बेंजामिन व्होच्या खोलीच्या खिडकीतून दिसणारे ते आकाश… जिथे तो नेहमी त्याच्या डोक्यात चाललेल्या एखाद्या नवीन कोडिंग अल्गोरिदममध्ये किंवा एआयच्या कल्पनेत मग्न असायचा, किंवा त्याच्या त्या लाडक्या 'कॉन चिम एअरलाईन्स'च्या स्वप्नांच्या कागदपत्रांवरून त्याची नजर हलायची नाही. तो केवळ एक पंधरा वर्षांचा तरुण नव्हता; तो एक असा मुलगा होता ज्याचे मन विश्वाच्या अथांग आकाशात आणि डिजिटल जगाच्या अनंत कोडिंगमध्ये लीन झाले होते. आज, जेव्हा आपण त्याच्या पार्थिव निधनानंतरच्या या वाटेवर येथे जमलो आहोत, तेव्हा सेंट मार्टिन ऑफ टूर्सच्या या सणाच्या दिवशी, आपल्याला एका अशा वाचनाचा सामना करायचा आहे जे आपल्या आत्म्याला एका नव्या प्रवासाला नेणार आहे: आजचे पहिले वाचन आपल्याला संयम, सुदृढ श्रद्धा आणि त्या जिवंत कृपेची आठवण करून देते जी आपल्यासाठी प्रकट झाली आहे.

आजच्या पहिल्या वाचनात, प्रेषित पौल टिटसाला लिहितो आणि सांगतो की देवाचा अनुग्रह आपल्यासाठी प्रकट झाला आहे, जो आपल्याला सर्व प्रकारच्या अमंगळ गोष्टींचा त्याग करायला आणि या युगात संयमाने, नीतिमानतेने आणि देवभक्तीने जगायला शिकवतो. बेनचे आयुष्य हे असेच एक संयमी, जिज्ञासू आणि सुंदर आयुष्य होते. तो केवळ विमानांचे आवाज ऐकून थांबायचा नाही, तर त्याच्या वडिलांसोबत विमानतळाच्या कुंपणाजवळ उभा राहून त्या विशाल बोईंग ७३७ विमानांना आकाशात झेप घेताना पाहायचा. तो क्षण, तो 'एअरपोर्ट स्पॉटिंग'चा खेळ, केवळ एक छंद नव्हता; तो त्याच्या आणि त्याच्या बाबांच्या मधला प्रेमाचा एक पवित्र धागा होता. बेनच्या त्या हुशार आणि चौकस मनात नेहमीच एक अनामिक ओढ होती—ज्ञानाची ओढ, प्रेमाची ओढ, आणि जगाला समजून घेण्याची ओढ. तो नेहमी प्रयत्न करण्यात विश्वास ठेवायचा. तो म्हणायचा, 'प्रयत्न करणे हेच सर्वकाही आहे.'

पण आपण येथे केवळ त्याच्या कौशल्याची किंवा त्याच्या बुद्धिमत्तेची आठवण काढण्यासाठी नाही आलो. आपण येथे एका मोठ्या दुःखाच्या छायेतून आशेच्या प्रकाशात पाऊल ठेवण्यासाठी आलो आहोत. अलन आणि थाओ, मला माहीत आहे कि जूनच्या त्या तेराव्या तारखेपासून, तुमच्या घरातील ती शांतता किती अजब आणि जड वाटते. बेनची ती खोली, त्याचे ते कोडिंगचे रिपॉझिटरी, आणि त्याचे ते हसरे मुख आठवताना तुमचे हृदय किती तुटत असेल, याची मी कल्पना करू शकतो. कधीकधी, रात्रीच्या त्या निशब्द गाभाऱ्यात, जेव्हा झोप येत नाही, तेव्हा तुमच्या मनात एक खोल वेदना दाटून येते… आणि कदाचित नकळतच, एक अपराधीपणाचा विचार मनात येतो का? 'आम्ही काही चुकले का? आम्ही काही मिस केले का? आम्ही अजून काही करू शकलो असतो का?' आज, प्रभूच्या या वेदीसमोर, मी तुम्हाला अत्यंत कळकळीने आणि नम्रपणे सांगतो: ते ओझे खाली ठेवा. ते ओझे तुमचे नाही. आजारपण ही कोणतीही मानवी चूक नसते. ते कोणाच्याही नियंत्रणात नसते. देव तुम्हाला कधीही दोष देत नाही. तुम्ही बेनला जे प्रेम दिले, ती एक शुद्ध, पवित्र आणि संपूर्ण देणगी होती. तुम्ही काहीही चुकले नाही. त्या सर्व अपराधीपणाच्या विचारांना आज कायमचे सोडून द्या, कारण देव तुमच्या अश्रूंकडे पाहून तुम्हाला आपल्या प्रेमाच्या बाहूंमध्ये धरत आहे. काही दुःखे ही मानवी नियंत्रणापलीकडची असतात, आणि देव त्या दुःखात तुम्हाला सोडून गेलेला नाही.

आणि हेच सत्य आजच्या शुभवर्तमानातून आपल्यावर प्रखर प्रकाशासारखे चमकते. येशू जेव्हा आपल्या प्रवासात एका गावात प्रवेश करत होता, तेव्हा दहा कुष्ठरोगी त्याला भेटले. ते लांब उभे राहून म्हणाले, 'येशू, स्वामी, आमच्यावर दया करा!' आणि जेव्हा त्याने त्यांना पाहिले, तेव्हा त्याने त्यांना पुजाऱ्यांकडे जायला सांगितले. जाताना ते बरे झाले. पण त्या दहा जणांपैकी फक्त एक जण—आणि तोही एक परदेशी, एक शमरोनी—परत आला, मोठ्या आवाजात देवाची स्तुती केली, आणि येशूच्या पायाशी पडून त्याचे आभार मानले. येशूने विचारले, 'दहा जण बरे झाले नाहीत का? बाकीचे नऊ कुठे आहेत? या परदेशी माणसाशिवाय देवाचे आभार मानायला दुसरा कोणीही परत आला नाही का?' आणि मग त्याने त्याला म्हटले, 'उठ आणि जा; तुझ्या श्रद्धेने तुला बरे केले आहे.'

बेंजामिन व्होचे संपूर्ण आयुष्य हे त्या कृतज्ञ शमरोनीसारखे होते. तो नेहमी छोट्या-छोट्या गोष्टींसाठी कृतज्ञ राहायचा. जेव्हा तो आपल्या कुटुंबासोबत जगाचा प्रवास करत होता—बीजिंग, तोक्योल, सियोल, किंवा अगदी लौरूद आणि व्हॅटिकनच्या पवित्र गुहांमध्ये—तेव्हा त्याने प्रत्येक क्षणाचा आनंद घेतला. तो त्याच्या वडिलांसोबत विमानतळावर जाताना ज्या आनंदाने गालातल्या गालात हसायचा, अगदी तसाच तो आज त्या स्वर्गाच्या दारात उभा राहून आपल्या जीवनासाठी देवाचे आभार मानत आहे. तो आपल्याला सांगतो आहे की कृतज्ञता ही सर्व दुःखांवर मात करणारी शक्ती आहे. अलन आणि थाओ, जेव्हा तुम्ही बेनच्या त्या गोड आठवणींकडे पाहता, तेव्हा तुमच्या हृदयातही एक अनामिक कृतज्ञता निर्माण होते—की देवाने तुम्हाला असा एक सुंदर, प्रेमळ आणि अफाट बुद्धिमत्ता असलेला मुलगा दिला.

रायन, माझ्या प्रिय बाळा, तू तुझ्या दादा बेनला किती मिस करतोस, हे फक्त तू आणि देव जाणता. जेव्हा तू तो विमान कार्ड आपल्याजवळ ठेवतोस, तेव्हा हे लक्षात ठेव की तुझा दादा तुझ्यापासून कधीही दूर गेलेला नाही. तो तुझ्या प्रत्येक पावलावर, तुझ्या प्रत्येक खेळाच्या क्षणात तुझ्यासोबत आहे. तुमचे ते दिवस, जेव्हा तुम्ही दोघे एकत्र असायचा, ते प्रेम कधीच मरत नाही. तुझा दादा आता त्या अनंत आकाशात, कोणत्याही तापाविना, कोणत्याही वेदनेविना, पूर्णपणे निरोगी आणि सशक्त आहे. जसे वडिलांच्या त्या स्वप्नात बेनने त्यांना सांगितले होते—'बापा, मी सर्व टेस्ट पास झालो आहे, मी स्वतः श्वास घेऊ शकतो'—तसाच बेन आज ख्रिस्ताच्या सानिध्यात पूर्णपणे मुक्त आणि जीवनाने भरलेला आहे. तो आता त्या स्वर्गाच्या अनंत आकाशात मुक्तपणे उडत आहे.

आणि या जगात, त्याचे प्रेम अजूनही शांतपणे वाहत आहे. जसे कॅ माऊमधील त्या स्वच्छ पाण्याच्या विहिरीतून तहानलेल्या लोकांना जीवन मिळते, किंवा जसे गरिबांना अन्नाची मदत मिळते, ते सर्व त्याच्या त्या निर्मळ आत्म्याचा एक छोटासा पुरावा आहे. बेन हा संत कार्लो अकुतिसच्या बाजूला उभा आहे, आणि हे दोघेही आज जगातल्या सर्व आजारी मुलांसाठी आणि सर्व दुःखी कुटुंबांसाठी प्रार्थना करत आहेत.

तर मग, आज येथून बाहेर पडताना आपण काय सोबत घेऊन जायचे? एक लहानशी, कृतीशील गोष्ट. आज रात्री झोपताना, तुमचे घर कितीही शांत किंवा रिकामे वाटत असले, तरी एक दीर्घ श्वास घ्या, आकाशाकडे पाहा, आणि म्हणा: 'प्रभू, बेन तुझ्या हातात सुरक्षित आहे, आणि आता आमचे आयुष्यही तुझ्या हातात आहे.' त्याच्या त्या प्रेमाला तुमच्या हृदयात जिवंत ठेवा. तो आपल्याला त्या स्वर्गाच्या बांक्वेटमध्ये पुन्हा भेटण्यासाठी वाट पाहत आहे, जिथे कोणताही शोक असणार नाही आणि सर्व अश्रू पुसले जातील. आमेन.