Olağan Zamanın Yirmi Dokuzuncu Haftası, Perşembe

Bir an için, bir evin sessizliğini hayal edin. Öyle bir sessizlik ki, mutfaktaki o tanıdık tıkırtılar, bir uçak modelinin kanadını yerine oturturken çıkan o hafif sesler, ya da bir bilgisayarın fanının uğultusu artık orada değil. Benjamin’in, yani Ben’in dünyası, tam da bu tür küçük, somut detaylarla örülüydü. O, sadece bir dahi değildi; o, hayatı bir keşif gibi yaşayan, her yeni günün içine bir parça merak ve bir parça nezaket sığdıran bir çocuktu. Bugün, Aziz Pavlus’un Efeslilere yazdığı o sarsıcı satırları okurken, gözümün önüne Ben’in o meşhur, meraklı bakışları geliyor. Pavlus, 'Mesih’in bilgisini aşan sevgisini kavrayabilesiniz' diyor. Bu, insan aklının ötesinde bir sevgidir. Ben, o kısa ömründe, bu sevgiyi, o uçsuz bucaksız gökyüzüne olan tutkusuyla, o Boeing 737’lerin rotalarını izlerken kurduğu hayallerle, aslında Tanrı’nın o geniş, sınırsız sevgisini yansıtıyordu.

Fakat bugün, İsa’nın İncil’de çizdiği o tablo, bizim dünyevi beklentilerimizle sert bir şekilde çatışıyor. 'Doğduğumda yeryüzüne ateş getirmeye geldim' diyor İsa. Bu ateş, bir yıkım ateşi değil, bir arınma ateşidir. İsa, bizi rahat bir huzurdan değil, kendi yüreğimizin derinliklerindeki o gerçek, o sarsılmaz sevgiden yana bir karara çağırıyor. İsa, 'Bölünme'den bahsediyor. Ev halkının birbirine karşı durmasından... Bu, bazen bizim kendi içimizde yaşadığımız o bölünmedir. Bir yanda, evladını yitirmiş bir anne-babanın o bitmek bilmeyen, o her an sızlayan acısı; diğer yanda ise, 'Tanrı iyi ve merhametlidir' diyen imanımız. Bu iki gerçek, bazen yüreğimizde çarpışıyor. Acı, imanla çatışıyor gibi hissediyoruz. İsa, bu çatışmayı reddetmiyor; aksine, bu çatışmanın tam ortasına, o ateşin içine gelip bizimle oturduğunu söylüyor.

Sevgili Alan ve Thao, biliyorum, o boşluk bazen göğsünüze çöken demirden bir ağırlık gibi. Dört ay... O boş sandalye, o mutfaktaki sessizlik, o 'acaba' soruları... 'Acaba bir şeyi eksik mi yaptım?', 'Acaba daha fazlasını yapabilir miydim?' Lütfen, bu taşı omuzlarınızdan indirin. İsa, kör doğan adamın hikâyesinde 'Ne bu çocuk günah işledi ne de anne babası' dediğinde, aslında tüm ebeveynlerin omuzlarındaki o gizli, o haksız vicdan yükünü alıp atmıştı. Benjamin’in rahatsızlığı, sizin bir eksikliğiniz ya da bir hatanız değildi. Sizler, ona dünyadaki en güvenli, en şefkatli yuvayı sundunuz. Sizler, onun o havacılık tutkusuna, o 'Con Chim Airlines' hayallerine ortak oldunuz, onunla dünyanın dört bir yanını gezdiniz. Siz hiçbir şeyi eksik yapmadınız. Tanrı sizi suçlamıyor; Benjamin de sizi suçlamıyor. O, sizin kollarınızda büyüdüğü için sonsuza dek şanslıydı. Bazı acılar, insan iradesinin ötesinde, bu düşmüş dünyanın rüzgarlarıdır ve siz o rüzgara karşı evladınızı sevgiyle kalkanladınız. Kendinizi suçlamayı bırakın; Tanrı’nın gözünde sizler, evladını son nefesine kadar kutsal bir sevgiyle sarmalayan, en sadık anne-babasınız.

Ryan, kardeşim... Sen ağabeyinin o en sadık yoldaşıydın. Biliyorum, o robotics sınıfı, o birlikte hayal ettiğiniz uçaklar şimdi çok sessiz. Ama unutma ki ağabeyin Ben, senin kalbinin en derin köşesinde yaşıyor. O, senin güçlü olmanı, onun yarım kalan hayallerini, o meraklı bakışını kendi hayatında yaşatmaya devam etmeni istiyor. Senin sevgin, onun mirasının en canlı kanıtı. Sen, onun dünyadaki en yakın dostuydun ve bu bağ, ölümün bile koparamayacağı kadar kutsal ve ebedidir. O, seninle roller coaster'a bindiği o rüyalarda olduğu gibi, senin yaşamının her anında seninle beraber.

İsa, 'Yeryüzüne ateş getirmeye geldim' dediğinde, aslında bizim o soğumuş, o donmuş acılarımızı, o sessizliğimizi eritmek istiyor. Ben’in o hayatı, o kısa ama dolu dolu on beş yılı, bu ateşin ne kadar parlak yanabileceğinin kanıtıydı. Hatırlayın, o on beş yaşındayken, amcası William iki felç geçirdiğinde, kimseye söylemeden, en değerli varlığı olan kumbarasını hiç düşünmeden sunmaya hazırlandığı o anı... O paraya gerçekte ihtiyaç kalmamıştı, amcasının sigortası vardı ve o kumbara hiç kırılmadı, hiç açılmadı. Ama o niyet... O saf, karşılıksız 'benim olan ne varsa senindir' diyen o çocuk yüreği, işte İsa’nın bahsettiği o 'ateşin' ta kendisiydi. Ben, o kumbarayı kırmadı, ama kalbini sonuna kadar açtı. O, dünyevi olanı değil, ebedi olanı, yani sevgiyi biriktirdi.

Bugün, bu ateşin ısısını hissedin. Ben, şimdi Tanrı’nın sofrasında, sizin için de bir yer hazırlıyor. Cà Mau’da onun adıyla açılan o temiz su kuyusu, o 'Giếng Gioan Baotixita', bugün çöl gibi yanan topraklara su veriyor. O, yalnızca gökte bir melek değil, yeryüzünde susayanların duası oldu. Ben’in o orta adı Đại Dương – 'Büyük Okyanus' – şimdi gerçekten de başkalarının hayatını sulayan bir pınar oldu. O, artık sadece bir çocuk değil, başkalarına hayat veren bir iyilik kaynağı.

Kiliseden dışarı adım atarken, yanınıza sadece şunu alın: Sevgi asla ölmez. Benjamin şimdi o en yüksek göklerde, hayalini kurduğu o ebedi uçuşların huzurunda, babası için, annesi için, kardeşi için dua ediyor. Başınızı kaldırın; gökler kapalı değil. O, şimdi Tanrı’nın sofrasında, sizin için de bir yer hazırlıyor. Bugün, o 3D gözlükleriyle, o çocuksu ama derin merakıyla kameraya bakan Ben’i hatırlayın; o gülümseme, karanlığın içinden geçen bir ışık gibi sizi her zaman aydınlatacak. Ve unutmayın, ne ölüm ne yaşam ne de acı, sizi Tanrı’nın sevgisinden ayıramaz. Siz onun ailesisiniz, o sizin evladınız ve bu bağ, ebediyetin kendisinde mühürlenmiştir. Bugün, evinizin kapısından girerken, o sessizliğin içinde Ben’in varlığını hissedin. O gitmedi; sadece, artık sizin gözlerinizle değil, Tanrı’nın sonsuz sevgisiyle parlıyor. Ve o sevgi, sizi ebediyen bir arada tutacak. O, sizinledir. Amin.