ระลึกถึงนักบุญมาร์ตินแห่งตูร์ พระสังฆราช

พี่น้องที่รักในพระคริสตเจ้า... ในวันนี้ เราก้าวเข้าสู่บรรยากาศแห่งการระลึกถึงนักบุญมาร์ตินแห่งตูร์ ชายผู้ซึ่งในอดีตเคยเป็นเพียงทหารหนุ่ม แต่กลับมีหัวใจที่ยิ่งใหญ่พอจะแบ่งปันเสื้อคลุมของตนให้กับคนยากจนที่หนาวสั่น... การกระทำที่เรียบง่ายแต่ทรงพลังนี้ ไม่ใช่แค่การให้ผ้าชิ้นหนึ่ง แต่มันคือการมองเห็นพระคริสตเจ้าในเพื่อนมนุษย์... วันนี้ เมื่อเรามองดูชีวิตของเบนจามิน วอ ผ่านแว่นตาของพระวรสารเรื่องคนโรคเรื้อนสิบคนที่มาหาพระเยซูเจ้า เราเห็นภาพของความกตัญญูที่งดงามและลึกซึ้ง... พี่น้องครับ ในพระวรสารมีคนสิบคนได้รับการรักษา แต่มีเพียงคนเดียวที่กลับมาขอบพระคุณ... พระเยซูตรัสถามด้วยความสะเทือนใจว่า 'คนอื่นอีกเก้าคนอยู่ที่ไหน?'... คำถามนี้ไม่ได้เป็นเพียงเรื่องของอดีต แต่เป็นคำถามที่เตือนใจเราทุกคนในยามที่ความทุกข์โศกถาโถมเข้ามาในชีวิต... เรามักจะจดจ่ออยู่กับสิ่งที่ 'หายไป' จนลืมสังเกตเห็นสิ่งที่ยังคง 'อยู่' และสิ่งที่พระเจ้ายังคงประทานให้เราในทุกๆ ลมหายใจ

เบนจามินเป็นเด็กชายที่มีสายตาเฉียบคม... เขาไม่ได้มองเห็นแค่ตัวเลขในวิชาคณิตศาสตร์หรือรหัสในระบบคลาวด์ที่เขาสร้างขึ้น แต่เขามองเห็น 'ความรัก' ที่ซ่อนอยู่ในรายละเอียดเล็กๆ ของชีวิต... พี่น้องครับ ผมนึกถึงภาพเบนจามินที่นั่งอยู่กับคุณพ่อในร้านอาหาร หรือภาพที่เขายิ้มแย้มขณะเดินทางท่องเที่ยว... เขาเป็นเด็กที่รู้จักการให้โดยไม่จำเป็นต้องมีเหตุผล... ท่านจำเรื่องที่เขาเคยเสนอจะมอบเงินเก็บทั้งหมดในกระปุกออมสินเพื่อช่วยเหลือคุณลุงวิลเลียมได้ไหมครับ... เขาไม่ได้ทุบกระปุก ไม่ได้ทำลายสิ่งใดเลย... แต่นั่นคือการ 'เสนอ' จากหัวใจที่บริสุทธิ์... เขาแค่ต้องการให้คนอื่นได้รับความช่วยเหลือ... เบนจามินสอนเราว่า การให้ไม่ได้อยู่ที่จำนวนเงิน แต่อยู่ที่ความตั้งใจที่จะแบ่งปันชีวิตของตนให้กับผู้อื่น... และนั่นแหละครับ คือ 'หัวใจที่สะอาด' ที่พระเจ้าทรงโปรดปราน

ท่านอาลัน ท่านเถาครับ... ผมรู้ว่าในช่วงสี่เดือนที่ผ่านมา ความเงียบในบ้านของท่านอาจจะดูเหมือนความว่างเปล่าที่ไม่มีวันเติมเต็ม... ท่านอาจจะยังคงเห็นรอยยิ้มของเบนจามินในความฝัน หรือเห็นที่นั่งว่างที่โต๊ะอาหารแล้วรู้สึกถึงความเจ็บปวดที่แหลมคม... ท่านอาจจะถามตัวเองในความเงียบนั้นว่า 'เราพลาดอะไรไปไหม? เราทำดีที่สุดหรือยัง?'... ในฐานะพระสงฆ์ที่ยืนอยู่ตรงนี้ ผมขอพูดกับท่านด้วยความรักของพระเจ้าว่า ท่านไม่ได้พลาดอะไรเลย... ความเจ็บป่วยที่พรากเบนจามินไปนั้น ไม่ใช่ความผิดของท่าน ไม่ใช่บทลงโทษ และไม่ใช่ความบกพร่องในการดูแล... มันเป็นความทุกข์ที่อยู่นอกเหนือการควบคุมของมนุษย์ เป็นสิ่งที่ไม่มีความรักหรือความใส่ใจใดในโลกจะขวางกั้นได้... ท่านได้รัก ได้โอบกอด และได้ดูแลเบนจามินด้วยหัวใจทั้งหมดที่พ่อแม่คนหนึ่งจะทำได้แล้ว... และเบนจามินก็รับรู้ความรักนั้นอย่างเต็มเปี่ยมในทุกวินาทีที่เขาอยู่กับท่าน... จงวางก้อนหินแห่งความรู้สึกผิดนี้ลงที่หน้าพระแท่น ให้พระเมตตาของพระเจ้าชะล้างความเจ็บปวดนั้นออกไป... ท่านเป็นอิสระจากความรู้สึกผิดนั้นแล้ว... ท่านได้ทำหน้าที่ของท่านอย่างงดงามที่สุด

ไรอัน ลูกชายที่รักของพ่อ... พี่เบนยังคงเป็นพี่ชายที่คอยดูแลหนูเสมอ... พี่ชายของหนูไม่ได้จากไปไหนไกล เขาเพียงแค่เปลี่ยนที่อยู่จากบ้านของเรา ไปอยู่ในบ้านของพระบิดา เพื่อเตรียมที่ไว้รอต้อนรับพวกเราทุกคน... ความรักที่เบนจามินมีต่อหนู เหมือนกับสายน้ำที่ไหลรินจาก 'บ่อน้ำแห่งความรัก' (Giếng Gioan Baotixita) ที่ถูกสร้างขึ้นในชื่อของเขา เพื่อหล่อเลี้ยงชีวิตผู้ที่ขาดแคลน... ทุกครั้งที่น้ำสะอาดไหลออกมา นั่นคือความเมตตาของเบนจามินที่ยังคงทำงานอยู่... เขาไม่ได้จากไปไหนไกล เขายังคงแบ่งปันความรักผ่านความดีที่ครอบครัวและมิตรสหายได้ทำในนามของเขา... ไรอันครับ จงเติบโตขึ้นด้วยหัวใจที่กล้าหาญเหมือนพี่เบน... จงใช้ชีวิตของหนูให้มีความสุข เพราะรอยยิ้มของหนูคือสิ่งที่พี่เบนอยากเห็นที่สุดจากบนสวรรค์

ท่านอาลัน ท่านเถา... ผมอยากให้ท่านนำสิ่งนี้ติดตัวกลับบ้านไปครับ: ในครั้งต่อไปที่ท่านเห็นเครื่องบินลำหนึ่งกำลังทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า หรือเห็นนกน้อยบินผ่านไป ให้ท่านแหงนมองขึ้นไป ส่งยิ้มให้เบนจามิน และกระซิบเบาๆ ว่าท่านรักเขามากเพียงใด... การใช้ชีวิตต่อไปไม่ใช่การลืมเบนจามิน แต่คือการทำให้ความรักที่เขามอบให้ยังคงไหลรินผ่านชีวิตของท่านต่อไป... จงเข้มแข็งและวางใจเถิด เพราะพระเจ้าผู้ทรงสวมเกราะคุ้มกันให้เบนจามิน ก็ทรงกางปีกโอบกอดท่านไว้ด้วยความรักที่ไม่มีวันสิ้นสุดเช่นกัน... พระเจ้าทรงเรียกให้เราเป็น 'บุตรแห่งความสว่าง' ที่ใช้เวลาที่เหลืออยู่บนโลกนี้สร้างสมสมบัติในสวรรค์... ขอให้เราดำเนินชีวิตด้วยความหวัง เหมือนเบนจามินที่บัดนี้ได้พักผ่อนในพระสิริของพระองค์อย่างสมบูรณ์แล้ว... ขอให้สันติสุขของพระคริสตเจ้าสถิตอยู่ในใจของท่านทั้งหลายตลอดไป... แม้ในยามที่ท่านรู้สึกโดดเดี่ยวที่สุด ขอให้จำไว้ว่าพระเจ้าทรงเป็นผู้เลี้ยงดูท่าน และท่านจะไม่ขัดสนสิ่งใดเลย... พระองค์ทรงอยู่เคียงข้างท่านในหุบเขาแห่งเงามืดนี้ และพระองค์จะทรงนำท่านไปสู่ทุ่งหญ้าที่เขียวขจีในที่สุด... ขอให้เรายึดมั่นในความหวังนี้... ความหวังที่ว่าสักวันหนึ่ง เราจะได้พบกับเบนจามินอีกครั้ง ในบ้านที่ไม่มีความเจ็บปวด ไม่มีความโศกเศร้า มีเพียงความรักของพระเจ้าที่โอบล้อมเราไว้ตลอดนิรันดร์... อาเมน.