Aziz Tours’lu Piskopos Martin’in Anması

Bir an için, sonbahar serinliğinde bir masanın başında oturduğunuzu hayal edin. Önünüzde rengarenk kutular, atıştırmalıklar, uzun bir yolculuğun telaşı ve arka koltukta camdan dışarı bakan çocuk gözleri var. Benjamin’in o güneşli yaz günlerinde, kardeşi Ryan ve aileyle birlikte çıktığı araba yolculuklarında pencereden dışarıyı izlerken takındığı o sakin, düşünceli hali gözünüzün önüne getirin. Hayat, bazen tam da böyle sıradan, neşeli ama bir o kadar da çabuk geçip giden anlardan örülmüştür. Bugün, Aziz Tours’lu Martin’i anıyoruz; sırtındaki askeri pelerini ikiye bölüp onu üşüyen bir dilenciyle paylaşan o cömert askeri, sonradan çoban olan o azizi hatırlıyoruz. Martin için pelerin neyse, insan kalbi için de şefkat odur. Gelin, bugün Tanrı’nın Kelâmı’nın bizim hayatımıza, özellikle de Alan, Thao ve Ryan’ın, bu masada ve bu evde yankılanan sessizliğine nasıl dokunduğuna birlikte bakalım.

Titus’a yazılan mektupta Pavlus, inanılmaz derecede pratik ve sert bir GERÇEKLİKLE başlar: 'Kimseye sövmesinler, barışçıl, düşünceli olsunlar, herkese karşı büyük bir yumuşaklık göstersinler.' Neden mi? Çünkü bir zamanlar biz de akılsızdık, kötülük ve kıskançlık içinde yaşıyorduk. Ama sonra ne oldu? Tanrı’nın o cömert sevgisi, merhameti göründü. Kendi yaptıklarımızla değil, O’nun mercisiyle kurtulduk. İşte bu noktada durmamız gerekiyor. İnsan kalbi, sevdiği birini kaybettiğinde ilk olarak kendi içine döner ve o acımasız mahkemeyi kurar. 'Acaba bir şeyi yanlış mı yaptık? Acaba o gün daha dikkatli olsaydık bu başımıza gelmez miydi?' O omuzlarınızdaki yükün ne kadar ağır olduğunu biliyorum. Dört aydır evinizdeki o boş sandalyeye bakarken zihninizde dönüp duran o soruları duyuyorum. Lütfen dinleyin: Hastalık bir ceza değildir. Hiç kimsenin hatası, kimsenin ihmali değildir. Bazı acılar bu kırık dünyada insan iradesinin tamamen ötesinde yer alır. İsa’nın doğuştan kör adamın başına gelenler için söylediği o tesirli sözü hatırlayın: 'Ne bu günah işledi, ne de anne babası.' Tanrı sizi suçlamıyor. Benjamin de sizi suçlamıyor. Sizler ona dünyadaki en şefkatli yuvayı, en güzel gezileri, en derin sevgiyi verdiniz. O omuzlarınızdaki haksız vicdan azabını bugün bu sunağın üzerine bırakın ve özgürleşin.

Ve işte bu noktada, bugünkü İncil’in o sarsıcı sahnesi önümüzde açılıyor. İsa, Kudüs’e doğru yürürken on cüzamlı adamla karşılaşır. Uzaktan seslenirler: 'İsa, Efendimiz, bize acı!' İsa onları kâhinlere gönderir ve yoldayken temizlenirler. Ama hikâyenin asıl kalbi, o on kişiden sadece birinin geri dönmesiyle başlar. Yabancı biri, bir Samimiyete ve şükre bürünerek geri döner; yüzüstü İsa’nın ayaklarına kapanır ve yüksek sesle Tanrı’yı yüceltir. İsa sorar: 'O on kişi temizlenmedi mi? Nerede o dokuz kişi?'

Ben’i düşünün. Benjamin Vo’nun o on beş yıllık ömrüne sığdırdığı o minnettar, cömert ruhu hatırlayın. O, sadece AWS ortamlarını yöneten bir dahi, kodlar yazan bir teknoloji tutkunu değildi; onun kalbinde insanı sarsan bir incelik vardı. Hani bir gün, amcası William iki felç geçirdiğinde, kimseye söylemeden o biriktirdiği kumbarasını tamamen sunmaya hazırlandığı o anı hatırlayın… O kumbara hiç kırılmadı, o para hiç harcanmadı çünkü ihtiyaç yoktu, ama o niyet vardı. On beş yaşında bir çocuğun, elindeki en değerli şeyi başka biri için feda etmeye hazır oluşu, işte o Samaritli’nin İsa’nın ayaklarına kapanıp teşekkür etmesindeki o saf yürekten başka bir şey değildir. Ben, hayatı bir lütuf olarak almayı biliyordu.

Sizler, Alan ve Thao, evladınızla birlikte dünyayı gezdiniz. O havalimanı camlarının ardında Boeing uçaklarını izlerken, 'Con Chim Airlines' hayallerini kurarken ve babasının anlattığı hikâyeleri dinlerken yüzünde beliren o neşeli, meraklı gülümsemeyi kalbinizin en saklı köşesinde taşıyorsunuz. Ryan, kardeşim... Sen ağabeyinin o en yakın yoldaşıydın. Biliyorum, şimdi yan odanın sessizliği bazen seni yoruyor. Ama unutma ki ağabeyin Ben, senin içinde yaşayan o neşeli ruhtur. O, senin güçlü olmanı, hayatı onun adına da kucaklamanı istiyor. Sizin bağınız ölümle kopmaz; o şimdi Cennet Şöleni’nde, Saint Carlo Acutis gibi genç ruhlarla birlikte sizin için dua ediyor.

Bugün, bu Kelâm’dan dışarı adım atarken yanınıza alacağınız şey bir hüzün değil, bir gönderi olsun. Evinizin kapısından içeri girdiğinizde, o sessizliğin içinde kaybolmayın. Benjamin’in o parlak zekasını, o nazik gülümsemesini hatırlayın. Ve bilin ki sevgi asla ölmez. Tanrı sizi elinizden tutup ayağa kaldırıyor. Başınızı kaldırın; gökler kapalı değil. O, evladınızı kendi sonsuz sevgisiyle sarmaladı ve şimdi size sabır, güç ve ebedi bir umut veriyor. Amin.