Dé Sathairn den Tríocha Dara Seachtain sa Ghnáth-Am

Smaoinigh ar an gcaoi a n-osclaíonn buachaill óg léarscáil an domhain ar a ríomhaire, ag rianú bealaí eitleán trasna na n-aigéan, ag pleanáil a chuid 'con chim airlines' le súile lán de bhrionglóidí agus croí lán de mhacántacht. Ní raibh Benjamin Vo ag féachaint ar an domhan mar rud atá i bhfad i gcéin; bhí sé á thógáil ina intinn, á shamhlú, á thabhairt níos gaire dó féin agus dá mhuintir. Bhí Ben ina bhuachaill a raibh aigne aige a bhí chomh géar le scian, ach croí a bhí chomh bog le cadás. Agus é ag obair ar a chuid cód nó ag caint faoi na heitleáin a raibh an oiread sin spéise aige iontu, bhí sé i gcónaí ag tabhairt cuireadh dúinn a bheith ina chuid dá shaol, ina chuid dá thuras. Bhí sé ina bhuachaill a bhí i gcónaí ag lorg na fírinne, ag lorg na nasc idir daoine, agus ag lorg na bealaí is fearr chun grá a thaispeáint.

Ach a chairde, caithfimid an fhírinne a rá sula dtairgimid aon chompord. Tá cúig mhí imithe ó d'imigh Ben abhaile an tríú lá déag de Mheitheamh 2026, agus tá a fhios ag Alan agus ag Thao, agus ag Ryan a dheartháir dílis, go bhfuil an t-easnamh sin chomh trom le cloiche ar bhur gcroíthe. Nuair a dhúisíonn sibh ar maidin, agus nuair a bhíonn an ciúnas sin sa teach — an chathaoir fholamh, an scáileán sin nach bhfuil an cód á scríobh air a thuilleadh, an gáire sin a bhí chomh tógálach — tá an phian sin fíor. Níl aon úsáid ann a bheith ag ligean air nach bhfuil sé ann. Tá sé ann toisc go raibh an grá ann, grá a bhí chomh foirfe, chomh domhain, nach féidir le bás ar bith é a scriosadh. Mothaíonn sibh go minic go bhfuil an t-ualach seo ró-throm le hiompar, go bhfuil an brón ag teacht mar thonn mhór nach féidir a stopadh. Mothaíonn sibh an t-easnamh sin i ngach rud, fiú sa ghaoth a shéideann trí na crainn, ag cur i gcuimhne daoibh go raibh buachaill ann a bhí chomh beo le gach rud a bhí thart air.

Éistigí go han-chúramach anois, le croí oscailte: níor tháinig an tinneas seo ó rud a rinne sibh, ná ó rud a d'fhág sibh gan déanamh. Níor thip oraibh in aon chor. Ní raibh aon fhaire, aon chúram, ná aon toirmisc a d'fhéadfadh an toradh seo a chosc. Bhí sibh ag tabhairt an ghrá ab fhearr a d'fhéadfadh tuismitheoirí a thabhairt. Leag an t-ualach sin de d'intinn anois. Tá sibh glan agus saor ó aon chiontacht, mar ní raibh locht in bhur gcúram. Scaoil an t-uafás sin de bhur nguaillí, agus lig do ghrá Dé sibh a chuimsiú. Níor thit an solas as bhur lámha; bhí sé i gcónaí ag taitneamh, fiú nuair a bhí an dorchadas ag teacht. Tá Dia ag féachaint oraibh le trócaire, ní le cúisíocht.

Sa chéad léacht inniu, scríobhann Eoin: 'Is é seo an grá, go siúlaimid de réir a aithne.' Seo an hinge, an áit a n-osclaíonn an solas isteach sa seomra dorcha. Nuair a bhíonn an chosúlacht ann go bhfuil an saol ag titim as a chéile, cuireann Dia i gcuimhne dúinn go bhfuil aithne aige orainn, agus go bhfuilimid ag siúl ina ghrá. Smaoinigh ar an gcaoi ar thairg Ben a chuid airgid ar fad óna phigín muc chun cabhrú le huncail William a bhí thíos le tinneas. Níor bhris sé an banc, níor scrios sé é; thairg sé é. Sin é an cineál croí a bhí aige — buachaill a bhí réidh le gach rud a thabhairt do dhuine a bhí i ngátar, gan choinníoll, gan eagla. Ní raibh sé ag lorg buíochais; bhí sé ag lorg bealach chun grá a thaispeáint. Agus anois, tá an grá sin ag obair fós, trí na daoine a thugann aire dá chéile, trí na daoine a choinníonn a gcroíthe oscailte in ainm an bhuachalla a mhúin dúinn cad is brí le grá.

Sa Soiscéal, insíonn Íosa parabal faoi bhaintreach a choinnigh ag impí ar bhreitheamh éagórach go dtí gur thug sé a ceart di. Deir Íosa: 'Will not God then secure the rights of his chosen ones who call out to him day and night?' Seo an áit a bhfuil an fhírinne ag bualadh linn. Tá an chuid is mó dínn ag caoineadh, ag impí ar Dhia freagra a fháil, ag iarraidh tuiscint a fháil ar an gcaoi ar tharla seo. Agus b'fhéidir go mothaíonn sibh go bhfuil an freagra mall. Ach éistigí: níl Dia mall. Tá sé ag coinneáil an cheartais sin do gach duine agaibh. Tá an fhírinne sin le feiceáil i saol Ben, i saol a bhí ag taitneamh le grá, i saol a bhí ag ullmhú le haghaidh na síoraíochta. Ní raibh an saol sin ina thimpiste. Bhí sé ina chuid de phlean Dé, plean atá níos mó ná mar is féidir linn a thuiscint.

Ryan, a dheartháir, tá a fhios agam go mbíonn laethanta ann nuair a bhreathnaíonn tú timpeall agus nuair a chuimhníonn tú ar an gcaoi a raibh sibh ag imirt, ar an gcaoi a raibh sibh ag pleanáil don todhchaí. Ná bíodh uaigneas ort a chuireann lúcháir an tsaoil ar gcúl; tá Ben ag fanacht leat, cosúil leis an gcara dílis atá i gcónaí ann. Tá sé ag fanacht leat ag an mbord sin a bhfuil an banquet ullmhaithe don té a choinnigh a chroí lán le grá. Agus do gach duine agaibh atá ag éisteacht san oíche, atá ag iompar cros nach bhfuil aon duine eile ar an eolas fúithi — máithreacha, aithreacha, agus páistí atá ag fulaingt — bíodh fhios agaibh nach bhfuil sibh singil. Tá an t-Aoire ag cuardach na caorach a bhfuil tart uirthi. Tá an Tiarna ag fanacht ag an doras, ní chun é a ghlasáil, ach chun é a oscailt go leathan nuair a thagann sibh abhaile.

Níor thosaigh an saol seo ach i ndáiríre i bhflaitheas Dé, in aice le Naomh Carlo Acutis agus gach duine muinteartha atá slán sa bhaile. Tá Ben ag breathnú amach ar an spéir, ag gáire, ag rá libh go bhfuil gach rud go maith, go bhfuil an t-aistear déanta go sábháilte agus go bhfuil sé ag fanacht libh ag geataí na síoraíochta. Tá sé slán, tá sé sa bhaile, agus tá grá Dé ag coinneáil bhur lámh gach céim den bhealach. Ná bíodh eagla oraibh an grá sin a roinnt, an cineáltas sin a thabhairt, agus an sruth sin a choinneáil ag sileadh. Tá an solas ag teacht, tá an maidin ag teacht, agus tá an Tiarna ag teacht chun fáilte a chur romhaibh go léir. Coinnigh súil amháin ar an spéir, cosúil le Ben, agus súil eile ar an talamh, ag tabhairt aire dá chéile le grá gan teorainn. Tá an Tiarna ag fanacht, agus tá Ben ag gáire in éineacht leis. Amen.