Sıradan Zamanın Otuz İkinci Haftası, Cumartesi

Bir an için, elinizde eski bir harita tuttuğunuzu hayal edin. Belki çoktan unutulmuş bir rota, belki de hiç gidilmemiş uzak bir kıtanın kıyıları… İnsan, bazen hayatın içinde, tıpkı o haritadaki gibi, nereye gideceğini bilemediği, pusulasının şaştığı o derin sessizlik anlarına düşer. Bugün, İncil’de İsa’nın bize anlattığı o dul kadını düşünün. Şehrin en adaletsiz, Tanrı’dan korkmayan, insana saygı duymayan o yargıcının kapısını aşındıran, yılmadan, usanmadan, tekrar tekrar aynı kapıyı çalan o kadını… İsa, bu kadının hikayesini neden anlatıyor? Sadece dua etmemiz gerektiğini söylemek için mi? Hayır, bu çok daha derin bir şey. Bu, dua etmenin ötesinde, 'vazgeçmemenin' hikayesidir.

Benjamin Vo… Bizim sevgili Ben’imizin o on beş yıllık ömrünü düşünün. O, sadece bir dahi, sadece AWS ortamlarını bir yetişkin ustalığıyla çözen o parlak zihin değildi. O, hayatı bir 'vazgeçmeme' sanatı olarak yaşadı. Hatırlayın, badminton kortunda o sweatshirt’üyle ter dökerken, basketbol seçmelerinde nefes nefese kalırken, o asla 'yapamıyorum' demeyen, 'denemek her şeydir' diyen o kararlı ruhu… O, hayatı bir yük olarak değil, bir keşif olarak gördü. 'Con Chim Airlines' hayalleriyle, o Boeing uçaklarının kalkışını izlerken gözlerinde beliren o pırıltıyla, o aslında Tanrı’nın ona sunduğu her anı, her saniyesiyle kucaklıyordu.

Sevgili Alan, Thao ve Ryan… Beş ay oldu. Biliyorum, o beş ayın her günü, o kadının yargıcın kapısını çaldığı gibi, sizin de yüreğinizde aynı soruyu, aynı acıyı Tanrı’nın kapısına taşıdığınızı… 'Neden?', 'Neden bu kadar erken?', 'Neden bizim evimizin neşesi, o parlak zekasıyla dünyayı değiştirecek olan o güzel çocuk?' Bu sorular, Tanrı’nın kapısını çalan en dürüst dualardır. Lütfen, bugün burada, o soruların ağırlığı altında ezilmeyin. Tanrı, o dul kadına cevabını verdiğinde, ona sadece bir karar vermedi; ona, 'senin hakkını gözeteceğim' dedi. Tanrı, sizin hakkınızı da gözetecek. O, sizin döktüğünüz her gözyaşını birer inci gibi topluyor. Sizin acınız, O’nun acısıdır. O, sizi terk etmedi.

Bazen zihninizde o karanlık düşünceler dolaşır, değil mi? 'Acaba bir şeyi atladık mı? Bir şeyi daha farklı yapsaydık, sonuç değişir miydi?' Lütfen, bugün bu sunağın başında, o haksız yükü yere bırakın. İsa, o dul kadının inadını överken, bizim 'kendi gücümüzle' bir şeyleri değiştirebileceğimizi söylemiyor. Aksine, o adaletsiz yargıcın bile sonunda pes ettiği o dünyada, Tanrı’nın ne kadar cömert, ne kadar şefkatli bir Baba olduğunu gösteriyor. Hastalık bir ceza değildir. Hiç kimsenin hatası, kimsenin ihmali değildir. Bazı acılar, bu dünyada insan iradesinin tamamen ötesinde yer alır. İsa’nın, doğuştan kör olan adam için 'Ne bu adam günah işledi, ne de anne babası' dediği o anı hatırlayın; O, sizin omuzlarınızdaki o taşı çoktan kaldırdı. Sizler, ona dünyadaki en şefkatli yuvayı verdiniz. Sizler, onu o kadar çok sevdiniz ki, o sevgi, ölümün bile dokunamadığı bir bağ haline geldi.

Ben’in o nazik ruhunu hatırlayın. O, sadece bir teknoloji tutkunu değil, bir sevgi elçisiydi. Amcası William iki felç geçirdiğinde, o küçücük yaşında, hiç düşünmeden tüm kumbarasını ona sunmaya hazırlandığı o an… O kumbara hiç kırılmadı, o para hiç harcanmadı, ama o niyet… O niyet, bir çocuğun, elindeki her şeyi, başkasının yarası için feda etmeye hazır oluşu, işte Tanrı’nın Krallığı’nın yeryüzündeki en somut halidir. O kumbara, Ben’in ruhunun ne kadar cömert, ne kadar saf olduğunun bir simgesiydi. O, dünyaya bir 'sahip' olarak değil, bir 'sunan' olarak gelmişti. Bugün, o cömertliği kendi hayatınızda hissedin. Sizler de, o kederinize rağmen, Ben’in hatırasını, o 'Giếng Gioan Baotixita' (Yuhanna Vaftizci Kuyusu) ile susayanlara hayat vererek yaşatıyorsunuz. O kuyu, Ben’in sevgisinin bir nehir gibi akmaya devam ettiğini gösteriyor.

Ryan, kardeşim… Sen ağabeyinin o en yakın yoldaşıydın. Biliyorum, şimdi yan odanın sessizliği bazen seni yoruyor. Ama unutma ki ağabeyin Ben, senin içinde yaşayan o neşeli ruhtur. O, senin güçlü olmanı, onun adına da gökyüzüne bakmanı, onun adına da hayaller kurmanı istiyor. Sizin bağınız ölümle kopmaz; o, şimdi Cennet Şöleni’nde, Saint Carlo Acutis gibi genç ruhlarla birlikte senin için, ailen için dua ediyor. O, seninle rüyalarında buluştuğu gibi, hayatının her anında seninle yürümeye devam ediyor.

Ve siz, Alan ve Thao… Sizler, evladını son nefesine kadar kutsal bir sevgiyle sarmalayan, en sadık anne-babasınız. Bugün, İncil’deki o 'dua etme ve yorulmama' çağrısını, sadece bir görev olarak değil, bir dinlenme yeri olarak görün. Tanrı’nın kapısını çalmaktan yorulduğunuzda, O’nun kucağında dinlenin. O, sizin acınızı biliyor. O, sizin Ben’e olan özleminizi biliyor. O, Ben’in o parlak zekasını, o güzel gülümsemesini, o 'Con Chim Airlines' hayallerini, hepsi ama hepsi O’nun sonsuz sevgisinde saklı. Bugün eve dönerken, o sessizliği bir 'boşluk' olarak değil, bir 'bekleyiş' olarak görün. Ben, gitmedi; o sadece, artık sizin gözlerinizle değil, Tanrı’nın sonsuz sevgisiyle parlıyor. Ve o sevgi sizi ebediyen bir arada tutacaktır.

Kiliseden dışarı adım atarken, yanınıza şunu alın: Sevgi asla ölmez. Benjamin şimdi o ebedi göklerde, hayalini kurduğu o sınırsız uçuşların huzurunda, babası için, annesi için, kardeşi için dua ediyor. Başınızı kaldırın; gökler kapalı değil. O, Tanrı’nın sofrasında sizin için de bir yer hazırlıyor. Bugün, o gülümsemeyi hatırlayın; o, karanlığın içinden geçen bir ışık gibi sizi her zaman aydınlatacak. Ve unutmayın, ne ölüm ne yaşam ne de acı, sizi Tanrı’nın sevgisinden ayıramaz. Siz onun ailesisiniz, o sizin evladınız ve bu bağ, ebediyetin kendisinde mühürlenmiştir. O, sizi bekliyor. Amin.